Random Article


Slasher Special Deel 2: De Satanische Drievuldigheid (NSFW)

 


1
Posted 05/11/2013 by

A NIGHTMARE ON ELM STREET (8 films + Freddy vs Jason)

freddy-krueger-a-nightmare-on-elm-street-1218920_1920_1200

Op een moment dat de slasher op sterven na dood is, komt Wes Craven opdagen met een kleine, maar uiterst geïnspireerde film die het hele circus weer op gang zou trekken.

nightmare_on_elm_streetIn de jaren 60, 70 en 80 was New Line Cinema allesbehalve de grote studio die het nu is en interessant genoeg werd om te integreren in het Time Warnerimperium. De studio werd opgericht in 1967 door Robert Shaye, maar eerder om films te distribueren dan om ze zelf te maken. Ze hadden ook wat succes met curiositeiten als de anti-cannabis propaganda culthit Reefer Madness en de films van John Waters (Pink Flamingos, Serial Mom). Ondanks de successen die Shaye had via deze aanpak balanceerde New Line aan het einde van de jaren 70 op de rand van de afgrond.De grote studio’s wilden namelijk ook een deel van de markt innemen met het soort films dat Shaye distribueerde. Aangezien die een iets grotere geldreserve hadden dan het bedrijfje van Shaye moest hij op zoek naar de meer risicovolle projecten waar de majors nooit geld in zouden steken. Dit leidde hem ertoe om ook zelf wat geld te steken in films zoals Stunts (Mark Lester, 1977), Polyester (John Waters, 1981), Alone in the Dark (Jack Sholder, 1982) en Xtro (Harry Bromley Davenport, 1983). Die films brachten wel een beetje geld op, maar de redding van New Line was nog altijd veraf. 

New Line zou echter niet voor niets de bijnaam ‘The house that Freddy built’ krijgen en later interessant genoeg worden om overgenomen te worden door het gigantische Time Warner, mocht daar geen verandering in gekomen zijn. 

Wes Craven begon met het schrijven nadat hij zijn werk voor Swamp Thing beëindigd had en baseerde zich voor het verhaal op een reeks artikels uit de LA Times. In die artikels werd het verhaal verteld van een groep Khmer – die in de jaren 70 Cambodja ontvlucht waren na bombardementen van de Amerikanen – die omwille van ondraaglijke nachtmerries nog weigerden te slapen. De vluchtelingen waren er immers van overtuigd dat als ze dat toch zouden doen, ze niet meer zouden wakker worden. Dat bleek ook effectief het geval te zijn aangezien enkele van de mannen een tijd later in hun slaap stierven. De lezers onder jullie die A Nightmare on Elm Street (1984) reeds gezien hebben, herkennen duidelijk de invloed. 

Robert Shaye nam een groot risico ($1.8 miljoen dollar was veel geld voor het bedrijf) door groen licht te geven voor de productie waardoor de gemoederen soms hoog opliepen tussen hem en Craven. Iedereen had immers veel te verliezen. Uiteindelijk zou de film, zoals iedereen wel doorheeft, een gigantisch succes worden en in de Verenigde Staten alleen al ongeveer $25 miljoen (na inflatie: $55 miljoen) opbrengen. Bovendien zou het slashergenre, dat in 1984 volledig op sterven na dood leek te zijn, een nieuwe boost krijgen. Een terechte klassieker is de film zeker en vast, maar toch kan je je niet volledig van de indruk ontdoen dat Craven zichzelf te serieus neemt. Dat is iets wat vaak te merken valt wanneer je naar zijn films kijkt en iets ook altijd doorschemert in zijn interviews. De man had overduidelijk al heel vroeg spijt over de manier waarop zijn carrière is uitgedraaid. Niet dat Craven zijn job haat, maar je voelt wel dat zijn eergevoel hem parten speelt. Hij wil erkenning, maar omwille van de horrorstempel blijft (bleef?) deze bij het meer ‘intelligente’ publiek uit (het komt negatiever over dan bedoeld). Waar het op neer komt is dat Craven de cerebrale waarde van zijn films soms overdrijft en de entertainmentfactor daardoor wat verwaarloost…

nightmareonelmstreet2-hikids

Dit probleem hebben de verschillende sequels hoegenaamd niet, want daarbij kan je eerder zeggen dat het stijl boven inhoud is. ANoES part 2: Freddy’s Revenge (1985) van Jack Sholder, die eerder al Alone in the Dark voor New Line regisseerde, is misschien nog de meest ‘ingetogen’ van allemaal. Vele fans waren echter niet te spreken over het feit dat de regels van de eerste film aangepast werden. Freddy neemt namelijk bezit van het hoofdpersonage, komt op het einde van de film in de echte wereld terecht en staat wat lullig te wezen op een pool party. Het meest interessante, en voor velen ook het enige goede, punt aan deze inderhaast opgezette sequel was voor vele commentatoren de homo-erotische toon die de film bezat. Wes Craven wilde niets met de film te maken hebben, maar werd anderzijds ook niet gecontacteerd om ook maar iets bij te dragen… 

Zoals reeds aangehaald is de relatie tussen Bob Shaye en Wes Craven altijd een beetje gespannen geweest, maar toch vinden ze op geregelde tijdstippen weer de weg terug naar elkaar. Is het opportunisme? Misschien voor een deel wel, maar uit interviews blijkt toch dat er ook meer aan de hand is… Omwille van de slechte ontvangst van de tweede film werd er dus voor geopteerd om niet alleen Wes Craven, maar ook Heather Langenkamp (Nancy uit de eerste ANoES) en John Saxon (de vader van Nancy) terug binnen te halen voor ANoES part 3: Dream Warriors (Chuck Russell, 1987). Met deze film werd ook een nieuwe weg ingeslagen met de franchise: meer humor, meer special FX, kortom meer entertainment. Aan Dream Warriors valt dan ook het meeste plezier te beleven van alle films (dat vond het publiek duidelijk ook). Hij is over-the-top, maar niet té zoals wel het geval is voor de drie volgende delen. 

