Random Article


Review: X-Men – Dark Phoenix

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , , ,
 
Filmstudio: ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 114 min.
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 5 Juni 2019
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
11 total ratings

 

Goed


Een trouwere adaptatie van The Dark Phoenix Saga dan de vorige keer. James McAvoy en vooral Michael Fassbender zijn nog steeds geweldig als Professor X en Magneto. Enkele krachtige actiescènes en karaktermomenten.

Minder


Teleurstellende actie, karakterbogen en enorm ongeïnspireerde villains. Enkele apathische vertolkingen van de cast. Film begint sterk, maar stort in elkaar in de derde act.


Met X-Men: Dark Phoenix wordt een tijdperk aan films onder 20th Century Fox afgesloten, vooraleer Marvel’s machtige mutanten het Marvel Cinematic Universe vervoegen. Weet deze adaptatie van de klassieke The Dark Phoenix Saga te overtuigen en een waardig eindpunt te zijn voor de franchise? Kom het te weten in onze recensie!

Posted 05/06/2019 by

 
Full Article
 
 

They are right to fear me…

Vooraleer ze worden opgenomen in het Marvel Cinematic Universe, krijgen de X-Men nog één laatste blockbuster bij 20th Century Fox. X-Men: Dark Phoenix is de zevende en laatste film in de hoofdfilmserie rond Marvel’s vrolijke mutanten en de tweede keer dat de iconische The Dark Phoenix Saga-verhaallijn uit de comics naar het grote scherm wordt getoverd. Regisseur van dienst is deze keer niet Bryan Singer, maar Simon Kinberg – voordien een scenarist en producer bij zo ongeveer alle films van de X-Men-franchise onder 20th Century Fox. Het helpt echter niet veel bij zijn kunsten als regisseur…

In 1992, een decennium na de gebeurtenissen van X-Men: Apocalypse (2016), worden mutanten enigszins aanvaard in de samenleving en hebben de X-Men onder Professor Charles Xavier (James McAvoy) zich inmiddels eindelijk geprofileerd als echte superhelden. Tijdens een reddingsmissie in de ruimte komt Jean Grey (Sophie Turner) in aanraking met een immens machtige kosmische kracht, de Phoenix Force, dewelke haar telekinetische en telepathische krachten verhoogd tot een goddelijk niveau. Het duurt niet lang vooraleer Jean de controle verliest en transformeert in Dark Phoenix. Aan de X-Men, alsook een zichzelf aanvankelijk van de buitenwereld afsluitende Magneto (Michael Fassbender), om te beslissen of het leven van hun teamgenote opweegt tegen alle leven op Aarde. En dan zijn er nog de buitenaardse D’Bari, onder leiding van Vuk (Jessica Chastain). Zij zagen hun thuiswereld vernietigd worden door de Phoenix Force en hebben zo hun eigen plannen met de kracht die in Jean huist…

Nadat de X-Men-franchise meer de traditionele superheldenrichting uitging met Apocalypse, houdt men het in Dark Phoenix terug wat meer ingetogen. Er zijn nochtans elementen aanwezig uit de oorspronkelijke Marvel-comicbookverhaallijn die voordien ondenkbaar waren in de eerdere films, waaronder X-Men: The Last Stand (2006) – de vorige losse adaptatie van The Dark Phoenix Saga eveneens geschreven door Simon Kinberg waar deze prent ongetwijfeld mee vergeleken zal worden. Maar ondanks de weergave van de Phoenix Force als kosmische kracht, buitenaardse wezens en een spectaculaire reddingsactie in de ruimte, is Dark Phoenix vooral een persoonlijk verhaal rond Jean Grey en haar teamgenoten. De mutanten als eender welke minderheid metafoor uit de eerste twee X-Men-films, de focus op de ideologische verschillen tussen twee mutantenleiders uit First Class (2011) en ook de meer actievolle, traditionele superheldentake uit The Last Stand, Days of Future Past of Apocalypse worden naar de achtergrond geschoven. Ook fans die hoopten op een epische confrontatie op de maan tussen de X-Men en de buitenaardse Shi’ar Imperial Guard, waarmee het verhaal in de comics afsloot, zijn eraan voor de moeite.

Van de Shi’ar is zelfs geen sprake, want Kinberg opteerde om de D’Bari te gebruiken als de hoofdvillains/kanonnenvoer voor de film. In de comics staan ze vooral bekend als slachtoffers wanneer Jean als Dark Phoenix een ster nabij hun planeet vernietigde (dé daad waarvoor ze in de comics diende te sterven). Hier zijn het vooral ongeïnspireerde ruimtewezens die het merendeel van de film in menselijke gedaantes te zien zijn en geleid worden door een zeer zwakke en apathische Jessica Chastain.

Apathie is wel een sleutelwoord voor een groot deel van de cast. Voor Nicholas Hoult als Beast en Jennifer Lawrence als Mystique is het duidelijk dat Dark Phoenix een contractuele verplichting was. Ook James McAvoy is al een pak sterker geweest als Professor X, maar hij weet tenminste nog wat te maken van deze meer donkere en futloze versie van de X-Men-leider. De enige van de First Class-cast die echt zijn best doet is Michael Fassbender die als Magneto wederom één van de beter uitgewerkte personages in de hele film speelt. Deze keer is de voormalige X-Men-aartsvijand nog steeds een mutantenleider, maar heeft hij zich samen met zijn discipelen afgezonderd op het eiland Genosha – ver weg van de buitenwereld. Magneto was altijd één van de krachtigste mutanten in de films en een alfaleider, maar deze keer is Fassbender vooral sterk wanneer hij in aanraking komt met twee dames wiens gaven krachtiger zijn dan die van hem en zijn charismatische arrogantie moet plaatsmaken voor angst.

