Random Article


Review: Doctor Who – Seizoen 10 (+ Twice Upon A Time)

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 12 Afleveringen van ongeveer 45 min. en 1 kerstspecial van 60 min
 
Taal: Engels
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
3 total ratings

 

Goed


Capaldi als Doctor, Missy, terugkeer van John Simm als The Master.

Minder


The puddle girl.


Na “Twice Upon A Time zal” het wel even duren voor we Peter Capaldi terug zien. Lees hier de review van zijn laatste afleveringen! Spoilers, sweetie.

Posted 28/12/2017 by

 
Full Article
 
 
Never be cruel, never be cowardly

In 2005 besloot BBC de sci-fi serie Doctor Who, na 16 jaar van het scherm te zijn verdwenen, eindelijk terug te brengen. De serie, die debuteerde in 1963, een nieuwe kans geven was een keuze waar enig risico aan verbonden was. Na een mislukte poging om de vlam en interesse terug te doen opflakkeren met een film, was het terugbrengen van de sci-fi klassieker een enorme gok bij de BBC. De nieuwe Doctor Who was gelukkig een succes en verkreeg al snel een groot fandom.

Logischerwijs kreeg deze (oorspronkelijk) éénmalige serie meerdere vervolgseizoenen en elk jaar een extra kerstspecial. Hoewel Christopher Eccleston prima werk leverde als de negende Doctor, stopte hij al na één seizoen en regenereerde hij vervolgens als David Tennant, Matt Smith en Peter Capaldi (Series 8 en Series 9). Die laatste speelde de voorbije 3 seizoenen The Doctor, maar deze rol is vanaf de kerstspecial Twice Upon A Time overgenomen door Jodie Whittaker. In deze review overlopen we het tiende en laatste seizoen van Capaldi en daarnet genoemde kerstspecial.

Als adolescent was Peter Capaldi al helemaal weg van Doctor Who. Hij schreef brieven naar de BBC en was lid van een Doctor Who-fanclub. Dat hij de rol van The Doctor mocht vertolken, was een jongensdroom die uitkwam en dat zag je ook. Elk seizoen gaf hij het beste van zichzelf en had hij er alleen maar meer plezier aan. Seizoen tien was daarop geen uitzondering. Hij bracht leven in elk verhaal – wat soms wel nodig was gezien de povere verhaallijnen. The Doctor wordt dit seizoen bijgestaan door Nardole (Matt Lucas), die we eerder al zagen in voorbije kerstspecials. Een kale alien (“I have invisible hair“) die erop moet letten dat The Doctor niet op avontuur gaat in tijd en ruimte, wat natuurlijk niet lukt…

Er is ook een nieuwe companion dit seizoen genaamd Bill Potts (Pearl Mackie). De maatschappij van deze tijd kijkt niet meer op om holebi’s op het scherm te zien, maar bij Bill krijgen we eerder het gevoel dat ze lesbisch moest zijn om “politiek correct” over te komen. Elke aflevering werden we er op één of andere wel aan herinnerd, maar een echte vriendin heeft ze vreemd genoeg nooit gehad. Behalve een plas water die door de ruimte vliegt, does that even count? I don’t know.

Verder zien we de terugkeer van vijanden Missy (Michell Gomez) uit eerdere seizoenen en haar mannelijke voorganger The Master (John Simm). Met die eerste wordt een interessante dynamiek gecreëerd. The Doctor wil Missy immers bekeren, iets dat perfect wordt vertoond door de chemie tussen Capaldi en Gomez. Je voelt de jarenlange haat/liefde-relatie in dit seizoen.

John Simm keert daarentegen na zeven jaar terug om te voorkomen dat Missy goed wordt. Belangrijk bij zijn personage is dat we te weten komen waar hij de laatste jaren is geweest. De combinatie van Missy/The Master geeft een geheel nieuwe dimensie aan het woord ‘narcisme’, dat moeten we ze wel na geven. We komen ook eindelijk te weten hoe The Master Missy is geworden, iets wat fans zich al lang afvroegen.

Dit seizoen kwamen twee “Classic Doctor Who (1963-1989)”-monsters terug, de Mondasian Cybermen en de Ice Warriors. Voor de rest bevatte dit seizoen doorsnee afleveringen. Niets dat er echt uitsprong. De verhaallijnen gingen soms nergens naartoe of werden veel te snel geconcludeerd. Visueel was het een topseizoen net als het vorige, je moet geen high-budget effecten verwachten, maar dit is een groot deel van de Doctor Who-charme, ondanks de positieve evolutie de afgelopen jaren.

Naar jaarlijkse gewoonte was er ook op 25 december een nieuwe kerstspecial, Twice Upon A Time. Deze kerstspecial is de allerlaatste aflevering met Capaldi in de hoofdrol. Dat The Doctor ging regeneraten, wisten we al langer dus hielden fans de zakdoeken al in de aanslag voor deze special. De aflevering bracht de eerste Doctor terug naar het scherm, vertolkt door David Bradley (Harry Potter). Bradley speelde William Hartnell al eerder in de docudrama ‘An Adventure in Time and Space‘. Bradley heeft de gelijkenis van Bradley, maar weet vooral de essentie te pakken te krijgen van de eerste Doctor. Hoewel The Doctor uit de toekomst komt, heeft deze de mentaliteit van iemand uit de jaren ’60 wat voor hilarische momenten tussen hem en Bill zorgt. De overgang van de originele regeneration-aflevering van Hartnell naar de reconstructie met Bradley is bovendien bijzonder goed gelukt.

Bijkomend castlid is Mark Gatiss (scenarist voor Doctor Who en Sherlock) die de mysterieuze Captain speelt. Het verhaal van deze episode was opnieuw niet zo bijzonder. Er zaten leuke stukken in, maar die werden eerder bezorgd door de castleden dan door het verhaal. Veel onnodige en onlogische stukken, dus, die ze beter hadden vervangen. Het was echter de laatste aflevering van Steven Moffat, dus al te veel klagen gaan we hier niet. Verder kregen we nog cameo’s van Nardole en Clara Oswald (Jenna Coleman) om de twaalfde Doctor vaarwel te zeggen.

En toen begon de scene die alweer een periode afsloot van deze populaire reeks over een Time Lord die in een politiebox door tijd en ruimte reist. Na een inspirerende speech van Capaldi over wat zijn opvolger wel en niet mag doen (“Never eat pears“), was het de tijd om de mantel, of TARDIS-sleutel in dit geval, door te geven. Na een explosief einde verkreeg onze grumpy Doctor de gedaante van Jodie Whittaker. Of het een geslaagde poging zal zijn van de BBC om The Doctor door een vrouw te laten vertolken, zullen we in 2018 zien in een nieuw seizoen. De fans zijn echter nog steeds verdeeld. Wij wensen Jodie en de nieuwe showrunner, Chris Chibnall, het beste toe. Wij danken Peter Capaldi en Steven Moffat voor hun jarenlange toewijding aan de show en hopen dat hun carrière nog vele hoogtepunten mag kennen.

Doctor, I let you go

Ben je fan al fan Doctor Who of heeft deze review je gemotiveerd om je te beginnen kijken, word dan zeker lid van de Belgian Whovians United op Facebook.

Ontdek de Belgian Whovians U.N.I.T.E.D. op Facebook

Comments

comments