Random Article


Review: Power Rangers

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , , , , , ,
 
Filmstudio: , ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 124 min.
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 5 April 2017
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
8 total ratings

 

Goed


Nostalgie! Leuke cast met zeer degelijk uitgewerkte personages. Goede uitdieping van de Power Rangers-mythologie.

Minder


Weinig origineels. Zeer cliché. Enkele vreemde toonwisselingen. Je mist erg de pompende soundtrack van de tv-serie.


It’s Morphin’ Time! Saban’s Mighty Morphin Power Rangers worden in een geheel nieuw jasje gestoken in Power Rangers. Een geslaagde reboot of wederom een franchise uit je kindertijd die aan diggelen wordt geslagen? Lees onze Brainfreeze-review hier…

Posted 28/03/2017 by

 
Full Article
 
 

It's Morphin' Time!

Als deze bovenstaande woorden iets voor je betekenen, dan groeide je waarschijnlijk op in de jaren 90. Eén van de topfranchises uit dit glorieuze tijdperk was ongetwijfeld Saban's Mighty Morphin Power Rangers, een Amerikaanse versie van de Japanse Super Sentai-reeksen. Saban's Power Rangers-franchise loopt vandaag de dag nog steeds met elk seizoen een nieuwe titel, nieuwe Rangers, kostuums, voertuigen, wapens… en dezelfde primaire kleuren. Na twee op de tv-series gebaseerde films, komen filmstudio Lionsgate en regisseur Dean Israelite (Project Almanac) met een grootschalige reboot die in feite één langgerokken versie is van "Day of the Dumpster", de allereerste Mighty Morphin Power Rangers-aflevering uit 1993.

In Power Rangers wordt het oorsprongsverhaal van de vijf eerste menselijke Power Rangers opnieuw verteld. We ontmoeten opnieuw Jason Scott, Kimberly Hart, Billy Cranston, Zack Taylor en Trini Kwan, vijf uiteenlopende tieners uit het kleine vissersstadje Angel Grove, die door middel van buitenaardse Power Coins superkrachten verkrijgen en in een intergalactische oorlog gestuwd worden. Geleid door hun mentor Zordon en zijn robotisch hulpje Alpha 5 binden deze nieuwe Power Rangers de strijd aan met de kwaadaardige Rita Repulsa

Al vanaf het eerste seizoen van de tv-serie recycleert Power Rangers beelden en concepten uit de Japanse Super Sentai-franchise van Toei, het komt dan als geen verrassing dat de Hollywoodfilm hetzelfde doet. De openingsscène werd duidelijk geïnspireerd door de grimmige Power/Rangers-fanfilm uit 2015, waarna de film gedurende de eerste act enorm veel gelijkenissen vertoont met de geweldige sci-fi found footage film Chronicle (2012), alsook regisseur Dean Israelite's eigen sci-fi found footage met tieners: Project Almanac. Het is erg duidelijk dat ze nog wat de eerste draft van het scenario door Max Landis, de scenarist van Chronicle, behouden hebben. Eens de tieners leren morphen, de echte actie start en je (veel te korte) flarden van het iconische Mighty Morphin Power Rangers theme song hoort, wordt Power Rangers in de derde act een mix tussen Michael Bays eerste Transformers (2007), DC's Man of Steel (2013) en Marvel's eerste Thor-film (2011), met natuurlijk een vleugje campyness van de tv-serie erbij.

Je kan het al raden, daardoor is Power Rangers een mixed bag geworden. Enerzijds weet men zeer vaak te verrassen met bijvoorbeeld de uitbreiding van de mythologie van de Rangers en een slimme nieuwe take op de strijd tussen Zordon en Rita Repulsa, anderzijds beginnen de filmmakers tegen het einde te beseffen dat er ook nog moet gelachen worden tijdens de gevechten, het eigenlijk toch wel een franchise voor kinderen is en de toon volledig doen omslaan. Enerzijds heeft men eindelijk een plausibele uitleg waarom enkele Zords van de Rangers op dinosauriërs gelijken, anderzijds vraag je je af waar dan die designs van de sabeltandtijger en mammoet vandaan komen. Enerzijds is het geweldig om diezelfde Zords eens los van elkaar in actie te zien, anderzijds is het vreemd dat Zordon en Alpha 5 de Rangers slechts zeer weinig info rond deze gigantische pletmachines geven. Het besturen van zo'n MegaZord is immers niet zo praktisch in een dichtbevolkt gebied…

