Random Article


Review: Inherent Vice

 
 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , , , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 148 min.
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 4 maart 2015
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Alles, alles, alles

Minder


Niets, niets, niets


Paul Thomas Anderson is terug met Inherent Vice. Een dope noir die iedereen absoluut moet zien. Wij vertellen jullie waarom…

0
Posted 19/02/2015 by

 
Full Article
 
 

Motto panukeiku!

Sommige regisseurs hebben het gewoon niet in zich om slechte films te maken. Zelfs als ze even een mindere dag hebben dan nog blazen ze mindere goden omver. Terrence Malick, Nicholas Winding Refn, Darren Aronofsky en ook Paul Thomas Anderson behoren tot het selecte clubje van dat soort geniale regisseurs. Hard Eight, Boogie Nights, Magnolia, Punch Drunk Love, There Will Be Blood en The Master, op 20 jaar tijd laat P. T. Anderson nu al een oeuvre achter waar anderen nog maar van kunnen dromen. De man is een meester in het ontleden van de menselijke aard en de duisternis die ze herbergt. Past Inherent Vice, de verfilming van het gelijknamige boek van Thomas Pynchon, ook in dit lijstje?

Joaquin Phoenix is Doc Sportello, een stoner/privédetective gevestigd in een Zuid-Californisch kuststadje in 1970. Plots verschijnt zijn ex-vriendin Shasta (Katherine Waterstone) terug op het toneel en ze heeft uiteraard zijn hulp nodig. Haar huidig lief wordt gechanteerd door zijn vrouw en haar minnaar. Klinkt als redelijk standaard neo-noir gedoe, maar daar eindigt het niet. Voeg aan het geheel nog een flik genaamd Bigfoot (Josh Brolin), die niets liever doet dan Doc het leven zuur te maken, de Golden Fang sekte, een chronisch geile, coke snuivende tandarts, wat neo-nazi bikers en Doc’s huidige vlam (gespeeld door Reese Witherspoon) toe en het wordt al heel wat ingewikkelder.

inherent_a

De hoofdplot en de vele subplots doen er echter, net zoals in het boek, niet echt toe. Wat volgt is namelijk een film die misschien nog het best, albeit ietwat reductief, omschreven kan worden als LA Confidential (70’s style) meets Cheech and Chong of even goed American Hustle on weed. Misschien is dope noir nog de beste omschrijving…

We worden dus getrakteerd op een cavalcade aan personages, de ene nog excentrieker dan de andere, die meegesleurd worden of betrokken zijn bij het erg ingewikkelde kluwen aan criminele feiten. Paul Thomas Anderson keert daarmee terug naar zijn roots, ensemblefilms zoals Boogie Nights en Magnolia, die hij eventjes vaarwel zei voor de indringende karakterstudies There Will Be Blood en The Master.

Inherent Vice is veel lichter van toon dan die meesterwerken en leunt dus dichter aan bij Punch Drunk Love. Het verglijdt daarom niet in pure slapstick, maar blijft wel hilarisch. Anderson zou zichzelf niet zijn mocht hij ook niet subtiel spelen met de thema’s die ook al in het boek van Pynchon zaten: gentrificatie (ook nu een groot probleem), de counter-culture en de opkomst van angst en paranoia in de jaren 70 (eveneens een probleem in deze tijden).

inherent-vice-image-joaquin-phoenix-katherine-waterston-joanna-newsom

Dat is evenwel ook allemaal niet belangrijk in P.T. Andersons nieuwste meesterwerk (ja, het woord is er uit). Wat is dan wel het nut van de film, wat is er dan wel van tel? De personages, natuurlijk!

Met zijn camera als polygraaf legt Anderson elk karakter open en bloot te kijk om de waarheid, de essentie van hun ziel te openbaren aan de kijker. Wat ze zelf niet zeggen, valt op hun gezicht te lezen en de rest krijg je wel te horen van Sortilège, de spirituele gids van het gezelschap die met haar muzikale stem onder woorden brengt wat Doc zelf niet kan of wil zeggen.

inherentvice6

Als de eindgeneriek begint te lopen besef je pas hoe meesterlijk en gewaagd Inherent Vice in zijn aanpak wel is. Anderson gebruikt bijna exclusief lenzen met een nauwe focus zodat de personages je volledige aandacht krijgen. Zelfs als hij breder gaat dan worden de acteurs in close-ups gefilmd of opgesloten door barrières die deel uitmaken van de locatie die ze op dat moment bevolken. Dit had al heel snel verkeerd kunnen aflopen met mindere acteurs, maar dat is dus niet het geval. De vertolkingen gekoppeld aan de regie zijn pure jazz. Het bruist van de spontaniteit, het knettert, het hypnotiseert en vloeit als een kabbelend beekje met hier en daar enkele stroomversnellingen, maar alles is georkestreerd op een bijna mathematische manier. Eén valse noot en de vibe was voorgoed verloren gegaan. Gelukkig komt die valse noot er nooit.

Inherent Vice komt op 4 maart in de Belgische bioscoopzalen.

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.