Random Article


Review: Venom

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario: , ,
 
Acteurs: , , ,
 
Filmstudio: ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 112 min.
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 10 Oktober 2018
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
14 total ratings

 

Goed


Beste on-screen Venom tot hiertoe. Leuke interacties tussen Eddie Brock en de Symbiote. Tom Hardy amuseert zich kostelijk in zijn rol.

Minder


Vrij voorspelbaar en weinig nieuws onder de zon. CGI niet altijd even denderend.


Met Venom is de eerste Spider-Man spin-off van Marvel en Sony Pictures een feit. Tom Hardy brengt de monsterlijke antiheld tot leven in een vermakelijke prent die echter aanvoelt alsof ze 10 jaar geleden had gemaakt kunnen worden. Lees hier onze Brainfreeze-recensie…

Posted 03/10/2018 by

 
Full Article
 
 

We are Venom

Met Venom begint Sony Pictures aan hun nieuwe Spider-Man-centrische Marvel-filmuniversum, zonder de webslingeraar zelf weliswaar. Tom Hardy (The Dark Knight Rises, Dunkirk) brengt, in navolging van Topher Grace’s slecht onthaalde eerste poging in Spider-Man 3 (2007), Marvel’s monsterlijke antiheld tot leven in een donkere superheldenprent die volledig op zichzelf staat. De film van regisseur Ruben Fleischer (Zombieland, Gangster Squad) staat tegenover de Spider-Man-franchise zoals Deadpool tegenover die van X-Men staat: humoristischer, donkerder en een beetje de vreemde eend in de bijt. Het resultaat is een mixed bag, waarin heel wat dingen goed worden gedaan, maar dat uiteindelijk aanvoelt als een superheldenfilm zoals ze tien jaar geleden in het pre-MCU-tijdperk gemaakt werden.

Nadat een schandaal hem van zijn werk, verloofde en appartement beroofde, onderzoekt journalist Eddie Brock (Hardy) de Life Foundation onder leiding van uitvinder Carlton Drake (Riz Ahmed). Hij komt hiermee in aanraking met één van de buitenaardse symbiotes waarop de Foundation immorele experimenten uitvoert. De symbiote en Eddie gaan als de monsterlijke Venom door het leven en moeten leren samenwerken om de dodelijke experimenten van de Life Foundation en symbiotes-leider Riot te stoppen…

De Venom-soloprent put voornamelijk inspiratie uit Marvel’s vroegste Venom-verschijningen in The Amazing Spider-Man en de solo-miniseries Lethal Protector (1993) en Separation Anxiety (1994-1995), waarin Eddie van New York City naar San Francisco verhuist, meer een rol als dodelijke vigilante krijgt en het tegen de Life Foundation en andere symbiotes opneemt. De climax put dan weer rechtstreeks uit Spider-Man: The Animated Series. Het oorsprongsverhaal van Venom wordt echter slim herschreven zonder Spider-Man en de saga van het zwarte pak erbij te betrekken. De buitenaardse symbiotes worden nu ontdekt door de Life Foundation en gebruikt in experimenten op daklozen, vaak met een dodelijke afloop. Er wordt ruimte genoeg gelaten voor een mogelijke cross-over tussen Venom en Spider-Man, maar in dit eerste verhaal is van de webslingeraar dus nog geen sprake.

Tom Hardy amuseert zich kostelijk als Eddie Brock, die in tegenstelling tot Spider-Man 3 al vrij snel als een kerel met het hart op de juiste plaats wordt afgebeeld. De hoogtepunten van de film zijn ongetwijfeld de interacties die Eddie met de symbiote heeft. Ze ruziën als een getrouwd koppel, maar leren uiteindelijk samen te werken en van elkaar te leren. Hardy’s vervormde stem als de Venom-symbiote weet het personage toch heel wat persoonlijkheid mee te geven, ondanks zijn weinige tekst. De chemie tussen Hardy en Michelle Williams als Brock’s ex-verloofde Anne Weying (die in de comics ook nog een korte periode als She-Venom achter de rug heeft) mag er zijn. Riz Ahmed vervalt als villain(s) van dienst Carlton Drake/Riot echter teveel in het minder geloofwaardige verwende en corrupte jonge uitvinder/miljardair-archetype, denk Dane DeHaans Harry Osborn in The Amazing Spider-Man of Jesse Eisenberg als Lex Luthor in Batman V Superman: Dawn of Justice.

