Random Article


Review: Jim Henson’s The Dark Crystal – Age of Resistance (Afleveringen 1 & 2)

 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
5 total ratings

 

Goed


Knap poppenwerk, een boeiend fantasyverhaal en prachtige settings

Minder


Ook poppen kunnen soms voor Uncanny Valley zorgen


Netflix ruikt “Lord of the Rings” en “Game of Thrones”-dollars met deze adaptatie van “The Dark Crystal”. Is dit zuiver kristal, of waart er corruptie rond?

Posted 26/08/2019 by

 
Full Article
 
 

Het is heel gevaarlijk natuurlijk, een cult-fenomeen als de all-puppet Jim Henson-film The Dark Crystal dat na zoveel jaar cult status voor een nieuw publiek wordt aangezwengeld, zeker (of zo interpreteren wij het alvast) in het zog van mega-successen als Game of Thrones, Lord of the Rings of Harry Potter – om het bij fantasy te houden.

Eerlijkheidshalve, het oorspronkelijke The Dark Crystal herbekeken we niet voor aan Age of Resistance te beginnen. Ook al werd die laatste als een prequel aangekondigd, lijkt het ons eerder een herwerking. Uiteindelijk doet dat er niet zo bijzonder veel toe.

Zoals het een Fantasy-epos betaamt, opent de eerste episode met een stem (ingesproken door Sigourney Weaver, dan nog) die de kijker de 411 geeft met betrekking tot de planeet Thra waarop alles zich afspeelt, de 7 stammen Gelflingen, de Crystal of Truth en een boel meer. Gelflingen houden het midden tussen één interpretatie van elfen, mensachtigen en Hobbits, om het in fantasy-termen te houden. Een vreedzaam ras met fijne gelaten dat in harmonie leeft met alle aspecten van Thra. Maar er moet een verhaal verteld worden en daar is drama voor vereist: Net zoals het gaat in de eerder vermelde film, raakt de perfecte balans van Thra verstoord door wezens niet van Thra: de Skeksis.

Zij verblinden Aughra, de hoedster van het kristal en laten haar wegkijken van Thra naar de sterren. Dat geeft hen dominantie over The Crystal of Truth, dat ze prompt corromperen door de energie ervan voor henzelf te gebruiken om de facto onsterfelijk te worden. The Crystal of Truth wordt The Dark Crystal, cue the opening credits.

Aan de start van de eerste episodes geraakt het verhaal opgedeeld tussen drie van de Gelfling-clans en natuurlijk de zware strijd van de Skeksis tegen zichzelf. Als een soort Ancien Régime zwaaien ze de plak over de hele wereld, maar houden ze vooral niet op met klagen over hoe vreselijk hun bestaan is. Ze puilen uit van hun minachting tegenover de Gelflings (en alle andere wezens op Thra) en van pus. Ze kunnen niet wachten elkaar een mes in de rug te planten en alsof de metafoor nog niet duidelijk genoeg was, zien ze er ook uit als gieren. Het grootste probleem voor de Skeksis is dat The Dark Crystal hun corruptie niet langer aankan en hen afstoot. Ze zoeken naar een manier om dit te verhelpen, maar dat gaat ten koste van alles om hen heen en ze zijn te blind om dat te zien.

De Gelflingen zijn in eerste instantie compleet onwetend van hoe destructief hun heersers zijn. De status quo als, in essentie, slaven, is voor hen de normaalste zaak ter wereld. 3 verhaallijnen tonen ons Brea de prinses die antwoorden zoekt, Rian de zoon van de paleiskapitein, die gerechtigheid wil en Deet, uit de grotten onder Thra, die iedereen wil waarschuwen voor de Darkening, de corruptie in het hart van Thra. Het is duidelijk dat zij alledrie, in de mate dat het nog niet het geval is na de 2e episode, zullen inzien hoe onhoudbaar de situatie is en tot een opstand zullen aanzetten, of het doodvonnis van Thra is een feit. Daarbovenop maakt Thra de Aughra, de oorspronkelijke hoedster van het kristal wakker. Zij heeft ook nog een eitje met de Skeksis te pellen.