De jongere cast staat iets minder futloos in de film dan hun mentoren. Waar Alexandra Shipp als Storm, Evan Peters als Quicksilver en Kodi-Smit McPhee als Nightcrawler vooral schitteren in de actiescènes (met zeker de beste Nightcrawler-momenten sinds de opening van X2: X-Men United), zien we Tye Sheridan eindelijk een Cyclops neerzetten die de de facto X-Men-leider uit de comics meer recht weet aan te doen. Sophie Turner is sterk als de steeds meer in Dark Phoenix veranderende Jean Grey en het is duidelijk dat Simon Kinberg met deze laatste film nog snel even de krachtige vrouwen in de X-Men-franchise in de schijnwerpers wil zetten. Toch is de Dark Phoenix Saga en de val van Jean Grey dan juist één van de minst geschikte verhaallijnen om hiervoor te adapteren. Ook is het spijtig dat we nog niet veel tijd met deze versie van Cyclops en Jean hebben doorgebracht, of met de band tussen Jean en de professor, waardoor de emotionele climax van het verhaal wat teleurstelt. Sophie Turner werd immers pas als Jean Grey voorgesteld in de vorige film, in de sequel krijgen we dan al meteen de transformatie naar Dark Phoenix!

Vermits er oorspronkelijk een ander einde gepland stond voor Dark Phoenix (maar veranderd werd vanwege gelijkenissen met Captain Marvel en/of Avengers: Endgame), stelt ook het eindgevecht in de derde act zwaar teleur. Er zit heel wat moois in sommige actievolle momenten naar het einde toe (met onder meer machtige, bijna R-rated actiescènes voor Cyclops, Storm, Nightcrawler en vooral Magneto), maar het oogt allemaal nog vrij goedkoop. Na de eerste helft van de film zijn X-Men dan ook nooit meer te zien in hun op Frank Quitely‘s New X-Men herdesigns gebaseerde superheldenkostuums en gebeurt alle actie in burgerkledij. Tel daar dan bij dat ook de D’Bari aliens gewoon maatpakken dragen en de laatste actiescène ziet eruit zoals een scène uit de X-Men rip-off Heroes. De X-lieden verdienden een waardigere send-off dan dit. We moeten het toegeven, hoewel Dark Phoenix een beter gemaakte film en een iets trouwere adaptatie van de verhaallijn is dan X-Men: The Last Stand, wisten zowel de actie in de derde act als de emotionele climax in die laatste ons meer te overtuigen.

Simon Kinberg behandelt Dark Phoenix als zeer zware materie, met zeer weinig grappen en slechts een handvol easter eggs en knipogen naar de comics of vorige films. Ook wordt er weinig tot niets gedaan met het feit dat de film zich in de jaren 90 afspeelt, terwijl de vorige films wél duidelijk knipogen hadden naar hun tijdsgeest. Ook zijn er heel wat continuïteitsfouten tegenover de vorige films, wanneer een scenarist in de regiestoel stapt zou je denken dat er hier rekening mee wordt gehouden maar neen. Tel hierbij dan nog eens de bombastische, maar weinig beklemmende muziek van Hans Zimmer (die nog eens een superheldenfilm doet na Batman V Superman: Dawn of Justice) en een groot deel van de cast dat er futloos bijloopt en het is duidelijk dat de X-Men-franchise bij Fox eindigt op een zeer betreurde manier. Dark Phoenix mist de meer traditionele superheldenfun van X-Men: First Class en X-Men: Apocalypse of de epische set-up van Days of Future Past. Het is, samen met The Last Stand, de zwakste film in de hoofdreeks en we hopen dat Marvel Studios in hun onvermijdelijke reboot de Dark Phoenix-verhaallijn laat rusten. De X-Men-films onder Fox vormden steeds een donkerder, serieuzer en soms ook beter superheldenfilmalternatief tegenover die van Marvel Studios, maar in Dark Phoenix drijft men het verloochenen van de superheldenroots van de mutanten wat té ver.

 

De cast uit de eerste reeks X-Men-films verkreeg perfecte send-offs met de eindscènes van Days of Future Past en Logan, maar het is de cast van de X-Men: First Class-reeks spijtig genoeg niet gegund en dat ligt voor het grootste deel aan first time regisseur Simon Kinberg. Dewelke hopelijk hierna nooit meer een grote franchise in handen krijgt. Met X-Men: Dark Phoenix eindigt de reeks dus niet met een knaller van formaat, maar in mineur en dat is zeer jammer. We gaan McAvoy, Fassbender, Lawrence en co echter missen als Marvel’s tweede generatie X-Men op het grote scherm, maar deze “tussenaflevering” schiet te kort als waardig eindpunt voor de franchise…

Dark Phoenix verrijst vanaf 5 juni in de bioscoop.

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.