Random Article


Review: Watchmen (2009)

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario: , ,
 
Acteurs: , , , , ,
 
Filmstudio: ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 162 min. (bioscoopversie), 186 min. (Director's Cut), 215 min. (Ultimate Cut)
 
Taal: Engels
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
1 total rating

 

Goed


Deconstructie van de superheld. Diepzinnig en interessant verhaal. Gewaagde thema's in een erg trouwe adaptatie.

Minder


Enkele acteerprestaties. Eventueel té letterlijke hervertelling. Duistere toon is niet voor iedereen weggelegd.


Dat Watchmen één van de beste en belangrijkste comics uit de geschiedenis is, dat weten we al lang. We herinneren jullie er nog eens aan waarom ook de filmadaptatie van Zack Snyder uit 2009 tot één van de beste superheldenfilms ooit kan gerekend worden…

0
Posted 10/05/2015 by

 
Full Article
 
 

“I’m not locked in here with you, you’re locked in here with me!” – Rorschach

Een van de meest iconische graphic novels aller tijden kreeg in 2009 eindelijk een volwaardige filmversie. Als enige comic in de Times’ Top 100 wordt Watchmen, de twaalfdelige serie van Alan Moore en Dave Gibbons gezien als een van de meest invloedrijke minireeksen uit het medium en één van de hoogtepunten van de deconstructie van het superheldengenre. Een meesterwerk zonder evenaren, maar hoe verging het de filmadaptatie van Watchmen door regisseur Zack Snyder (Batman V Superman: Dawn of Justice, Man of Steel)?

In een alternatief Amerika in 1985 waar vigilantes buiten de wet optreden, wordt het einde der tijden ingeluid. Een nucleaire oorlog tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie dreigt onze wereld te vernietigen. Op de achtergrond hiervan wordt gewezen superheld The Comedian (Jeffrey Morgan) op mysterieuze wijze vermoord waardoor een kluwen aan intriges wordt ontrafeld. De voormalige “superheldengroep” de Watchmen, met onder andere Dr. Manhattan (Billy Crudup), Rorschach (Jackie Earle Haley), Nite Owl (Patrick Wilson), Ozymandias (Matthew Goode), Silk Spectre (Malin Akerman) en wijlen The Comedian, dreigt opgejaagd te worden in een sfeer van algemene haat jegens vigilantes. Ook hun resterende voorgangers en eerste generatie helden, de Minutemen, lijken niet veilig te zijn voor de publieke vervolgingen…

Een korte synopsis doet maar weinig eer aan het goed geschreven en uitgediepte verhaal van Watchmen. Subtiele nuances of dialogen tonen hoe sterk schrijver Alan Moore –zelf geen fan van adaptaties van zijn werk – de personages heeft ontwikkeld. Hoewel scenaristen David Hayter en Alex Tse, samen met regisseur Zack Snyder, het verhaal op het witte doek toverden, is maar opvallend weinig aangepast. Een klein subplot over herwinbare energie en onze afhankelijkheid van fossiele brandstoffen is dan ook de enige echt originele inbreng van het schrijversteam. Ergens is het overbodig om al te veel aan te passen indien het bronmateriaal zo uitstekend is, maar het is misschien toch een mogelijk puntje van kritiek.

Hoe je het ook bekijkt, Watchmen is absoluut geen conventionele superheldenfilm. De adaptatie kent zonder twijfel enkele gedateerde, maar zeker ook universele thema’s. De verfilming is er een van diepzinnige materie met een harde boodschap. Met alom aanwezig buitensporig geweld, seks- en verkrachtingsscènes is Watchmen daarom zeker niet voor iedereen geschikt. Op een subtieler thematisch niveau heeft het geweld wel degelijk nut en helpt het bij de psychologische deconstructie van de menselijke helden. De technologische vooruitgang en energiecrisis in een nucleaire wereld spelen hier evenzeer een onderliggende rol. In combinatie met de letterlijke adaptatie, is de harde toon een wederkerend element bij de deels negatieve kritische receptie van de film.