We moeten bovendien ook nog de Podlingen even vermelden, een soort helperras van heel erg Jim Henson Creature shop-bedachte sidekick-wezentjes die een hoop paleistaken verrichten en daarbij erg Muppetachtige trekken vertonen. Ze spreken hun eigen brabbeltaaltje en zorgen in eerste instantie voor comic relief. Er zijn zo nog een paar rassen, telkens met een uitgevonden taaltje. Geen van de Gelflingen spreekt iets anders dan Engels. Zoals zo vaak gebeurt, geconfronteerd met een andere taal, laten ze uitschijnen dat ze het begrijpen, maar ze antwoorden toch steeds in het Engels. Die andere geeft indicaties dat te begrijpen, maar antwoordt toch in het verzonnen taaltje. Dit natuurlijk, om aan te geven dat er meer dan 1 taal is, maar toch komen de hardnekkig Engels pratende Gelflingen (en Aughra) als erg arrogant over: Ik begrijp het, maar ik leer je taal nooit en antwoord altijd in mijn taal.

In de grotere (en soms wat voor de hand liggende) thema’s herkent de kijker moeiteloos parallellen met de staat waarin onze samenleving zich bevindt: corruptie van de maatschappij en de natuur door wanbeheer, hebzucht en kortzichtigheid, blindheid van de bevolking omdat ze afgeleid zijn van wat er echt belangrijk is of te veel schrik hebben om hun positie met privileges te verliezen, ook al is een vergulde kooi nog steeds een kooi.

Daarbij is het opvallend dat de opstandelingen uit de titel telkens jonge Gelflingen zijn, terwijl de oudere ofwel moedwillig blind of met de beste bedoelingen kortzichtig zijn.

Het belangrijkste is dat, ook al zijn de analogieën zeker niet van de lucht, ook zonder dat meta-inzicht dit een aantrekkelijk en spannend fantasy-verhaal blijft, waar de opbouw hint dat er grote, epische climaxen in aantocht zijn en de wereld er aantrekkelijk en origineel uitziet.

Regisseur Leterrier kennen we van CGI-lawines als de moderne Clash & Wrath of the Titans en Valerian. Hij blijkt adept genoeg met praktische omgevingen om deze poppen te voorzien van leven en dynamiek. En als we het dan hebben over de hele productie, de look and feel van deze reeks: zoals altijd met Jim Henson-producties is de ervaring uniek maar onmiskenbaar.

Uiteraard zijn er momenten dat je even herinnerd wordt (zeker als ervaren scherm-kijker), dat het allemaal poppetjes zijn: soms is de mimiek van de Gelfling-gezichten net iets te rigide, of de uitdrukking te vaak hetzelfde. Bepaalde bewegingen en houdingen geven flashbacks naar Sesamstraat, The Muppets en/of Yoda/Star Wars en de cinematografie bestaat voornamelijk uit mid-shots (als dat de juiste term is- Killian, look it up): zelden of nooit zie je de onderste helft van personages en als dat wel gebeurt, zie je de bovenkant niet. Dat laatste wordt alvast voldoende afgewisseld met prachtige establishing shots van de verschillende locaties: de hoofdstad Har’Ar en het paleis en een oerwoudachtig gebied. Telkens wordt de Thra-architectuur gecomplementeerd door locaties die ergens op onze planeet gefilmd zijn (en dus niet uit een computer komen). Dat zorgt voor een goeie balans tussen fantasie en realiteit om het perfect geloofwaardig te maken.

 

Al die elementen samen zorgen voor een TV-reeks die je, ondanks een tsunami aan nieuwe series verspreid over een bijna onoverzichtelijk aantal streaming-platformen, voor een uitvoering die zelden gebruikt wordt en al helemaal nooit zo overtuigend in beeld is gebracht.

Bekijk Jim Henson’s The Dark Crystal Age of Resistance vanaf vrijdag 30 augustus op Netflix.

Comments

comments


nout

 
avatar
I do comics. All. The. Time.