Random Article


Review: Wonder Woman

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario: , , ,
 
Acteurs: , , , ,
 
Filmstudio: ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 141 min.
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 21 Juni 2017
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
4 total ratings

 

Goed


Geweldige Gal Gadot en Chris Pine. Weet de ideale balans tussen Zack Snyders DC-films en meer mainstream superheldenblockbusters te vinden. Meest toegankelijke DCEU-film tot hiertoe. Humoristisch, actievol én ontroerend. Eindelijk nog eens een oorsprongsverhaal dat je weet mee te slepen.

Minder


Villains iets minder. Vrij cliché en voorspelbaar verhaal.


Eindelijk krijgt ‘s werelds allergrootste vrouwelijke superheld haar eigen bioscoopfilm. Na haar debuut in Batman V Superman: Dawn of Justice, maakt Gal Gadot opnieuw haar opwachting als Wonder Woman in de meest toegankelijke DC Comics-film tot hiertoe en één van de beste superheldenblockbusters in jaren. Lees hier onze Brainfreeze-review!

Posted 02/06/2017 by

 
Full Article
 
 

Be careful Diana. They do not deserve you.

Eindelijk. Dat is het woord dat veel rondgaat wanneer we het hebben over Wonder Woman, de inmiddels vierde film in het DC Extended Universe van DC Films en Warner Bros. Eindelijk krijgt 's werelds allergrootste en bekendste superheldin haar eigen bioscoopfilm, meer dan 75 jaar na haar debuut in de comics van DC. Eindelijk toont de Israëlische Gal Gadot, na haar spetterende debuut als de Amazoneprinses in Batman V Superman: Dawn of Justice vorig jaar, waarom ze een actrice van wereldniveau is die haar eigen blockbuster kan dragen. Eindelijk mag regisseuse Patty Jenkins, na haar exit bij Marvel's Thor: The Dark World, tonen dat ze wel degelijk thuishoort achter de camera van een superheldenfilm van dit kaliber. En eindelijk hebben we, na miskleunen als Supergirl (1984), Catwoman (2004) en Elektra (2005), een échte goeie superheldenblockbuster met een vrouw in de hoofdrol. Vooral dat laatste maakt Wonder Woman één van de belangrijkste comicbookverfilmingen van het jaar, gelukkig is het ook meteen één van de beste.

Wanneer prinses Diana van Themyscira (Gal Gadot) na de gebeurtenissen van Batman V Superman: Dawn of Justice via Bruce Wayne/Batman eindelijk terug een oude foto in haar bezit krijgt, denkt ze terug aan haar eerste reis naar de wereld der mensen 100 jaar geleden. Het bekende oorsprongsverhaal van Diana's transformatie tot Wonder Woman wordt hiermee opnieuw verteld. Prinses Diana, dochter van Hippolyta – koningin der mythologische Amazones – reist mee met de op het paradijselijke eiland Themyscira neergestorte piloot Steve Trevor (Chris Pine). De vredelievende Diana maakt voor het eerst kennis met een wereld in oorlog. Maar achter de schermen lijkt er meer aan de hand. In hoeverre is de Grote Oorlog de schuld van Ares, de Griekse god van de oorlog met wie de Amazones nog een eitje te pellen hebben? En wat is het geheim dat Diana's moeder achterhoudt voor haar dochter?

In tegenstelling tot de oorspronkelijke comics, speelt het gros van Wonder Woman zich niet af tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914-1918). Een aanvankelijk controversiële, maar uiteindelijk juiste beslissing om de film te distantiëren van het label "Marvel's Thor meets Captain America: The First Avenger". Er zijn uiteraard gelijkenissen, maar Wonder Woman overstijgt haar Marvel-collega's. Voor het verhaal wordt voornamelijk gekeken naar moderne hervertellingen van het oorsprongsverhaal van Diana, waaronder uiteraard de Gods and Mortals-verhaallijn van George Pérez uit 1987, de hierop gebaseerde DC-animatiefilm uit 2009, maar ook de New 52 Wonder Woman-run van Brian Azzarello en Cliff Chiang. Het resultaat is een Wonder Woman die recht uit de comics en animatieseries komt en zeer herkenbaar zal aanvoelen voor de fans. Met een schrijversteam bestaande uit o.a. Zack Snyder en Allan Heinberg, scenarist van de bejubelde Who is Wonder Woman?-verhaallijn uit de comics, kan dat ook niet anders.

