Random Article


Slasher Special Deel 2: De Satanische Drievuldigheid (NSFW)

 


1
Posted 05/11/2013 by

Halloween is uiteraard ook belangrijk omwille van het feit dat Jamie Lee Curtis erin debuteerde. Die keuze is niet bepaald toevallig, want ze is de dochter van actrice Janet Leigh, die op iconische wijze om het leven kwam in Psycho, de proto-slasher bij uitstek. In het begin van de jaren 80 was Curtis de Scream Queen en leende ze haar talent ook uit aan andere slashers Terror Train en Prom Night (beide uit 1980).

JamieLeeCurtis3

Carpenter had daarenboven ook nog eens geluk dat hij Donald Pleasance kon strikken, een Engelse klasbak die er al een goedgevulde carrière had opzitten. Pleasance zou een unieke plek in het slashergenre innemen omdat hij als ‘autoriteitsfiguur‘ niet doodging en mocht blijven terugkeren. Hij zorgt er evenwel ook voor dat de kracht van Final Girl Laurie Strode wat bezoedeld wordt omdat het eigenlijk Dr. Loomis, het personage dat Pleasance speelt, is die haar in extremis redt door Myers neer te schieten…

Ondanks het grote succes van de eerste film zou het toch nog tot duren tot 1981 vooraleer er een vervolg zou komen. Deze keer wou Carpenter niet in de regisseursstoel kruipen, maar hij schreef wel nog het scenario samen met Hill. Rick Rosenthal – toen een redelijk onbekende en onervaren tv-regisseur – werd aangetrokken om het rechtstreekse vervolg op het origineel in te blikken. Hij doet zijn best om de stijl van Carpenter na te bootsen, maar het mag niet baten. Zelfs het hogere budget en de terugkeer van Jamie Lee Curtis en Donald Pleasance (die hier misschien iets te hysterisch doet) kunnen Halloween II niet omtoveren in een spannende film. Dit vervolg is namelijk saai, monotoon en repetitief. Een gemiste kans, zeker wanneer het overduidelijk is dat de film nog altijd beter is dan 90% van alle andere slasherfilms. 

Halloween III (Tommy Lee Wallace, 1982) is de vreemde eend in de bijt. De film heeft niets te maken met wat ervoor kwam, en al evenmin iets met wat er na zou komen. Er was met andere woorden geen sprake van Michael Myers, Haddonfield of Dr Loomis, het is zelfs helemaal geen slasherfilm… Dit betekent niet dat de film noodzakelijk slecht is – hij is niet beter of slechter dan de standaard horrorfilms uit de tijd, maar wel nogal cheesy – , maar het was een foute keuze om deze film, na twee uiterst succesvolle delen, onder de noemer van Halloween uit te brengen. 

halloween-3-season-of-the-witch

Het derde deel doodde de franchise een beetje en de fans moesten wachten tot 1988 vooraleer Michael Myers weer zijn ding zou mogen doen in Halloween IV: The Return of Michael Myers (Dwight H. Little). Het zou één van de hoogtepunten worden van de franchise en bovendien de meest geliefde films onder de fans. Dit ligt vooral aan het feit dat de acteurs zich niet te verheven voelen om ook nu nog contact te zoeken met de fans. Het helpt ook dat Danielle Harris, die de kleine Jamie Lloyd (dochter van Laurie Strode) speelt, nu een carrière heeft opgebouwd als Scream Queen voor de huidige generatie (Hatchet 2 en 3, Chromeskull 2,…). Het is duidelijk dat 6 jaar rust Myers goed gedaan hebben, want er werd duidelijk nagedacht over de film. Niet dat er geen aantal clichés inzitten. Het verhaal is uiteraard ook geen high-brow kunst, maar het blijft schitterend entertainment. Bovendien worden we getrakteerd op een meesterlijk einde dat openlijk refereert naar de beginscène van Carpenters film. De film kon op geen meer geniale en geïnspireerde manier afgesloten worden!

617057_1307646740454_327_324 copyDanielle Harris in Halloween IV (1988) en 19 jaar later in de Halloween-remake van Rob Zombie

De overgrote meerderheid van de fans waren ten tijde van de release echter niet opgezet met die gang van zaken… Zoals het spijtig genoeg zo vaak gaat, werd er teveel rekening gehouden met de kritiek van de fans, wat van Halloween V: The Revenge of Michael Myers (Dominique Othenin-Girard, 1989) een film van compromissen maakte. Hadden ze maar naar Donald Pleasance geluisterd en Jamie Lloyd de fakkel van Michael laten overnemen. Het einde van deel vier werd dan ook aan het begin van deel vijf sterk afgezwakt. Eigenlijk is Girards film meer dan een vat vol compromissen, maar eerder compleet schizofreen en bij momenten irritant hyperkinetisch. Het lijkt wel alsof er aan twee regisseurs gevraagd werd om elk hun eigen vervolg te maken, waarna de twee delen vermengd werden in de montagezaal. Het probleem is dat olie en water niet mengbaar zijn…

Het verval was duidelijk ingezet, met als resultaat Halloween VI: The Curse of Michael Myers (Joe Chappelle, 1995), waarschijnlijk één van de slechtste films ooit. Nu zijn er stemmen die zeggen dat de Producer’s Cut, die als bootleg op het internet te vinden is, een veel betere film is. Doch, een stuk stront dat bespoten is met deodorant, blijft echter nog altijd een stuk stront. 

Drie jaar later, op het hoogtepunt van de post-Scream hysterie, zou ook Michael Myers niet kunnen ontsnappen aan de invloed van Kevin Williamson. Voor Halloween H20: 20 Years Later (Steve Miner, 1998) schreef hij een 50 pagina’s tellende treatment (gedetailleerde beschrijving van het verhaal) die enkel rekening hield met Halloween I en II, maar alles daarna liet vallen. Williamsons invloed is overduidelijk aanwezig, maar de film is nooit echt meer dan een standaard post-moderne slasher. De film was echter wel een (relatief) succes en vier jaar later mocht Rick Rosenthal nog eens komen opdraven voor Halloween: Resurrection. Hij was beter thuisgebleven, want deze film was op zijn minst even slecht als Halloween VI.

Ga verder naar de Halloween remake…

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.


One Comment


  1. avatar
     
    ghostrider

    vond de remake Halloween 2 slecht micheal heeft toch geen achtergrond nodig met een paard! wat kan daar nu goed aan zijn geef mij maar de originele 2





Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.