Zowel qua plot als uitvoering van de actiescènes doet Venom denken aan een pre-MCU/DCEU-superheldenprent circa midden jaren 00, zoals de Blade– en Punisher-films, Ang Lee’s Hulk, Mark Steven Johnsons Daredevil of Ghost Rider (2007). Heel wat elementen uit de comics zijn aanwezig, maar zijn ondergeschikt aan de rechttoe rechtaan plot van een typische actiefilm. Het eindgevecht tussen Venom en de grotere, sterkere Riot heeft dan weer wat weg van dat tussen dat van Hulk en Abomination in The Incredible Hulk (2008). De easter eggs zijn op één hand te tellen en, op een korte post-creditsscène met Woody Harrelson als een welbekende Spider-Man-vijand na, lijkt er nog niet veel franchisepotentieel te zijn. De Stan Lee-cameo komt onverwacht (vooral omdat Lee met de creatie van Venom niets te zien had), maar is er ook eentje zoals we er al verschillende hebben gezien in de eerste Spider-Man-films – waarin de Marvel-Generalissimo wat wijze raad aan het hoofdpersonage geeft. Met andere woorden, Venom brengt niets nieuws onder de zon.

Fleischer neemt wel zijn tijd met de relatie tussen Eddie en de Venom-symbiote. In de eerste actiescènes zien we Venom dan ook nog niet in full force en worden we geleidelijk voorgesteld tot de verschillende krachten van de symbiote. Dat is zeker niet slecht, want hoewel Venom er nog nooit beter heeft uitgezien in live-action en recht uit de comics komt (minus het witte Spider-Man-logo), moet je hier geen CGI verwachten op het niveau van de recentere Spider-Man-, Marvel- of DC-films. De film lijdt tevens onder het gebrek aan een R-rating. In tegenstelling tot Deadpool, de vreemde eend uit de X-Men-franchise, gaat Venom voor PG-13 en daardoor net niet ver genoeg. Hetzelfde geldt voor de humor. Brock en Venom zijn hilarisch samen, maar niet alle grappen komen even goed aan precies omdat de film qua gore en geweld niet ver genoeg mag gaan.

Fans van Venom uit de comics hebben echter geen recht tot klagen. Dit is veruit de beste live-actionversie van de Spider-Man-aartsvijand tot hiertoe en op zichzelf een oerdegelijke antiheld/monsterfilm met een zeer sterke hoofdrol. Het gebrek aan een link met Spider-Man stoort zelfs niet eens. Venom werkt perfect op zich. Toch zal je je niet van het gevoel kunnen ontdoen dat Sony Pictures iets teveel op veilig speelde en te hard terugkeek naar de superheldenfilms van weleer, waardoor het geheel weinig memorabel is en – in dit tijdperk van grote filmuniversa die recht uit de comics komen – tot weinig opbouwt.

Venom slingert vanaf 10 oktober de bioscoopzalen binnen.

Venom post-creditsscènes (Spoilers!)

Eddie Brock rijdt op zijn motor naar de San Quentin-gevangenis en vertelt de Venom-symbiote dat dit een interview wordt dat hij alleen moet doen. Hij wordt door een gevangenisbewaker naar een afgesloten cel geleid waar seriemoordenaar Cletus Kasady (Woody Harrelson) opgesloten zit. Kasady vertelt dat, wanneer hij uitbreekt, er “carnage” zal zijn. Een misschien iets te directe referentie, maar de van een overdreven rosse pruik voorziene Harrelson ziet er alvast psychopathisch genoeg uit om deze Spider-Man-villain te vertolken.

De tweede post-creditsscène is een scène uit de opkomende animatiefilm Spider-Man: Into The Spider-Verse, ingeleid door de tekst “meanwhile, in another Spider-universe”. Hierin zien we Miles Morales als de nieuwe Spider-Man een oudere Peter Parker ontmoeten. Parker geraakt bewusteloos en Miles moet hem zien te verplaatsen terwijl hij wegslingert van de politie. De scène toont alvast goed de comicbookinvloeden op de prent en de soort humor die gebruikt zal worden.

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.