Gal Gadot speelt de rol van haar leven in deze prent. In tegenstelling tot de oudere, meer strijdlustige Wonder Woman uit Batman V Superman: Dawn of Justice krijgen we hier een jongere, meer naïeve en nieuwsgierige Diana voorgeschoteld, die haar eerste stappen in Man's World zet. Je voelt oprecht met haar mee wanneer ze zich verwondert over de machtsspelletjes die mensen spelen en de afschuwelijke dingen die ze ziet in de loopgraven, maar tegelijk lach je ook samen met haar mee wanneer ze de conservatieve vrouwelijke kledij uit deze tijd past, voor het eerst een man ziet of een ijsje eet. Gadots chemie met Chris Pine als een moedige, heroïsche, lichtjes arrogante, maar uiteindelijk toch aan haar ondergeschikte Steve Trevor is ook voelbaar. Pine speelt hier een rol die hij al meer heeft gespeeld en waarbij hij zich duidelijk goed in zijn vel voelt. De chemie tussen Diana en Steve was één van de beste elementen uit de Wonder Woman-animatiefilm uit 2009 en wordt hier zeer mooi naar live-action vertaald.

Diana en Steve worden bijgestaan door o.a. Steve's secretaresse Etta Candy (Lucy Davis) – bekend als comic relief/sidekick uit de comics – alsook diens losjes op DC's Blackhawks gebaseerde oorlogsmakkers Charlie (Ewen Bremner), Chief (Eugene Brave Rock)  en Sameer (Saïd Taghmaoui). Zijpersonages die niet erg worden uitgewerkt, maar waar je wel snel een band mee krijgt door middel van enkele grappige scènes. Ook Connie Nielsen weet een overtuigende, sterke maar overbezorgde koningin Hippolyta neer te zetten in de weinige scènes die ze krijgt. Voor de villains is het echter een tikkeltje minder, de Duitse generaal Ludendorff (Danny Huston) en Doctor Poison (Elena Araya) zijn wat middelmatig en ook met Ares hadden we gerust wat meer tijd kunnen spenderen. Comicbookfans mogen gerust zijn, de motivatie van de oorlogsgod is (uiteraard) duidelijk en we krijgen hem uiteindelijk wel in zijn volle glorie te zien. Jammer genoeg overstijgt deze versie van Ares de gemiddelde superheldenfilmschurk uiteindelijk niet.

Wonder Woman lijkt aanvankelijk een meer kleurrijke film dan Zack Snyders Man of Steel (2013) of Batman V Superman: Dawn of Justice, maar uiteindelijk merk je dat regisseuse Patty Jenkins wel degelijk geïnspireerd werd door Snyders take op het DC-universum. Dit is dus géén Marvel-achtige film en steekt visueel met kop en schouders boven de concurrentie uit. Themyscira is, zoals het hoort, een paradijselijk eiland, maar wanneer de actie zich verplaatst naar Londen en de Belgische loopgraven, wordt alles donkerder en grimmiger. Jenkins lost het wel op door iets meer humor in de film te plaatsen en kleine leuke karaktermomentjes tussen de personages in te plannen, maar wanneer het tijd wordt voor actie, wordt Zack Snyders DC-huisstijl resoluut gevolgd. De epische slow-motion shots, waarin superhelden als moderne mythologische goden worden voorgesteld, zijn zeker aanwezig – dubbel zo veel zelfs, vermits Wonder Woman van nature al een halfgodin is. En ook het eindgevecht tussen Wonder Woman en Ares heeft een erg grote Injustice: Gods Among Usvibe. Wonder Woman's eerste opstijging uit de loopgraven, uitschakeling van een sniper in een kerktoren en bevrijding uit haar ketens zijn slechts enkele scènes waar je kippenvel van zal krijgen.