Wat Power Rangers wel zeer goed doet, is het uitwerken van de centrale cast en om diversiteit te scheppen zonder hier teveel de aandacht op te vestigen. Nog nooit zijn de persoonlijkheden van de verschillende Rangers zo goed uitgediept. Niet alleen is de band tussen de vijf uiteenlopende tieners integraal voor hun transformatie in ware superhelden (zoals in vele superheldenfilms met tieners, is het verkrijgen van superkrachten en gekleurde pantsers hier ook een metafoor voor volwassen worden), elke Ranger weet zijn/haar aanvankelijke clichés (en kleuren) te overstijgen en samen groeien ze uit tot volwaardige personages. Dacre Montgomery is als Jason/Red Ranger nog steeds de natuurlijke leider van het team, maar zit zelf ook met allerlei twijfels nadat hij zijn footballcarrière vergooide. Naomi Scott zet een rebelse en minder preutse Kimberly Hart/PinkRanger, die haar verleden als de typische cheerleadster meteen ontstijgt. En dan is er RJ Cyler als Billy Cranston/Blue Ranger, de breakout ster van de film. Deze versie van Billy is een jong genie en ietwat nerdy, zoals we hem kennen, maar heeft deze keer ook te kampen met autisme. In dit tijdperk van overdreven politieke correctheid zou je denken dat de makers dit onnodig extra in de verf zetten, maar dat gebeurt niet. Billy's autisme is slechts één eigenschap van een personage waarbij vooral zijn enthousiasme en oprechte vriendelijkheid de lijm worden die het team samenhoudt.

De rollen van de avontuurlijke en impulsieve Zack Taylor/Black Ranger en de eeuwige "new girl" Trini Kwan/Yellow Ranger (wiens issues met haar seksuele geaardheid aanwezig zijn, maar eveneens niet op de voorgrond treden) zijn iets minder uitgewerkt als de andere drie, maar ook Ludi Lin en Becky G komen ermee weg. Je merkt wel dat de makers bewust wegblijven van een Afro-Amerikaan te casten als de zwarte Ranger of een Aziatische actrice als de gele zoals in de jaren 90, maar goed, zo tonen ze ook dat deze personages wel degelijk meer zijn dan hun kleuren.

Bill Hader is dan weer een iets minder irritante Alpha 5 als in de tv-serie, Bryan Cranston als de eeuwenoude Zordon is aanvankelijk iets minder nobel dan we van hem gewend zijn en Elizabeth Banks schittert als villain van dienst Rita Repulsa. Banks amuseert zich duidelijk in haar rol en wisselt moeiteloos van dreigend naar campy en terug. Al wordt ze slechts iets beter uitgewerkt dan de versie uit de tv-reeks en heeft ze in feite evenveel diepgang als de gemiddelde Marvel-filmvillain, toch willen we meer van haar zien.

Power Rangers is zonder twijfel ettelijke keren beter dan de eerste aflevering van Mighty Morphin Power Rangers waarop het werd gebaseerd en doet heel veel dingen goed, maar mist net dat ietsje extra en weet niet altijd de balans te vinden tussen serieuzere superheldenfilm, tienerdrama en campy fun. Ondanks een zeer geslaagde eerste en tweede act waarin onze helden hun transformatie werkelijk verdienen, loopt het naar het eindgevecht toe wat mis met enkele te plotse wisselingen van toon en de veel te duidelijke opzet voor mogelijke sequels, alsook één van de meest luie post-credits scènes ooit. Hoe dan ook zullen fans van het eerste uur wel degelijk genieten van deze reboot en de vele easter eggs en uitdiepingen van het verhaal van de oorspronkelijke serie. Heel even voelden we ons toch terug kinds. Go, Go Power Rangers!

Saban's Power Rangers knalt op 5 april de Belgische bioscoopzalen binnen.

Bij Kinepolis loopt de film in avant-première vanaf 28 maart.

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.