Random Article


Review: Warcraft

 
 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario: , ,
 
Acteurs: , , , , , , ,
 
Filmstudio: , , ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 123 min.
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 1 Juni 2016
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Epische fantasywereld. Trouwe adaptatie met enkele verrassingen. Leuke easter eggs. Prachtige CGI. De Orcs.

Minder


Zeer cliché. Matige acteerprestaties. Mist elke vorm van karakteruitdieping.


In Duncan Jones’ Warcraft worden we getrakteerd op de start van de epische strijd tussen de Horde van de Orcs en de Alliance van mensen! Eindelijk een geslaagde videogameadaptatie? Mogen we ons binnenkort verwachten aan een heuse fantasyblockbusterfranchise à la Lord of the Rings? Lees hier onze review!

Posted 31/05/2016 by

 
Full Article
 
 

For the Alliance!

For the Horde!

Videogameadaptaties in Hollywood. Een al te beste reputatie hebben ze niet. Integendeel. Nochtans kunnen we zo honderden videogamefranchises opnoemen met uitgebreide, diepgaande verhaallijnen, personages en werelden. Hollywood lijkt gewoon de memo nog niet ontvangen te hebben. In 2016 krijgen we maar liefst vier videogameadaptaties voorgeschoteld. Angry Birds en Ratchet & Clank stelden al teleur, maar met het opkomende Assassin’s Creed en deze Warcraft lijkt Hollywood ambitieuzer te willen gaan. Toch slaagt regisseur Duncan Jones – zoon van David Bowie en maker van de goed ontvangen sciencefictionfilms Moon en Source Code – hier niet helemaal in en krijgen we een visueel prachtige, maar uiteindelijk teleurstellende fantasyprent die je enorm op je honger laat zitten…

De Warcraft-franchise van Blizzard Entertainment startte in 1994 en groeide uit tot een fenomeen met verschillende realtime strategy games, expansions, de populairste MMORPG aller tijden (World of Warcraft) en uitbreidingen in romans, comics en tabletop games. Centraal staat steeds de strijd tussen The Alliance (bestaande uit mensen, elven en dwergen) en The Horde (bestaande uit Orcs en trollen) in het rijk Azeroth.

warcraft2

In deze filmadaptatie wordt het prille begin van de strijd tussen mens en Orc belicht. Terwijl Azeroth een periode van relatieve vrede kent, wordt deze verstoord door het openen van de Dark Portal – een brug tussen Azeroth en Draenor, de stervende wereld van de Orcs. De mensen, onder leiding van koning Llane Wrynn (Dominic Cooper) en zijn commandant Anduin Lothar (Travis Fimmel), vechten om hun wereld te behouden. De Orcs, onder leiding van de duistere magiër Gul’dan (Daniel Wu), vechten om aan hun uitsterving te ontsnappen. Ze worden echter ook geleid door een duistere macht, The Fel (vertaald als “het Gangreen”), dewelke een niet al te beste invloed op Gul’dan en het merendeel van de Orcs uitoefent. Enkel Durotan (Toby Kebbell), leider van de Orc-clan gekend als de Frostwolves, en zijn kompaan Orgrim Doomhammer (Robert Kazinsky) lijken het ware gevaar van Gul’dan en The Fel te zien. En dan is er nog de Orc-halfbloed Garona (Paula Patton), die vanwege haar oorsprong letterlijk tussen twee werelden komt te staan…

warcraft4

Duncan Jones en zijn scenaristen gooien verschillende elementen uit de eerste drie Warcraft-games (maar vooral Warcraft II: Tides of Darkness) en romans als Warcraft: The Last Guardian op een hoop om een geslaagde en voor de fans zeer herkenbare adaptatie van de wereld van Azeroth neer te zetten. Men heeft de moeilijke taak om enorm veel mythologie en personages in een relatief simpel basisverhaal te introduceren en tegelijk ook de fans van het eerste uur te moeten verrassen met enkele aanpassingen aan de mythos uit de games. Warcraft weet heel goed wat het is en verontschuldigt zich hier niet voor. De bedoeling is om zonder gêne een geheel nieuwe, uitgestrekte fantasywereld op het grote scherm te toveren.