Het is lang geleden dat we nog zo enthousiast waren over een nochtans vrij rechttoe rechtaan oorsprongsverhaal van een superheld(in), maar Patty Jenkins en co hebben het geflikt en de bijna perfecte balans gevonden tussen het hoogstaand, maar niet voor iedereen weggelegde, Snyderiaanse superheldendrama van de vorige DC-films en een meer mainstream Hollywood-superheldenblockbuster. Jenkins liet zich duidelijk inspireren door o.a. de Wonder Woman-animatiefilm, Superman: The Movie (1978) van Richard Donner en Sam Raimi's eerste Spider-Man uit 2002 (enkele scènes zijn haast letterlijk overgenomen hommages) om Wonder Woman de bioscoopfilm te geven die ze verdient. Wonder Woman is daarmee, ook voor niet comicbooklezers, veruit de meest toegankelijke DC Extended Universe-film tot hiertoe.

Wil dat zeggen dat de film perfect is? Neen. Van het vrij cliché verhaal tot de minder goed uitgewerkte villains, een vrij kort door de bocht gaande liefdesscène, een beetje mindere CGI in het eindgevecht en enkele opgeroepen vragen (Waarom ziet niemand dat gigantische zwaard in Diana's jurk? Waar zat Wonder Woman dan tijdens WO II? Hoe moet het verder met Themyscira?) waar nauwelijks antwoord op gegeven wordt: er zijn zeker wat mankementjes. Gelijkaardig aan Man of Steel, wordt er spijtig genoeg niet stilgestaan bij de betekenis van Diana's kostuum. Ook als Belg zal het soms vreemd zijn om de scènes in het België van de Eerste Wereldoorlog te zien. Men spreekt/roept af en toe Vlaams (hedde da gezien?!), maar dan wel met erg veel haar op, en ook de scènes in een Vlaams dorpje zijn "Vlaams, maar dan op zijn Hollywoods". Eerder Frans, dus. Men vindt wel een goeie oplossing voor Diana zelf (Amazones spreken en verstaan immers alle talen vloeiend), maar wanneer de andere personages een andere taal spreken, verandert enkel hun accent. Maar goed, nooit wordt het zo erg dat het de flow van de film breekt.

Wonder Woman speelt zich, in de kadrering van de film, af tussen Batman V Superman: Dawn of Justice en de opkomende Justice League en ook dat is merkbaar. Men laat ons niet enkel kennismaken met Diana, maar stoomt ze ook klaar voor een toekomst in het grotere DC-universum. Wonder Woman is, na donkerdere episodes als Dawn of Justice en Suicide Squad, terug een hoopvollere superheldenfilm, minder grauw dan de rest van het DC-filmuniversum en daarmee een ideale inleiding op Justice League. Vele critici roepen Wonder Woman nu al uit tot de beste DC-film sinds The Dark Knight (2008) en de redding van het DC-filmuniversum, maar dat is overdreven. Wonder Woman is pakken beter dan pakweg Suicide Squad en toegankelijker/hoopvoller dan Man of Steel, maar het is te cliché en rechttoe rechtaan om een (weliswaar misbegrepen) meesterwerk zoals Batman V Superman te zijn. Voor ons was het DC-filmuniversum al lang geslaagd, maar Wonder Woman heeft het potentieel om ook de niet-DC/comicbookfans hiervan te overtuigen.

Met een fantastische cast, enorme affectie voor het bronmateriaal en eindelijk nog eens een oorsprongsverhaal dat je weet mee te slepen, zal deze nieuwe DC-blockbuster voor Wonder Woman doen wat Richard Donners Superman: The Movie (1978) en Sam Raimi's Spider-Man (2002) deden voor hun respectievelijke superhelden. De grote thema's van Wonder Woman zijn hoop en liefde, waarin Diana wordt voorgesteld als de "genezer" van de mensheid en liefde als het middel waarmee de wereld kan worden gered. Net zoals haar schepper, William Moulton Marston, het bedoelde in de eerste Wonder Woman-comics 75 jaar geleden. Hij zou enorm trots zijn op wat Patty Jenkins hier heeft verwezenlijkt. Wonder Woman is één van de beste superheldenblockbusters van de afgelopen jaren en een ideaal startschot van een nieuw tijdperk in het genre, waarin vrouwen zowel voor als achter de camera grotere rollen zullen krijgen.

Wonder Woman knalt op 21 juni de Belgische bioscoopzalen binnen.

Alles over Wonder Woman lees je in onze START TO READ.

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.