Random Article


Review: Glass

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , ,
 
Filmstudio: ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 128 min.
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 16 Januari 2019
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
10 total ratings

 

Goed


Prachtige vertolkingen van Jackson en McAvoy. Eén van de beste sequels in tijden. Eigenzinnige take van Shyamalan op comics en superhelden blijft behouden. Werelden van Unbreakable en Split worden naadloos samengebracht.

Minder


Shyamalans visie is niet voor iedereen weggelegd. Twists volgen elkaar in iets te snel tempo op naar het einde toe. Beetje voorspelbaar.


M. Night Shyamalan keert terug naar de wereld van Unbreakable en Split met Glass, het derde en laatste stuk in de eigenzinnige visie van de regisseur op comic book superhelden en -villains. Het levert meteen één van de betere comicbookfilms in lange tijd op. Lees hier onze Brainfreeze-recensie…

Posted 10/01/2019 by

 
Full Article
 
 

This is not a cartoon. This is the real world.

In 2000 leverde regisseur M. Night Shyamalan met Unbreakable een eigenzinnige, realistische take op superhelden af en een metakritiek op de comics waaruit ze voortkomen. Het verhaal rond de onkwetsbare David Dunn (Bruce Willis) en de extreem fragiele, doch intelligente Elijah Price (Samuel L. Jackson) staat nog steeds in ons geheugen gegrift als één van de beste comicbookfilms aller tijden, zelfs al werd het niet gebaseerd op een bestaande comic.

In 2017 verraste Shyamalan vriend en vijand met Split, een psychologische thriller rond Kevin Wendell Crumb (James McAvoy) – een kidnapper en seriemoordenaar met 24 verschillende persoonlijkheden, waarvan er één (The Beast) bovenmenselijke krachten vertoonde. In de allerlaatste scène werd duidelijk dat Split zich in dezelfde wereld als Unbreakable afspeelde. Nu is er Glass, het vervolg op Unbreakable en Split en het sluitstuk van Shyamalans Eastrail 177-trilogie (vernoemd naar de trein die ontspoorde en zo de gebeurtenissen van Unbreakable in gang zette).

Jaren na de gebeurtenissen van Unbreakable, verricht David Dunn (Bruce Willis) nog steeds heldendaden en heeft hij een onofficiële bijnaam gekregen: The Overseer. Hij wordt hierin bijgestaan door zijn inmiddels volwassen geworden zoon Joseph (Spencer Treat Clark). Nadat Dunn enkele slachtoffers van Kevin Wendell Crumb (James McAvoy), bijgenaamd The Horde, weet te redden, komen de twee terecht in het Raven Hill psychiatrisch ziekenhuis. Onder de zorg van dokter Ellie Staple (Sarah Paulson) komt Dunn nog een oude bekende tegen.

Niemand minder dan Elijah Price (Samuel L. Jackson), alias Mr. Glass, zit ook opgesloten in Raven Hill. Terwijl dokter Staple hun aandoeningen wil afschrijven als grootheidswaanzin, heeft Mr. Glass echter een nieuw meesterplan: door Dunn en Crumb met elkaar te laten strijden, wil hij de wereld tonen dat supermensen wel degelijk bestaan…

Het mag dan al jaren geleden zijn, Shyamalan heeft geen moeite om je in de eerste minuten van Glass al meteen terug te dompelen in de sfeer en wereld van Unbreakable, dewelke naadloos met deze van Split wordt vermengd. Aanvankelijk volgen we Dunn (Willis) in zijn zoektocht naar Kevin (McAvoy), maar naarmate de actie zich verplaatst naar het psychiatrisch ziekenhuis, treden dokter Staple (Paulson) en vooral Mr. Glass (Jackson) zelf op de voorgrond. Zoals gewoonlijk, is het vooral Jackson als Glass alsook zijn moeder (opnieuw vertolkt door Charlayne Woodard) die de visie van Shyamalan op superhelden, villains en comics naar voren weet te brengen. Gelijkaardig aan Unbreakable, blijft Shyamalan wat aan de oppervlakte, maar in een tijdperk vol rechttoe rechtaan superheldenblockbusters is het fijn om toch een iets diepere deconstructie van superhelden te zien.

Dankzij het personage van Sarah Paulson begin je, samen met de andere hoofdpersonages, te twijfelen aan de echtheid van hun bovenmenselijke krachten. Opnieuw wordt de actie zodanig in beeld gebracht dat alles er niet té spectaculair en nog vrij realistisch uitziet. Uiteindelijk volgen, in typische Shyamalanstijl, de twists hierrond elkaar in sneltempo op naar het einde toe. Misschien iets te kort op elkaar, maar het werkt. Dat wil ook niet zeggen dat de gevechten tussen Dunn en The Beast saai of teleurstellend zijn. Allesbehalve zelfs, verwacht gewoon geen te epische actie op het niveau van een DC- of Marvel-blockbuster. Glass is eerst en vooral opnieuw een psychologische thriller, en meer moet dat niet zijn.

Paulson is overigens een goede toevoeging aan de cast, terwijl het toch vooral weer Samuel Jackson is die schittert als het titulaire personage. Ook James McAvoy, opnieuw in een twintigtal verschillende rollen, toont wat voor een klasse-acteur hij is. Bruce Willis speelt ditmaal een iets ingetogenere en duidelijk meer aan levensmoeheid leidende versie van zijn Unbreakable-held en wordt naar het einde van de film toe haast vergeten. Het is dan vooral Spencer Treat Clark die als Dunn’s zoon en “sidekick” de hoop erin houdt.

Anya Taylor-Joy herneemt ook haar rol als Casey Cooke, één van de meisjes die in Split werd gekidnapt door Kevin, maar wordt net iets te geforceerd in het verhaal gedropt. Shyamalan zelf herneemt eveneens zijn rol uit Unbreakable in een leuke cameo.

 

Het lange wachten heeft hoe dan ook geloond, want Glass is een dijk van een film geworden en een prachtig sluitstuk tot Shyamalans superheldentrilogie. De film laat je met een gelijkaardig gevoel achter als Unbreakable en laat je wat meer nadenken over comics in het algemeen en de superhelden en villains die momenteel de box-office domineren. Tevens is het één van de weinige films de afgelopen jaren die niet aanvoelt als een cash grab die inspeelt op je nostalgie voor de films van weleer, maar is Glass een echte hedendaagse sequel tot Unbreakable geworden die niet moet onderdoen voor het origineel. Een absolute aanrader.

Glass loopt vanaf 16 januari in de bioscoopzalen.

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.