Random Article


Review – The Happy Prince

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 105 minuten
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 3 oktober 2018
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Een indrukwekkende Rupert Everett die tekent voor regie, scenario en hoofdrol. Sterke vertolkingen van Edwin Thomas en Colin Morgan.

Minder


De dialogen halen niet altijd hetzelfde niveau en soms sluipt er iets te veel sentiment in bepaalde scènes.


Rupert Everett, die naast de regie de hoofdrol voor zijn rekening neemt, portretteert een bij wijlen ingetogen, maar meestal exuberante Oscar Wilde op een moment van zijn leven dat slechts weinigen kennen: The Portrait of Oscar Wilde.

Posted 05/10/2018 by

 
Full Article
 
 
The natural habitat of the hypocrisy is England!

And alien tears will fill for him/Pity’s long-broken urn/For his mourners will be outcast men/And outcasts always mourn. Zo luidt het grafschrift op het monument van Oscar Wilde op het kerkhof van Père Lachaise in Parijs, een quote ontleend aan The Ballad of Reading Goal. Wat het betekende om een outcast te zijn in het Engeland van aan het einde van de negentiende eeuw heeft deze Ierse dandy-dichter, toneelschrijver en estheet aan den lijve mogen ondervinden. Want naast schrijver van o.a. The Picture of Dorian Gray en The Importance of Being Earnest, was Oscar Wilde namelijk openlijk homoseksueel in een tijd waarin dat strafbaar was. De directe reden waarom hij in Reading Gaol terecht gekomen was. En nu mogen ook wij dat beleven in The Happy Prince van regisseur Rupert Everett.

Het verhaal toont de dichter op een moment in zijn leven waarin hij uit de gratie gevallen is bij zijn publiek. Hij zwerft rond in de straten van Parijs en probeert aan geld te geraken voor drank en drugs. Daarmee is de toon gezet: de Wilde die Everett ons laat zien zal niet dezelfde zijn als die uit eerdere verfilmingen van het leven van de Ierse dichter, waaronder Wilde (1997) en The Trials of Oscar Wilde (1960), maar is een man op de dool die willens nillens een zekere ondergang tegemoet feest.

Meteen is daarmee de bestaansreden meegegeven die deze film heeft ten opzichte van zijn voorgangers: de film focust op de laatste jaren van zijn leven, waarin Wilde in ballingschap leeft in Parijs en heel even in Napels. Het leeuwendeel van de tijd brengt hij door met Lord Alfred Douglas, oftewel ‘Bosie’, de zoon van de Markies van Queensberry. Een doorleefde rol voor Colin Morgan (Legend, The Huntsman: Winter’s War).

Wilde had even goed kunnen vluchten naar Frankrijk na de beschuldigingen van “tegennatuurlijke” seksuele handelingen, maar verkoos om dat niet te doen, ook al hing er hem een gevangenisstraf boven het hoofd indien hij schuldig bevonden werd. Hetgeen ook gebeurde: hij werd zonder pardon veroordeeld tot twee jaar cel met dwangarbeid in de Victoriaanse gevangenis Reading Goal.

Een zware prijs om de dubbele moraal van de toenmalige burgerij consequent het hoofd te bieden en zo tegelijkertijd aan de kaak te stellen. Homoseksualiteit kon, maar het moest niet te zichtbaar en openlijk gebeuren. De boodschap aan het einde van de film dat Wilde begin 2017 postuum gratie gekregen heeft onder de zogenaamde “Turing Law” kan daar niets meer aan veranderen. In een interview met ITV news noemt Rupert Everett onlangs dit nieuws fijntjes – of het echt de laatste is, laten we in het midden – de “last fart of British hypocrisy”.

De Happy Prince uit de titel van de film is ontleend aan de titel van de eerste verzameling sprookjes die Wilde publiceerde in 1888, The Happy Prince and other tales. Het sprookje, met als hoofdpersonages het bronzen standbeeld van een prins en een zwaluw die vergeet naar het zuiden te reizen wanneer de herfst aanbreekt, fungeert als een rode draad doorheen het verhaal. Op verschillende momenten in de film komen er flarden van het verhaal terug, o.a. wanneer Wilde stukjes voorleest aan zijn kinderen in gelukkiger tijden. Hij zal beide kinderen, net zoals zijn vrouw (Emma Watson), na zijn gevangenisstraf niet meer terugzien.

De Oscar Wilde die Rupert Everett in zijn debuut als regisseur portretteert, is echter verre van een gelukkige prins. Integendeel. Eén van de scènes die door merg en been gaan, is de flashback waarin waar Wilde overgebracht wordt van de ene gevangenis naar de andere en herkend wordt door de menigte op het perron. Terwijl de agenten die hem flankeren als zandzakken blijven zitten, wordt ons hoofdpersonage beschimpt, bespuwd en vernederd tot op het bot. De scène waarin een groepje jonge cricketspelers Wilde en zijn vrienden achtervolgt tot in een kerk en de dichter in één van de zeldzame momenten zijn flair en kalmte verliest, is een scène van hetzelfde kaliber: eentje dat blijft plakken.  

 

Everett, die naast de regie ook de hoofdrol voor zijn rekening neemt, levert een bij wijlen ingetogen, maar meestal exuberant portret van Oscar Wilde op een moment van zijn leven dat weinigen kennen, wat op zich al reden genoeg is om de prent te bekijken. Bovenop dit gegeven houdt het onze huidige maatschappij een spiegel voor. Want laat ons eerlijk zijn: we hoeven niet naar Rusland, Polen of Iran te reizen om te beseffen dat het niet evident is om als LGBT door het leven te gaan. Ook in onze directe omgeving is het lang nog geen pretje om openlijk uit te komen met een andere geaardheid.

Comments

comments


JeroenDC

 
avatar