Random Article


Review: Avengers – Endgame

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur: ,
 
Scenario: ,
 
Acteurs: , , , , ,
 
Filmstudio: ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 181 min.
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 24 April 2019
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
33 total ratings

 

Goed


Eén van de meest epische cinema-ervaringen aller tijden. Een viering van alles wat het Marvel-filmuniversum is. Prachtige arcs voor de zes eerste Avengers. Heel wat emotionele momenten.

Minder


Tweede act kent wat vreemde toonwisselingen. Enkele grote plotgaten.


Na de decimatie in Infinity War hebben Marvel’s machtigste helden nog één laatste kans om Thanos te verslaan. Zal het hen lukken en is alle hype voor de 22ste en allergrootste Marvel-blockbuster terecht? Kom het te weten in onze recensie van Avengers: Endgame, een spectaculaire viering van alles wat het MCU is…

Posted 23/04/2019 by

 
Full Article
 
 
Whatever it takes

Eindelijk zijn we er. Nadat Avengers: Infinity War vorig jaar het halve Marvel-universum decimeerde, brengen regisseurs Anthony en Joe Russo (Captain America: Civil War, Infinity War) de apotheose van 11 jaar aan Marvel Studios-superheldenfilms. De reeks blockbusters die in 2008 startte met de eerste Iron Man-film en die sinds The Avengers (2012) uitgroeide tot de meest winstgevende filmreeks uit de Hollywoodgeschiedenis komt tot een grandioos einde in deze vierde Avengers en 22ste MCU-prent. Was het het wachten waard en is alle hype terecht? Oh ja!

De Avengers hebben verloren. De kosmische übervillain Thanos (Josh Brolin) heeft gewonnen. Met zijn verzamelde Infinity Stones heeft hij in één vingerknip de helft van alle leven in het universum weggevaagd. Sommige van Earth’s Mightiest Heroes gingen verder, anderen kunnen de grootste massamoord uit de geschiedenis niet vergeten. Toch is er nog hoop en komen de oorspronkelijke zes Avengers van het MCU – Captain America (Chris Evans), Iron Man (Robert Downey Jr.), Thor (Chris Hemsworth), Hulk (Mark Ruffalo), Black Widow (Scarlet Johansson) en Hawkeye (Jeremy Renner) – terug bij elkaar om één finale poging te doen om Thanos te verslaan en hun gevallen vrienden en familie terug te halen in een 3 uur durend epos…

Waar Infinity War er grandioos in slaagde om de casts van de Avengers-, Black Panther-, Doctor Strange-, Spider-Man- en Guardians of the Galaxy-films samen te voegen en met Thanos eindelijk een diep uitgewerkte villain op het grote scherm te toveren, blijft Endgame zich terecht focussen op de zes Avengers waarmee het allemaal begon in 2012. Endgame is nog meer een viering van alles wat het Marvel Cinematic Universe is geworden in het afgelopen decennium, maar deze zes – en dan vooral de hoofdspelers Captain America en Iron Man – blijven de focus van de film en krijgen allemaal hun grote moment in de zon.

Uiteraard doet zo ongeveer iedereen mee en het eindgevecht bevat inderdaad een massa Hollywoodsterren om u tegen te zeggen. De zes Avengers worden aanvankelijk bijgestaan door een terug uit het Quantum Realm kerende Scott Lang/Ant-Man (Paul Rudd), mede-overlevers War Machine (Don Cheadle), Nebula (Karen Gillan), Rocket Raccoon (Bradley Cooper), Valkyrie (Tessa Thompson) en een net geen deus ex machina zijnde Captain Marvel (Brie Larson) – dewelke misschien iets te opzichtig als sterkste speler van het MCU wordt afgebeeld (denk Superman in Justice League).

