Random Article


Review: Justice League

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur: ,
 
Scenario: ,
 
Acteurs: , , , , , , , , ,
 
Filmstudio: ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 120 min.
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 15 November 2017
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
14 total ratings

 

Goed


Groots. Episch. Fantastische vertolkingen. Eindelijk het DC-universum zonder schroom op het grote scherm en een geweldige basis voor de toekomst.

Minder


Merkbaar ingekort. Vrij generische plot en villain. Zes, geen zeven.


‘s Werelds meest iconische en allergrootste superheldenteam is eindelijk te zien op het grote scherm. De machtigste helden van DC Comics worden samengebracht in Justice League, vanaf 15 november in de bioscoop. Leveren regisseurs Zack Snyder en Joss Whedon een nieuwe mijlpaal in de superheldenfilm op? Lees het in onze uitgebreide recensie!

Posted 15/11/2017 by

 
Full Article
 
 

I believe in truth… but I’m also a big fan of justice.

Eindelijk. Eindelijk zijn we er. Dat is het gevoel dat vele fans zullen ervaren wanneer ze Justice League in de bioscoopzaal ontdekken. Regisseurs Zack Snyder (Man of Steel, Batman V Superman: Dawn of Justice) en Joss Whedon (The Avengers, Avengers: Age of Ultron) brengen zes van de bekendste superhelden van DC Entertainment bij elkaar. Vergeet Marvel’s Avengers, DC’s Justice League is en blijft ‘s werelds meest iconische en machtigste superheldenteam aller tijden. En eindelijk hebben DC Films en Warner Bros. een blockbuster afgeleverd die ook het grote publiek hiervan zal kunnen overtuigen.

Na de dood van Superman (Henry Cavill) is de wereld een donkere, maar ook kwetsbare plek geworden. Steppenwolf (Ciaran Hinds), een buitenaardse veroveraar met banden tot Darkseid – duistere god van Apokolips – keert na duizenden jaren terug om onze planeet te onderwerpen en drie Mother Boxes (artefacten van onmeetbare kracht) terug te claimen. Aan Batman (Ben Affleck) en Wonder Woman (Gal Gadot) om een team metamensen samen te stellen om de wereld te verdedigen. Maar is de hulp van The Flash (Ezra Miller), Cyborg (Ray Fisher) en Aquaman (Jason Momoa) genoeg om Steppenwolf en zijn leger Para-Demons af te wenden, of dient er nog een zekere man van staal uit de dood teruggehaald te worden?

Justice League is de vijfde film in het DC Extended Universe en het sluitstuk van een Superman-trilogie die regisseur Zack Snyder startte met Man of Steel (2013) en Batman V Superman: Dawn of Justice (2016). De prent verloochent zijn meer realistische en grimmige voorgangers niet, maar hanteert toch meer de optimistische, hoopvolle toon die we ook al in Wonder Woman (2017) zagen. Bij momenten zelfs iets teveel. Heel wat dialogen gaan over het terug hoopvoller maken van een wereld die dat dringend nodig heeft, met daarin meer dan genoeg knipogen naar – of zelfs verontschuldigingen voor – de grimmigheid van het verdelende Dawn of Justice. Naast de meer kleurrijke visuals, valt ook de soundtrack van Danny Elfman op. Elfman gebruikt stukken van de fantastische muziek uit Man of Steel en Dawn of Justice van Hans Zimmer, maar gooit er ook flarden van zijn eigen Batman 1989 theme en het klassieke Superman theme van John Williams tussen. Het resultaat is niet zo episch als wat Zimmer deed in de vorige films.

Begrijp ons echter niet verkeerd, Justice League is wel degelijk nog een Zack Snyder-film. De visuele stijl van de regisseur is onmiskenbaar. Verwacht dus voldoende epische shots, actiescènes met Snyders trademark slow-motion en grootse gevechten waar de leden van de League als moderne goden afgebeeld worden – zoals het hoort. Maar daarnaast zijn veel kleinere karaktermomenten en dialogen opgepoetst door invallend regisseur/scenarist Joss Whedon, waardoor de leden van de League bij momenten ook even hard met elkaar kunnen grappen en grollen zoals hun Marvel-tegenhangers de Avengers. Dit wil niet zeggen dat DC Films volledig de Marvel Studios-toer opgaat, maar het is duidelijk dat Warner Bros. van Justice League de meest mainstream, maar ook fun DC-film tot hiertoe heeft gemaakt. De studio speelde bewust op veilig. Enerzijds zal dit de critici sussen en het grote publiek binnenhalen, anderzijds levert het wel een film op die helemaal niet zo gedurfd is als zijn voorgangers.

