Random Article


Countdown to Star Wars The Force Awakens: Review Star Wars Episode III – Revenge of the Sith

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , , , , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 140 minuten
 
Taal: Engels
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Vele en originele actiescènes. Spannend. Mooie special effects.

Minder


Typische Lucasdialogen. Anakin's overgang naar de dark side voelt wat geforceerd.


Nog 21 dagen en we zitten opnieuw in de cinema om de legendarische tekst ‘A long time ago, In a galaxy far, far away’ te aanschouwen. Brainfreeze bekeek nog eens alle eerdere Star Wars-films. Vandaag staat de aansluiting van de prequels met de originele trilogie op het programma: Star Wars Episode III – Revenge of the Sith…

1
Posted 25/11/2015 by

 
Full Article
 
 

nog21

Binnen een kleine maand breidt de Star Warssaga uit van zes naar negen films. Het is een reis van 38 jaar met vele ups en downs. De meeste fans zullen die downs bij de prequeltrilogie plaatsen. De films die George Lucas schreef en zelf regisseerde vanaf 1999 staan namelijk in schril contrast met de originele trilogie. Velen slaakten daarom ook opgelucht adem toen bleek dat Lucas nauwelijks iets in de pap te brokken heeft bij The Force Awakens. Toch hebben ook de eerste drie chronologische films hun positieve kanten. In de aanloop naar Episode VII bekijken we nogmaals alle zes Star Wars-films en zetten we alle goede en negatieve elementen op een rijtje. Na Episode I en Episode II volgt de conclusie van de prequeltrilogie. Vandaag de review van Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith.

De allerlaatste Star Wars-film die we ooit in de bioscoop zouden zien. Met die gedachte gingen we in 2005 in de rij voor de bioscoop staan. De verwachtingen waren weer eens hoog gespannen. Hoewel de vorige twee passages in het Star Wars-universum op zijn minst gezegd belabberd waren, ging het met Episode II toch in stijgende lijn. George Lucas zelf had tevens laten noteren dat het merendeel van wat hij op voorhand in gedachten had omtrent het verhaal van Anakin Skywalker, in deze film terecht kwam. Geen excuses dus. Je mag dan nog wat aanmodderen met de eerdere episodes, als je het moment suprème, de transformatie van Anakin naar Darth Vader verprutst, schaad je er de originele trilogie mee.

revenge of the sith opening

De Clone Wars zijn nu al drie jaar bezig. Hoewel nog steeds een serieuze pain in the ass, krijgt de republiek langzaamaan het overwicht op de Separatisten. Toch slagen Count Dooku (Christopher Lee) en General Grievous, een cyborg Kaleesh (Matthew Wood), er in om kanselier Palpatine (Ian McDiarmid) gevangen te nemen. In de groots opgezette openingsscène bestormen Obi-Wan Kenobi (Ewan McGregor) en Anakin Skywalker (Hayden Christensen) het vlaggenschip van Grievous in een poging de kanselier te bevrijden.

Terug thuis blijken er problemen te zijn in de interne keuken van de republiek. De Jedi vertrouwen de senaat niet meer. Nu de oorlog op zijn einde loopt, hopen ze dat kanselier Palpatine de uitvoerende macht die de senaat hem tijdelijk gaf, weer indient. Tegelijk vertrouwt ook Palpatine de Jedi niet meer. Hij vermoedt een complot tegen de senaat en de republiek. Te midden van dit alles staat Anakin. Hij wil hogerop in de Jedi-hiërarchie en raakt gefrustreerd dat de Jedi-raad hem dit niet toestaat. Obi-Wan, die ondertussen Master en lid van die raad is, is evenzeer een verpersoonlijking van dat kwaad. Kanselier Palpatine steunt zijn ambitie en wordt meer en meer een mentor van de onstuimige Jedi. Zijn interne conflict versterkt nog wanneer hij droomt dat zijn inmiddels zwangere vrouw Padmé (Natalie Portman) sterft op het kraambed.

revenge of the sith final battle

Eindelijk krijgen we nog eens een Star Wars-film die de naam waardig is: een space opera met groots opgezette spektakelscènes. Episode I en II schieten beiden slecht uit de startblokken met vrij tamme of zelf expositiescènes. In Revenge of the Sith krijgen we eerst een episch ruimtegevecht, onmiddellijk gevolgd door een dolle tocht van Anakin en Obi-Wan doorheen een vijandelijk ruimteschip. En nog eens een lichtzwaardgevecht op de koop toe. Wie nu nog niet bij de les is, zit in de verkeerde cinemazaal. Dat blijft eigenlijk de hele film lang zo. Natuurlijk komen er weer van die typische expositiescènes voorbij waar je op onsubtiele wijze een pak info ingelepeld krijgt. George Lucas is nu niet magischerwijs plots een goede schrijver geworden, maar die scènes zijn er nu in mindere mate en zijn veel beter te verteren tussen al dat spektakel.