ANoES parts 4 en 5, respectievelijk The Dream Master (Renny Harlin, 1988) en The Dream Child (Stephen Hopkins, 1989) kunnen als niets anders dan als ‘style over substance’ gekarakteriseerd worden. Dat hoeft ook niet negatief te zijn, want van de drie grote franchises is de herbekijkfactor van de A Nightmare on Elm Street-franchise nog altijd het hoogst, om niet te zeggen oneindig, dankzij hun creatieve ‘excessen’ en cartoony karakter. De flinterdunne plot – meestal was er ook geen goedgekeurd script aan het begin van de opnames – is maar een excuus om zo uitgebreid en geschift mogelijke ‘moordsequenties’ op het scherm te toveren waarin Robert Englund (onvervangbaar als Freddy Krueger) compleet loos kan gaan. Deel 6, Freddy’s Dead The Final Nightmare (Rachel Talalay, 1991), is meer van hetzelfde, maar dan met een minder begaafde regisseuse. Het geheel laat zich alsnog gemakkelijk bekijken, want zelfs de slechtste film in deze reeks is nog altijd vele malen beter dan een middelmatige Halloween of Friday The 13th

NOES5 - Greta

Iedereen zag echter in dat het zo niet verder zou kunnen blijven gaan. Het werd, met andere woorden, weer tijd om Wes Craven nog eens aan te spreken. Shaye en Craven zagen beiden in dat een conventionele sequel compleet overbodig was. Craven kreeg dan ook volledig carte blanche om de richting van wat later Wes Craven’s New Nightmare (1994) zou zijn, te bepalen. Hij kwam op de proppen met het idee om fictie en realiteit met elkaar te vermengen. New Nightmare is met andere woorden één van de eerste post-moderne slashers (of meta-slasher), nog voor Scream (1996). In de film wordt gesteld dat het fictieve personage Freddy Krueger gebruikt wordt door een demonische kracht om toegang te krijgen tot de ‘echte’ wereld en zich zo te wreken op diegenen die hem onmachtig hebben gemaakt, namelijk de makers van A Nightmare on Elm Street. Dit betekent dat de acteurs in New Nightmare in feite ‘zichzelf’ spelen. Heather Langenkamp die zichzelf speelt, net zoals Wes Craven, John Saxon, Bob Shaye en Robert Englund. Deze laatste speelt dan ook nog eens ‘film’ Freddy en ‘echte’ Freddy… Naarmate de film vordert beginnen de ‘echte’ personages zich ook meer en meer te gedragen zoals hun personages in de eerste film van de franchise…

Het klinkt ingewikkeld, maar Craven speelt op een wonderlijke en vooral duidelijke manier met realiteit in film. Deze aanpak heeft uiteraard als nadeel dat het heel snel, heel cerebraal wordt en het meer een film over film wordt. Dit betekent dat de film niet voor de gemiddelde Freddy-fan geschikt is (dat bleek ook uit de resultaten aan de box office), maar het is wel een heel slimme en interessante prent. Bovendien verliest Craven geen moment uit het oog dat hij nog altijd een horrorfilm aan het maken is. De ‘nieuwe’ Freddy jaagt effectief angst aan. Het zwakste punt aan de hele film zijn echter de vertolkingen – Heather Langenkamp heeft een heel beperkt acteertalent en Miko Hughes was misschien ook niet de meest geschikte keuze – alsook de look van de film, want Craven maakt niet de meest opwindende beelden. 

freddy-krueger-003

Tien jaar nadat fans compleet zot werden door die kleine uitsmijter in Jason Goes To Hell, werd dan toch het ideale recept gevonden om Freddy Vs Jason (Ronny Yu, 2003) in de zalen te krijgen. De reden waarom deze film hier aangehaald wordt, is volledig te wijten aan het feit dat de film eigenlijk gedragen wordt door Freddy Krueger, en bijgevolg Robert Englund. Dat is ook goed te begrijpen, want Jason is nu niet bepaald het meest spraakzame personage…

Was het nu het wachten werd? Wel, de laatste 15 minuten zijn fantastisch en leveren precies af wat je zou verwachten van een film die Freddy Vs Jason heet. Ook kan je gedurende de hele film genieten van enkele brutale kills, maar voor de rest is de film niets meer dan debiel tijdverdrijf

De door Michael Bay geproduceerde remake is wel vakkundig gemaakt, maar ook saai en compleet overbodig. Die film draagt niets bij tot de franchise. Eens gezien, onmiddellijk vergeten…

Freddy-Vs--Jason

In het derde en vierde deel van deze special zetten we de meest interessante films uit de Golden Age (1978 – 1984) en de Renaissance (1996 – …) van het slashergenre op een rijtje…

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.


One Comment


  1. avatar
     
    ghostrider

    vond de remake Halloween 2 slecht micheal heeft toch geen achtergrond nodig met een paard! wat kan daar nu goed aan zijn geef mij maar de originele 2





Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.