De plot van Justice League is gelijkaardig aan deze van de Justice League: Origin-verhaallijn uit 2011 door Geoff Johns en Jim Lee, waar ook de animatiefilm Justice League: War op werd gebaseerd. De invloed van Jack Kirby’s Fourth World Saga sijpelt door in de verhaallijn, alsook genoeg Silver Age-achtige super science uit de vroege Justice League of America-verhalen van Gardner Fox. Qua hoofdpersonages en hun interacties met elkaar herkennen we vooral de invloed van de Justice League- en Justice League Unlimited-animatiereeksen. Ook kan zeker de vergelijking gemaakt worden met Marvel’s eerste twee Avengers-films, eveneens geregisseerd door Joss Whedon. En één epische flashbackscène rond de drie Mother Boxes op Aarde tjokvol easter eggs haalt de mosterd volledig bij The Lord of the Rings. De invloed van DC-sterschrijver en filmpresident Geoff Johns, alsook van Whedon, is voelbaar in het oorspronkelijke scenario van Batman V Superman-schrijver Chris Terrio en Zack Snyder, waardoor het voor zowel comicbookfans als cinefielen leuk kan worden om te zien wie nu wat gedaan heeft in de productie. Het zorgt echter niet voor plotse toonveranderingen, onenigheid of zelfs grote plotgaten in de uiteindelijke film, maar her en der merk je dat scènes drastisch ingekort werden om een speelduur van net geen twee uur te bekomen. Justice League is veruit de grootste, maar ook kortste DC-film tot hiertoe en vliegt voorbij. Een half uur extra had helemaal niet ongewenst geweest.

Het is duidelijk dat Snyder en Whedon met Justice League eindelijk een meer “klassieke” Superman wilden bekomen en de basis voor de toekomst van het verdere DC-filmuniversum zouden leveren. De film verloochent zijn comicbookroots niet en wisselt moeiteloos af tussen het donkere Gotham City, het paradijselijke Themyscira, het uiteindelijk terug hoopvolle Metropolis en voor de films geheel nieuwe locaties zoals S.T.A.R. Labs – geboorteplaats van Cyborg – en uiteraard Aquaman’s thuisbasis: het onderzeese Atlantis. Een groot deel van het DC-universum wordt op een verbluffende manier tot leven gebracht in live-action.

Het is eveneens duidelijk dat Warner Bros. en DC Films met Justice League, na het succesvolle Wonder Woman, een heuse koerscorrectie doorvoeren. Fans die “hun” Batman en (vooral) “hun” Superman niet herkenden in de vorige films, worden hier op hun wenken bediend. Henry Cavill is niet meer een jonge en af en toe sombere man van staal, geïnspireerd door de comics uit de jaren 80 en 90. Hij keert terug als een (uiteindelijk toch) vrolijkere, bijna immer lachende Superman, wiens fysieke rol vooral naar de derde act wordt geschoven maar wiens aanwezigheid en nalatenschap voelbaar is doorheen de hele film. Het hoe en wat achter de verrijzenis van Superman zal zeker niet zonder controverse blijven, maar eens Cavill terug in het roodblauwe pak zit, is hij wel de Superman die je altijd al wou zien. In Justice League wordt pas echt duidelijk dat de S voor “hoop” staat, daar zal zelfs de meest volhardende non-believer van overtuigd worden.