Dat men Warcraft ziet als de volgende The Lord of the Rings is dus zeer duidelijk. Maar waar Peter Jackson de tijd nam om het verhaal te vertellen en Tolkiens wereld mondjesmaat aan de kijker voorstelde, vliegt Duncan Jones er in sneltempo door. Elke scène in Warcraft wordt bedoeld om de plot vooruit te stuwen, maar men vergeet daarbij wel de verschillende personages uit te werken. Het voelt aan alsof men de hele The Lord of the Rings-trilogie in slechts één film van twee uur wil proppen.

warcraft3

In een extreem snel tempo worden we voorgesteld tot bijna heel Azeroth, van de koningsstad Stormwind tot de wapenkamers van de dwergen tot de luchttempel van de magiërs van de Kirin Tor. Het ziet er allemaal wel prachtig uit. De CGI werkt goed, de gevechten, kostuums en effecten zijn mooi afgewerkt, de mythische wezens uit de games – zoals de Gryphons – zijn herkenbaar en er zijn verschillende easter eggs voor de fans. Maar het mist allemaal karakter. Ben je niet vertrouwd met de games, krijg je bij momenten zo’n grote infodump dat je al snel je interesse kan verliezen. Ook het onthouden van de verschillende namen kan een opgave blijken, vermits maar weinig karakters boven de typische fantasyclichés weten uit te stijgen en echt bijblijven.

Het grootste probleem van Warcraft is echter dat de personages helemaal niet worden uitgediept. De acteurs weten duidelijk ook niet veel aan te vangen met hun rollen. Wanneer de door CGI en motion capture tot leven gebrachte Orcs beter lijken te acteren dan de acteurs van vlees en bloed, weet je dat er iets mis is. Vooral Travis Fimmel (Vikings) is een extreem houterige Anduin Lothar, wiens poging van de schrijvers om hem een tragisch achtergrondverhaal te geven volledig de mist ingaat. Ook Paula Patton (2 Guns) als Garona, Ben Foster (X-Men: The Last Stand) als de tovenaar/Guardian Medivh en Ben Schnetzer (Law & Order) als magiër in wording Khadgar krijgen slechts zoveel karakteruitdieping als de plot nodig heeft. Niet erg veel dus. Zelfs het Preacher-koppel Dominic Cooper en Ruth Negga, als respectievelijk koning Llane Wrynn en koningin Taria Wrynn, nochtans twee top tv-acteurs, weten maar weinig aan te vangen met hun extreem beperkte personages.

warcraft1

Bij de Orcs gaat het gelukkig wat beter. Robert Kazinsky (Pacific Rim) als Orgrim Doomhammer, Clancy Brown (Highlander) als Blackhand en vooral Toby Kebbell (Dawn of the Planet of the Apes) als Durotan schitteren in hun rollen. De CGI-artiesten weten simpelweg meer emoties in de gezichten van de Orc-personages te leggen. Durotan, zijn vrouw Draka en pasgeboren baby Go’el (de latere legendarische Orc Thrall) krijgen in feite de enige karakterboog van waarde in de film.

Plotgewijs weet Warcraft nog enkele verrassingen te bieden, ook voor de kenners van de games. De verhaallijnen van de menselijke personages zijn misschien extreem voorspelbaar, maar bij de Orcs gebeurt er nog wat interessants. De ondertitel The Beginning en het semi open einde voorspellen alvast dat men van plan is om nog meer Warcraft-films te maken, ondanks deze propvolle eerste prent. We zien dat echter niet meer gebeuren. Warcraft is een goede poging om de wereld van de games zo trouw mogelijk weer te geven op het grote scherm. De mythologie uit de games bevatte genoeg stof om een epische fantasyprent te maken, maar men vergat daarbij dat het vooral de personages zijn die je in een film moeten meeslepen – niet de fancy achtergronden. Style over substance dus, met een zoveelste teleurstellende videogameadaptatie tot gevolg.

Warcraft verovert vanaf 1 juni de bioscoopzalen.

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.