Random Article


Review: Creed

 
 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario: ,
 
Acteurs: , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 132 minuten
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 20 januari 2016
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


De muziek

Minder


Clash aan stijlen. Climax stelt zwaar teleur. Te formulaisch.


Rocky Balboa is terug in Creed. Deze keer als mentor van een jonge gast die heel hongerig is om te winnen. Een geslaagde remake/comeback?

Posted 17/12/2015 by

 
Full Article
 
 

Filmfanaten zijn in 2 kampen verdeeld over de actiehelden van weleer. Het ene kamp vindt dat mensen zoals Sylvester Stallone en Arnold Schwarzenegger moeten genieten van het geld dat ze verdiend hebben en niet langer moeten trachten om op een zielige manier relevant te blijven. Het andere kamp vindt het dan weer moedig dat de oude garde de handschoen niet in de ring wil gooien. Hier bij Brainfreeze zijn we echte kinderen van de jaren 80 dus wij geven de mannen die onze jeugd zo gekleurd hebben niet snel op. Ja, Stallone en consoorten zijn niet ‘modern’ en ‘hip’ meer, maar dat verwachten we ook niet van hen. Soms willen we gewoon getransporteerd worden naar die simpele tijden waar alles heel zwart-wit voorgesteld werd. Als jullie nu al beginnen weg te dromen, dan is Creed waarschijnlijk de film waarop jullie lang gewacht hebben.

De plot van Creed voelt alleszins al aan als dat afgeleefde, maar nog steeds comfortabele dekentje dat je maar niet kan weggooien. Adonis Johnson (Michael B. Jordan) de zoon van Apollo Creed – de legendarische aartsvijand en uiteindelijke vriend van Rocky Balboa (Sylvester Stallone) – worstelt met zichzelf, de nalatenschap van de vader die hij nooit kende en ook met zijn moeder die niet wil dat hij een bokser wordt. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en uiteindelijk komt hij bij Rocky terecht, die hij kan overtuigen om hem te trainen. Wat volgt kan je zelf wel al raden…

65435

In tegenstelling tot enkele jaren geleden (Rocky Balboa uit 2006) geeft Sylvester Stallone in Creed de kans, of zo lijkt het toch, aan de jongere generatie om hun ding te doen. De regie en het script zijn immers in handen van Ryan Coogler, die met Fruitvale Station een heel erg krachtig debuut afleverde, en Michael B. Jordan (Chronicle, Friday Night Lights, Fantastic Four) is deze keer de jonge hond die zich wil bewijzen.

Was Creed nu de film waar we, als jaren 80 filmfans op zaten te wachten? Neen, allesbehalve, maar het zag er nochtans tot laat in de film niet zo slecht uit. Creed heeft echter problemen over zijn hele lengte omdat er twee stijlen vermengd worden die nooit één coherent geheel vormen.

Langs de ene kant heb je die typische inspirationele film, zoals de eerste Rocky, waarin knokken om de top te bereiken het codewoord is. Je kent alle plotpunten reeds van buiten dus we overlopen ze hier niet nog eens. In het tijdperk waarin we leven komt het allemaal heel ouderwets, om niet te zeggen gedateerd, en over-the-top sentimenteel over, maar het heeft iets comfortabel. De andere kant van Creed is die met een authentiek hart waarin je wél de hand van Ryan Coogler herkent. Echte menselijke momenten die je zowaar raken en die de Stallone-kant van het geheel draaglijk en geloofwaardiger maken. Coogler speelt hier zelfs handig in op de conventies van het genre.

Het is een evenwicht dat heel precair is, maar beide elementen blijven iets of wat in balans totdat in de climax alles volledig verknoeid wordt… Plots neemt Stallone schijnbaar de bovenhand, de toon wordt resoluut jaren 80.  Neen, het is meer dan dat: de film wordt een parodie op dat tijdperk. Alles is zodanig uitvergroot dat het ongewild heel erg grappig wordt, maar op het zielige af. Alles wat opgebouwd werd, hoe fragiel het ook was, stort als een kaartenhuisje ineen.

Creed_Tessa-Thompson

Zijn de gevechten dan de moeite om naar te kijken, want daar draait het voor een stuk toch om? Wel, er zijn maar twee gevechten en die kan je ook lekker opdelen. Eentje voor Coogler en eentje voor Stallone. Het eerste gevecht midden in de film is spannend en modern. We staan midden in de ring met de boksers met het publiek en de trainers om ons heen. Nooit wordt er (zichtbaar) geknipt totdat één van de twee vechters neergaat. Deze één-take sequentie deed ons al reikhalzend uitkijken naar het finalegevecht, maar dat was helaas een maat voor niets. Het ‘Stallone’-gevecht is immers saai, repetitief, onorigineel en uiterst anti-climactisch.

Stallone en Jordan staan dan misschien relatief degelijk te acteren, de schizofrene toon en vooral het erbarmelijke laatste deel van Creed doen de film uiteindelijk de das om.

Laat deze franchise rusten, Stallone. Het is tijd, want nu is het echt wel duidelijk dat de gloriedagen niet meer terug komen. Zeker niet als jij de fakkel niet kan doorgeven. Hoewel, naar meer Rambo kijken we dan wel weer uit…

Creed bokst zich op 20 januari 2016 een weg naar de zalen.

Creed-Movie-Rocky-Trailer

Comments

comments


Donnie Darko

 
avatar
Grr. Arghh!