Niet enkel Supes, maar elk lid van de League krijgt zijn/haar moment in de zon. Ben Affleck toont als een terug hoopvolle, meer heroïsche, grappige en menselijke, maar nog steeds gedreven Dark Knight waarom hij de beste live-action Batman aller tijden is. Gal Gadot draagt als Wonder Woman het hele team en krijgt enkele van de beste actiescènes. Jason Momoa maakt een spetterend debuut als Arthur Curry/Aquaman en zorgt er enkel door zijn fysiek al voor dat niemand ooit nog de toekomstige koning der zeven zeeën als een grap zal beschouwen. Ray Fisher is als Victor Stone/Cyborg het hart van het team en Ezra Miller zal voor sommigen iets te neurotisch en onervaren overkomen als een jonge Barry Allen/The Flash, maar is het belangrijkste point-of-view personage en veel meer dan slechts een comic relief. We leren Aquaman, Cyborg en The Flash pas kennen in deze filmwereld, maar men toont net genoeg van hun achtergronden en geschiedenis om ons de personages te doen begrijpen en ons reikhalzend te doen uitkijken naar hun solo-avonturen. Superman, Batman en Wonder Woman zijn op het einde on point voor de verdere toekomst van het DC-filmuniversum. De drie nieuwe helden hebben nog tijd om te groeien, maar het is verbazingwekkend hoe goed Justice League de zes hoofdpersonages balanceert. Dat is iets wat bijvoorbeeld Marvel’s eerste The Avengers nog niet kon.

De zijpersonages in Justice League komen en gaan vaak even snel. Buiten Lois Lane (Amy Adams), Batman’s butler Alfred Pennyworth (Jeremy Irons) en Superman’s moeder Martha (Diane Lane) zien we niet erg veel van pakweg Connie Nielsen als Amazonekoningin Hippolyta, Joe Morton als wetenschapper Silas Stone, Billy Crudup als Barry’s vader Henry, Amber Heard als de Atlantische Mera of J.K. Simmons als GCPD-commissaris James Gordon. Storen doet het echter niet. De acteurs spelen hun voor de fans zeer herkenbare personages met verve. Het enige teleurstellende personage in de film is Steppenwolf. Hij is niet veel meer dan een generische villain wiens fysieke macht groot genoeg is om de League een uitdaging te geven. Van zijn achtergrondverhaal en band met Darkseid en de andere New Gods komen we nog maar bitter weinig te weten. Een spijtige zaak en iets waarvan we hopen dat DC Films het toch snel kan bijsturen om niet in diezelfde val te trappen zoals de Marvel Studios-films. Hetzelfde geldt voor de Mother Boxes. Zeer leuke dingen in de comics, maar hier toch ook vooral MacGuffins die ervoor zorgen dat Justice League wederom een blockbuster wordt waar iedereen achter kubusvormige dingen uit de ruimte aanholt, zie ook The Avengers en Transformers. Anderzijds blijft Justice League voor de echte fans ook een spektakel aan easter eggs. De film zit tjokvol kleine en minder kleine verwijzingen naar het grotere DC-universum.

Het enige dat Justice League wat minder zal maken voor sommige hardcore fans is dat de film misschien iets te laat werd gemaakt. Ondertussen hebben we al immers zoveel superheldenfilms met epische team-ups achter de rug. De Justice League waren in alles eerder dan Marvel’s Avengers of X-Men, behalve in de bioscoop. Dat alleen al zal bij sommigen voor een lichte teleurstelling zorgen. Desalniettemin weet Justice League te overtuigen en is de eerste keer dat het team samen te zien is in één shot nog net dat tikkeltje grootser dan die eerste live-action samenkomst van de Avengers. Laten we eerlijk zijn, geen enkele blockbuster zou deze iconische personages het recht dat ze verdienen kunnen aandoen. Maar Zack Snyder en co komen toch verdomd dichtbij.

 

Ondanks de iets te korte duur, de generische plot en villain en, jawel, de spijtige afwezigheid van een zevende lid, zit het zeer goed met de DC-helden en hun universum op het grote scherm en wordt er een stevige basis geleverd voor de toekomst van dit-filmuniversum. De geweldige vertolkingen, iconische personages, hun interacties met elkaar, de epische actie en visuele stijl maken van Justice League op slag één van de grootste, belangrijkste, beste en gewoon fun superheldenfilms tot hiertoe. Is het beter dan The Avengers? Dat zal afhangen van je voorkeur voor DC of Marvel. Maar als DC-fan is Justice League wel degelijk de superheldenfilm die je altijd al wou zien. Blijf overigens ook nog even voor de twee post-credits scènes die je op het puntje van je stoel zullen doen zitten…

Justice League verovert op 15 november de bioscoopzalen.

Alles over DC’s grootste helden vind je in onze START TO READ: Justice League

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.