Random Article


Review: Jack Reacher – Never Go Back

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario: , , ,
 
Acteurs: , , , ,
 
Filmstudio: ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 118 min.
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 9 november 2016
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Tom Cruise. Aangrijpende actie.

Minder


Generische actiefilm volgens de typische Hollywoodformule. Monotone acteerprestaties. Cliché en voorspelbaar op alle vlakken.


“Never go back? Ja, dat had inderdaad beter geweest…” Vanaf morgen speelt de tweede Jack Reacher-film met Tom Cruise als de titulaire badass in de Belgische bioscoopzalen. Onze Brainfreeze-recensie kan je hier alvast terugvinden.

Posted 08/11/2016 by

 
Full Article
 
 
I’m the guy you didn’t count on.

Met Jack Reacher (2012) wekten Hollywoodicoon Tom Cruise en regisseur Christopher McQuarrie een zoveelste actieheld tot leven. Nu, vier jaar later, krijgen we een vervolg op de financieel succesvolle actiefilm onder regie van Edward Zwick (Blood Diamond, Love & Other Drugs), die eerder al met Cruise het meer dan geslaagde The Last Samurai (2003) realiseerde. In Jack Reacher: Never Go Back keert Cruise terug als de titulaire antiheld die zich niet aan de regels houdt, ditmaal vervoegd door onder meer Cobie Smulders, Aldis Hodge en nieuwkomer Danika Yarosh. Niet dat iemand meteen op een vervolg zat te wachten.

Openen doet de tweede Jack Reacher met een leuk actiemoment, dat kijkers er meteen aan herinnert hoe bad-ass de antiheld wel niet is. Daarna volgt een voorspelbaar achtervolgingsverhaal, waarbij Reacher valselijk beschuldigd wordt van enkele misdaden, en zo niet enkel door de politie, maar ook door het leger en een huurmoordenaar opgejaagd wordt. Samen met ex-majoor Susan Turner (Smulders) en zijn welles-nietes-dochter Samantha (Yarosh) komt de man zonder regels een complot vanjewelste op het spoor.

Waar de eerste film zich nog min of meer wist te onderscheiden van andere actiefilms, biedt Never Go Back een opvallend cliché, te vaak verteld (liefdes)verhaal. Narratief gezien is deze tweede Reacher-prent – trouwens een losse verfilming van het gelijknamige boek door Lee Child – niet veel soeps. Bovendien zijn er al helemaal geen links met het origineel, waardoor Never Go Back simpelweg los van de Hollywoodfranchise bekeken kan worden. Waarom dit nu een sequel is op de eerste film, blijft ons een raadsel.

jack-reacher-2-1

Gelukkig weet het weliswaar monotone acteerwerk nog enigszins de aandacht vast te houden. Niet dat Cruise of Smulders opvallend hun best doen, maar zelfs op automatische piloot blijven ze nog steeds interessante verschijningen. Ook de actiescènes, zoals in het origineel best expliciet en voortdurend op tempo, weten de kijker geboeid te houden met enkele spannende achtervolgingsscènes en onverwachte (schiet)gevechten. In slaap vallen deden we gelukkig nog net niet, dus.

 

Kortom, Jack Reacher: Never Go Back opent best sterk met enkele brute (en vaak grappige) actiemomenten, afgewisseld met wat aangename humor. Het overkoepelende verhaal is jammer genoeg te generisch, formulair en ronduit voorspelbaar, waardoor de film het vooral moet hebben van een monotone Cruise en zijn voortdurend verwachte spanning. Never go back? Ja, dat had inderdaad beter geweest…

Jack Reacher: Never Go Back speelt vanaf woensdag 9 november in de Belgische bioscoopzalen.

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.