Ondanks de relatief onbekende acteurs is het acteerwerk zeker niet ondermaats. Superheldenclichés zijn hier trouwens uit den boze, er zijn enkel personages van vlees en bloed in Watchmen. Acteurs zoals Patrick Wilson (Nite Owl) en Jackie Earle Haley (Rorschach) zetten dan ook een sterke en geloofwaardige prestatie neer. Anderen, met name Malin Akerman als Silk Spectre, treden iets minder positief naar voren. Het gaat hier dus zeker niet over zogenaamde Hollywoodsterren wat zeker niet stoort. Integendeel, geen enkel acteur overschaduwt zijn personage op deze manier en heeft zo wel de kans het vrij strakke script alle eer aan te doen. Gezien de sterk ontwikkelde achtergronden van de helden is een eigen inbreng die de aandacht van Snyders regie en het verhaal zou afleiden, vrij overbodig.

Over Snyders regiewerk en cameragebruik gesproken: inhoudelijk valt vooral het uitstekende gebruik van flashbackscènes te herinneren. De cinematografische opbouw is hier verwezenlijkt aan de hand van de tekeningen van Dave Gibbons uit de DC Comics-graphic novel. De mise-en-scène en opeenvolging van scènes is daardoor net zoals het verhaal, erg letterlijk vertaald. Toch valt in deze volgzame overlevering zeker Snyders typische, visueel pronkende stijl te bemerken. Dat zijn typische Snyder-stijl tegelijkertijd samensmelt met de letterlijke adaptatie van Watchmen, valt in dit geval alleen maar te bejubelen. Comicbookadaptaties zijn dan ook geen onbekend gebied voor Snyder, hij deed het immers eerder al met Frank Millers 300.

De eigen inbreng komt – naast Snyders cinematografie – ook voort uit het muzikale aspect. Er werd hier een geweldige soundtrack samengesteld die de toon van de film perfect ondersteunt. Is het niet ‘Unforgettable’ van Nat King Cole bij de moord op de Comedian, dan is het ‘The Sound of Silence’ van Simon en Garfunkel op zijn begrafenis. Ook klassieke stukken zoals de ‘Walkürenritt’ van Wagner bij de Vietnamoorlogsscène of ‘All Along the Watchtower’ van Jimi Hendrix geven telkens perfect de emoties van de personages en de onderliggende toon weer. De muziekkeuze bij de verscheidene scènes is zonder twijfel subliem en tegelijk een mooie knipoog naar de oorspronkelijke comics, waar Moore eveneens quotes uit de hierin gebruikte songs plaatste. Zelfs zonder de desbetreffende scènes is Watchmen’s soundtrack een absolute must-have.

Snyder en co creëerden maar liefst drie versies van Watchmen. De gewone bioscoopversie is met een lengte van 162 minuten zeker een volwaardige film, maar kent soms te weinig diepgang en karakterontwikkeling. Daarom is het dan ook aangeraden om de Director’s Cut, die de lengte van drie uur ruimschoots overschrijdt, te bekijken. Hierin wordt meer aandacht besteed aan de sfeer van de film en enkele zijpersonages. Ook lijkt het verhaal iets natuurlijker voort te vloeien. Voor de ultieme Watchmen-fan is er zelfs de zogenaamde Ultimate Cut die maar liefst 215 minuten duurt. Hierin wordt de losstaande animatiefilm Tales of the Black Freighter (de comic in een comic uit de graphic novel) in het verhaal verweven. Een leuk eerbetoon, maar zeker niet meer dan dat.

 

Kortom, Watchmen biedt een erg trouwe adaptatie van het originele werk, maar brengt daarom, naast een visuele en muzikale pracht, zelf maar weinig eigen inbreng. Aangezien originaliteit niet Snyders bedoeling was, verdient de film hierop niet afgerekend te worden. Vandaar deze mythische score voor een toch wel mythische film en een klassieker van formaat binnen het superheldengenre – zowel in de comics als in de films. Who watches the Watchmen? We do!

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.