Na zijn afwezigheid in de vorige film, is Hawkeye (Jeremy Renner) één van de beste karakters in de prent. Het verlies van zijn familie en transformatie tot Ronin worden geweldig naar voren gebracht. Hetzelfde geldt voor de transformaties die Hulk (nu Professor Hulk – het brein van Bruce Banner in het lichaam van de groene kolos) en, in iets mindere mate, een aan lager wal en vetter geworden Thor meemaken. Ook de rol van Black Widow, integraal voor de plot, is het beste dat we al van Scarlett Johansson in het MCU gezien hebben. Toch zijn het vooral Chris Evans en Robert Downey Jr. als Captain America en Iron Man die volledig de show stelen. Hun verhaallijnen zijn de meest complete van het hele MCU en krijgen hier een wondermooi einde.

De eerste act van Endgame is zeer interessant, van een maandje na de decimatie tot vijf jaar later (wanneer het merendeel van de film zich afspeelt), zien we hoe de verschillende personages en de wereld reageren op de ramp. Hier wilden we best wat meer van zien, maar het is duidelijk dat het snel vooruit moet en de actie mag beginnen. In de tweede act wordt de geschiedenis van het MCU gevierd. We keren terug naar enkele sleutelmomenten uit de vorige films via een Quantum Realm-versie van tijdreizen met heel wat cameo’s van bekende en minder bekende personages. Van de seventies tot de Battle of New York in 2012 uit de eerste Avengers-film tot de gebeurtenissen van de eerste Guardians of the Galaxy-prent en Thor: The Dark World in 2013-2014, nostalgie, actie en een flinke dosis slapstick zijn het gevolg.

Het is in de tweede act waar de film echter wat begint te slabakken. Het is leuk om nostalgische redenen en de vele cameo’s, maar de serieuze toon van de eerste act en de vorige film wordt hier volledig omgesmeten. De gebroeders Russo hebben hierin niet de finesse van een James Gunn of Taika Waititi, waardoor niet elke grap even goed aankomt. Ook worden er heel wat plotgaten gecreëerd en moeten de scenaristen zich door enkele fameuze bochten wringen om zichzelf niet in een hoekje te schrijven. De emotionele pay-offs voor vele personages mogen er zeker wezen, maar daartegenover staat dan dat het scenario gaandeweg uiteindelijk vooropgestelde regels en gebeurtenissen volledig uit het raam begint te smijten en de interne logica ver te zoeken is wanneer je er verder over begint na te denken. Wat begon als een interessante take op tijdreizen, eindigt met enkele van de vreemdste tijdreisblunders sinds Superman: The Movie (1978). De Russo’s kozen duidelijk voor emotie boven consistentie.

Uit de comics wordt voornamelijk inspiratie gehaald uit The Infinity Gauntlet en Infinity (2013), maar na 21 films bouwt het scenario vooral op de basis die in het MCU zelf werd gelegd. Continuity nerds zullen smullen van de vele verwijzingen (of ronduit personages, sets en hele scènes) naar de vorige films. Endgame is echt gemaakt voor de fans, door fans.

De derde act maakt dan weer alles goed met – zoals verwacht – één van de meest epische gevechten uit de cinemageschiedenis. Ondanks enkele iets te opzichtige shots waarin duidelijk wordt dat de toekomst van het MCU zeer divers zal worden, is het spectaculair om de oude en nieuwe generaties Avengers samen te zien komen en Captain America eindelijk die magische twee woorden te horen zeggen. Uiteraard is Endgame ook niet zonder gevolg en de meest traantjes zullen op het einde worden gelaten, want ondanks de hoopvolle boodschap voor de toekomst, komt lang niet iedereen ongeschonden uit de strijd…

 

Is Endgame dan de beste MCU-film geworden? Neen, het heeft simpelweg niet dezelfde impact en verrassende elementen als voorganger Infinity War. Ook is het een heel andere film geworden, met terug meer humor en een meer hoopvolle toon. Na de emotionele impact van de eerste kijkbeurt blijft het scenario vol plotgaten ook niet recht wanneer je de prent vaker gaat zien. Maar uiteraard blijft deze laatste Avengers wel één van de beste en meest ambitieuze superheldenfilms aller tijden en vooral een prachtige zwanenzang voor de helden waarmee het MCU startte. En daardoor alleen al valt het een absoluut meesterwerk te noemen.

Avengers: Endgame knalt op 24 april de bioscoopzalen binnen.

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.