Ook de special effects zijn er in zes jaar tijd stevig op vooruit gegaan. De optische illusie werd in Ep. I en ook af en toe nog in Ep. II regelmatig verbroken, wat je als kijker direct uit de film haalde. Hier is dat niet het geval. Er kan veel meer, en dat zie je ook aan de originele actiescènes (de opening, de vele lightsabergevechten) en ook aan de achtergronden. Denk Kashyyk, de korte fragmenten op de verschillende planeten tijdens Order 66 en natuurlijk ook Mustafar, de vulkanische planeet die een perfecte setting is voor het spannendste en beste gevecht van de gehele franchise.

Wookies

De sfeer zit ook top. Al na een vierde van de film krijg je een gevoel van onvermijdelijkheid. Dat is natuurlijk iets dat je al weet voor je de film start, maar toch komt het in het verhaal goed naar voren. Op zekere momenten nadert dit zelf de emotionaliteit. Belangrijk hierbij is opnieuw een topsoundtrack van John Williams. Hij begeleidt en versterkt de emotionele scènes. De muziek sluit naadloos aan bij de originele trilogie. De Imperial March, Yoda’s Theme, Binary Sunset, ze maken allemaal hun opwachting en geven je het gevoel van thuis te komen.

Op de hoogte van de originele trilogie, komt Revenge of the Sith niet. Daarvoor zie je nog iets te duidelijk Lucas’ hand en pen doorschemeren. De belachelijke dialogen zijn soms irritant genoeg om je op de magische momenten uit de film te halen. Denk aan het simpele ‘nooooo’ van Darth Vader. Gelukkig is er genoeg actie om het praten tot een minimum te beperken.

Anakin’s overgang naar de dark side komt ook niet 100% geloofwaardig over. Hoewel er een voorbereiding van twee films aan vooraf ging, gaat de switch hier bijzonder snel. Bij wijze van spreken heeft Palpatine maar enkele goedgeplaatste woordjes nodig en hij heeft Skywalker al bij zijn lurven. De irritante, kinderachtige persoonlijkheid van Anakin kan dit deels verklaren. De raad geeft hem zijn zin niet, dus doet hij ‘iets stout’. Dat heeft dan weer een niet zo positieve invloed op hoe we naar Darth Vader kijken. Hij was een badass mofo maar nu weten we dat er eigenlijk een bleitend manchild onder die helm zit.

Revenge of the sith nooooo

De acteurs doen er mee wat ze kunnen. Ewan McGregor (Obi-Wan Kenobi) amuseert zich duidelijk en kan de geloofwaardigheid van de eindscènes toch iets opkrikken. Ian McDiarmid kan zich eindelijk uitleven als Darth Sidious. Zijn gekakel en laffe gedrag tonen dat de dark side veel gezichten heeft. Hayden Christensen doet waarvoor hij ongetwijfeld gecast is: boos fronsen. Veel meer kan je dan ook niet zeggen van zijn acteerprestatie.

Revenge of the Sith is een degelijke film. Wie graag vergelijkingen maakt zal deze prent automatisch spiegelen aan de originele trilogie en daarop ROTS met de grond gelijk maken. Toch moet Revenge niet zo veel onder doen voor Return of the Jedi en is het stukken beter dan Episodes I en II. In dat opzicht kan je toch spreken van een waardige opvolger en sluitstuk van dit onderdeel van de franchise.

 

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.


One Comment


  1. avatar
     
    Ghostrider

    Als ik de films terug zie met iemand die ze niet kent begin ik toch bij deel vier vijf zes en dan pas de andere. Heel de opzet van de originele trilogie wordt te niet gedaan aan de latere. Revenge is wel de beste van de drie maar dat is nu niet moeilijk he





Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.