Random Article


Review: Frères Ennemis

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 111 minuten
 
Taal: Frans, Arabisch
 
In de bioscoop vanaf: 3 oktober
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
1 total rating

 

Goed


Ijzersterke acteerprestaties van hoofdrolspelers Schoenaerts en Kateb die de film dragen. Subtiel en adequaat camerawerk aangepast aan het genre.

Minder


Voorspelbare plotwendingen. De laatste minuut van de film zorgt voor onnodig sentiment.


Lees hier onze recensie van de nieuwe met Matthias Schoenaerts!

Posted 11/10/2018 by

 
Full Article
 
 

On a grandi au même endroit, mais ça ne veut pas forcément dire qu’on était amis.

In Frères Ennemis, de jongste film van de Franse regisseur David Oelhoffen komen twee jeugdvrienden door omstandigheden terug in contact met elkaar. Driss (Reta Kateb) en Manuel (Matthias Schoenaerts) mogen dan wel in dezelfde troosteloze banlieue van Parijs opgegroeid zijn, het leven heeft hen in twee totaal verschillende richtingen geduwd. Driss heeft  carrière gemaakt bij de drugsafdeling van de politie, terwijl Manuel deel uitmaakt van een uitgebreid drugsnetwerk.

Schoenaerts excelleert in de rol van de ‘bad guy’ op een moment in zijn leven dat niet alles op wieltjes loopt, net als in Rundskop en Le fidèle, maar het is vooral Reta Kateb (Zero Dark Thirty, Loin des Hommes) die de film draagt. De Franse acteur met Algerijnse roots, die naast Viggo Mortensen acteerde in de vorige film van Oelhoffen, speelt een man van weinig woorden, maar zijn gelaatsuitdrukking spreekt boekdelen.

 

De dood van hun gemeenschappelijke vriend Imrane tijdens een drugsdeal brengt beide mannen eerder toevallig terug samen. Manu lijkt het gemaakt te hebben in de zwaardere gewichtsklasse van het misdaadmilieu in Parijs. Bij aanvang van de film krijgen we dan ook ‘one happy family’ te zien die feest viert bij de vrijlating van een familielid na een lange gevangenisstraf. De pater familias slaat alles goedkeurend gade vanachter zijn dikke grijze snor, er wordt gegeten en gedanst en vrolijk gegrapt over de migratieproblematiek. Van ver heeft het iets weg van de restaurantscène uit Heat, waar alle leden van de Robert de Niro-gang aan tafel zitten en je als kijker zowaar goesting krijgt om mee aan te schuiven bij zoveel gezelligheid.

De wereld waar Driss toe behoort, staat in schril contrast met deze geromantiseerde schets van het zware misdaadmilieu. Hij leeft alleen met zijn dochter en lijkt weinig tot geen vrienden meer over te hebben na zijn keuze om bij de politie te gaan. Een verkeerde keuze die hem een outcast maakt in zijn eigen familie, maar ook bij zijn oude ‘amis du quartier’. Eén van de meest beladen scènes is dan ook het bezoek aan zijn ouders en het moment waarop hij de vrouw van boezemvriend Imrane de slechte tijding brengt. Zoals gezegd: een man van weinig woorden, maar de emoties spatten van het scherm. Zijn collega’s wantrouwen hem dan weer vanwege zijn afkomst. Driss zweeft tussen twee werelden, maar is nergens meer thuis.

Je hoeft niet ver te zoeken om de link met de grootstedelijke realiteit te ontwaren. Een werkelijkheid waar niet alleen Frankrijk mee worstelt: welke plaats krijgen de Fransen met een migratieachtergrond in de huidige Franse maatschappij? En wat gebeurt er als grote groepen jongeren uit deze groep geen toekomst meer zien in de  maatschappelijke context waarbinnen deze prent zich afspeelt? Wat krijg je als je mensen opstapelt in hoge appartementsblokken aan de rand van de grote steden? Juist.

Maar het verloop van het verhaal en – laat ons eerlijk zijn – de bij wijlen voorspelbare plotwendingen, tonen aan dat de grens tussen wat kan en niet kan volgens de ethiek van een flik, bijzonder dun is. En er komen barsten in het romantische beeld van de familie en de erecodes van het wereldje waarvan Manu deel uitmaakt. Driss van zijn kant twijfelt, zoals het een goeie vriend betaamt, tussen de letter en de geest van de wet en ook daar passeren een aantal cliché-matige elementen eigen aan het genre de revue.

Vermeldenswaardig is het camerawerk van Guillaume Deffontaines (Loin des Hommes): schokkerig en met een heel beweeglijke camera tijdens actiescènes. Zijn camera lijkt de actie telkens mee te volgen, afgewisseld met close-ups van de gelaatsuitdrukkingen en de emoties van de personages.

 

Een topper in het genre? Zeker niet. Wel een meer dan genietbare genre-film, niet in het minst door de ijzersterke acteerprestaties van Schoenaerts en Kateb, die ingehouden en subtiel de beide hoofdrolspelers vorm geven.

Comments

comments


JeroenDC

 
avatar