Random Article


Countdown to Star Wars The Force Awakens: Review Star Wars Episode II – Attack of the Clones

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , , , , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 142 min.
 
Taal: Engels
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Degelijke actiescènes. Spannende momenten. John Williams blijft op hoog niveau muziek componeren.

Minder


Het script is nog steeds niet je dat. De abominabele dialogen. Bordkartonnen personages. Hayden Christensen kan niet acteren. Het 'show, don't tell principe' wordt opnieuw niet gerespecteerd. -Vreselijke romatische scènes.


Nog 23 dagen en we zitten opnieuw in de cinema om de legendarische tekst ‘A long time ago, In a galaxy far, far away’ te aanschouwen. Brainfreeze bekeek nog eens alle eerdere Star Wars-films. Vandaag is het de beurt aan Star Wars Episode II – Attack of the Clones…

0
Posted 23/11/2015 by

 
Full Article
 
 

nog23

Binnen een kleine maand breidt de Star Warssaga uit van zes naar negen films. Het is een reis van 38 jaar met vele ups en downs. De meeste fans zullen die downs bij de prequeltrilogie plaatsen. De films die George Lucas schreef en zelf regisseerde vanaf 1999 staan namelijk in schril contrast met de originele trilogie. Velen slaakten daarom ook opgelucht adem toen bleek dat Lucas nauwelijks iets in de pap te brokken heeft bij The Force Awakens. Toch hebben ook de eerste drie chronologische films hun positieve kanten. In de aanloop naar Episode VII bekijken we nogmaals alle zes Star Wars-films en zetten we alle goede en negatieve elementen op een rijtje. Vandaag: Star Wars Episode II – Attack of the Clones.

Achtervolging

Na het pijnlijke The Phantom Menace waren de verwachtingen iets minder hoog gespannen. George Lucas schreef en regisseerde ook deze film. Het enige verschil met Episode I lijkt de introductie van een nieuwe acteur voor Anakin Skywalker (Hayden Christensen) te zijn. Episode II speelt zich namelijk tien jaar na de vorige film af. Queen Amidala (Natalie Portman) is inmiddels senator voor Naboo geworden. Obi-Wan Kenobi (Ewan McGregor) heeft dan weer Anakin Skywalker als padawan onder de vleugels genomen. Het rommelt nog steeds in de Republiek. Er is een afscheidingsbeweging die steeds agressiever wordt en meer en meer planeetstelsels laat afscheiden van de republiek. Er gaan stemmen op om een leger te creëren voor de republiek om de protestgroep het hoofd te bieden. De Jedi blijken namelijk steeds minder in staat de orde in het sterrenstelsel te garanderen.

Wanneer een aanslag bijna het leven kost aan senator Amidala, krijgen Obi-Wan en Anakin de opdracht haar te beschermen. En passant gaan ze op onderzoek uit naar de dader van de aanslag. Anakin heeft, tien jaar na datum, nog steeds gevoelens voor de senator. Het is een gevoel dat in conflict is met zijn eed als Jedi-ridder.

Het lijkt alsof Lucas toch enkele lessen getrokken heeft uit de ramp die The Phantom Menace was. Het verhaal van Episode II is gerichter, duidelijker. Attack of the Clones is een soort van whodunit. Obi-Wan gaat op zoek naar de dader achter de aanslag op Padmé. Samen met hem leren we dat er heel wat meer aan de hand is. De mechanismes die de Jedi-orde en de republiek verzwakken zijn er niet zomaar. Deze geleidelijke ontdekking zorgt voor spanning. Aangezien we dichter bij de originele trilogie komen, weet je  ook wat er volgt. Het ontdekken van het hoe en waarom van kleine zaken die in die films vermeld worden – denk aan de Kloonoorlogen zelf – , is leuk. Dat er nog steeds een karrenvracht aan plotgaten in zitten, is daardoor iets minder opvallend. Toch past Lucas de Star Wars-wereld nog graag eens voor zijn eigen gemak aan. Anakin en Obi-Wan voelen bijvoorbeeld een dodelijke duizendpoot in de kamer ernaast, maar Anakin voelt het niet dat ze door een tunnel lopen waarvan de muren vol hangen met grote aliens.

Jango Fett

Je ziet dus duidelijk nog steeds Lucas’ pen. De dialogen zijn abominabel. Het lijkt alsof Lucas de teksten op papier gezet heeft en de acteurs op de set die pas voor het eerst luidop voorlazen. Die acteerprestaties blijven trouwens niet van zo’n hoog niveau. Ewan McGregor en Natalie Portman lijken toch iets beter in hun vel te zitten. Vooral McGregor als Ob-Wan is één van de hoogtepunten van de film. Zijn personage zelf is dan ook interessant, humoristisch en hij leidt het spannendste stuk van de film. Hayden Christensen brengt echter het acteerniveau eigenhandig terug naar het vriespunt. Slechts één emotie kan de man goed brengen en dat is woede, vermengd met een snuifje verdriet. Hoogstwaarschijnlijk werd hij ook daarom gecast. Alle andere emoties, liefde bijvoorbeeld, zouden beter gebracht worden door een houten plank.

hayden christensen

Het personage Anakin is bovendien erg vervelend. Hij is kinderachtig op alle vlakken en zijn avances naar Padmé toe zijn tenenkrullend. Zeker als je weet dat hij haar al 10 jaar niet heeft gezien. Zijn dialogen zijn onnatuurlijk, bespottelijk en lachwekkend. Ze halen je volledig uit de film. De scènes waarin de twee ‘verliefd worden’ op elkaar zijn ronduit slaapverwekkend. Ze blijven maar duren en door de onwennigheid lijkt het nog meer uit te rekken. Doorspoelmateriaal dus.

Jar Jar Binks krijgt goddank maar een klein rolletje. Zijn over-the-top kinderachtige humor is ingewisseld door enkele kwinkslagen van Obi-Wan en het gekende gescherts tussen C-3PO en R2-D2. Een stuk volwassener en veel beter te verteren.

Ook het wisselen tussen verschillende scènes en conversaties heeft George Lucas nog niet afgeleerd. De verschillende fragmenten voelen aan elkaar geplakt. Vermoedelijk versterken de typische wipe-overgangen dit gevoel juist nog. Je wordt er namelijk op gewezen dat de scène daar eindigt. Dit zijn telkens conversaties die simpele info geven. Het is luie screenwriting om deze informatie verbaal mee te geven aan de kijker en nog meer not done om het allemaal in kleine, verschillende scènes te doen.

jedi fight

Opvallend is dat er veel meer en betere actie terug te vinden is in Attack of the Clones. Wilde achtervolgingen door Coruscant, Obi-Wan vs Jango Fett en het begin van de Clone Wars met een Jedi-veldslag. De film is dus sensationeel genoeg om je af en toe aan het scherm te doen kluisteren.

Star Wars: Episode II – Attack of the Clones is nog steeds mijlenver verwijderd van de originele trilogie. Toch zetten we een reuzenstap vooruit. Wie over de vreselijke romantische scènes heen kan kijken, zit dus goed voor een aangename kijkbeurt.

 

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.