Random Article


Review: Mama

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario: , ,
 
Acteurs: , , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 100 minuten
 
Taal: Engels
 
In de bioscoop vanaf: 8 mei 2013
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Jessica Chastain.

Minder


Niets nieuws onder de zon.


Regisseur Guillermo del Toro probeert deze zomer de blockbustermarkt te veroveren met Pacific Rim. In afwachting van deze film kan je vanaf deze week Mama gaan bekijken. In deze door del Toro geproduceerde horrorprent neemt Jessica Chastain het op tegen een spook met moedergevoelens…

0
Posted 06/05/2013 by

 
Full Article
 
 

De beste horrorfilms jagen angst aan omdat ze spelen met de emoties van en de herkenbaarheid voor de kijker. Denk maar aan de plaatsvervangende hulpeloosheid van Saw. ‘Zou ik mijn been doorzagen mocht ik vastgeketend zijn in een kelder?’. Soms is dat goed zichtbaar: de protagonist die helemaal alleen door een verlaten huis wandelt en de kijker die bijgevolg zelf niet meer zonder verhoogde hartslag door zijn huis kan kuieren. Soms is het minder goed zichtbaar. Zie bijvoorbeeld in de Alien-franchise hoe mannelijke kijkers gebombardeerd worden met tientallen verwijzingen naar het zogenaamde monstrous-feminine. Mama pakt het niet anders aan. De film probeert het met een emotie die het grootste deel van het publiek kent: moederliefde.

Nadat hij zijn vrouw en twee collega’s vermoordde, slaat een vader met zijn twee dochtertjes op de vlucht. Hij zoekt zijn toevlucht in een afgelegen hut in een bos en de drie verdwijnen van de radar. Enkele jaren later is Lucas (Nikolaj Coster-Waldau), de broer van de man, nog steeds op zoek naar zijn familieleden. Wonder boven wonder vindt men de twee dochters terug. Ze leven nog steeds in het hutje en zijn compleet verwilderd. Lucas en zijn vriendin Annabel (Jessica Chastain) nemen de twee in huis. Het duurt echter niet lang vooraleer duidelijk wordt dat de twee meisjes niet alleen waren in het boshutje. Een vreemde entiteit beschermde hen en blijft ook in de bewoonde wereld waken over de twee.

Moederliefde in horror, het is een interessant concept. In Mama werkt het echter niet. De reden is evident. Iedereen begrijpt deze emotie en een moeder die vecht voor haar kinderen krijgt onmiddellijk een zekere sympathie van het publiek. Als die moeder een spook is die haar kind verloor en daardoor een kleine 200 jaar ronddwaalt, ga je als kijker meeleven. Dat is niet de bedoeling van een figuur die net schrik moet aanjagen. Ook de mystiek van Mama is ver zoek. Reeds in de openingsscène krijg je het spook in haar totaliteit te zien. Niet veel later vertelt men ook al haar volledige achtergrond. Onopgeloste geheimen of spanning rond het opduiken van mama is er dus niet.

Wat dan nog overblijft om horror op te wekken is een fantastisch verhaal of zeer originele schrikmomenten. Dat laatste is moeilijk, de hedendaagse kijker is al zoveel gewend dat een simpel monster dat achter de rug van een personage opduikt niet zo veel indruk meer maakt. Het eerste is ook niet het geval. Mama volgt een eenvoudig dertien in een dozijn stramien en verrast nergens. Pas op het einde kan men enigszins een twist geven aan de verwachte ontknoping. De film is doorvlochten met typische ‘waarom zou je dat in godsnaam doen?!’-scènes. Zo vindt een personage die volledig op de hoogte is van de aanwezigheid van een pissed off-spook, het toch een strak plan om ’s nachts een verlaten boshut te bezoeken.

Het spook zelf werd echter mooi vormgegeven. Ze heeft een griezelig uiterlijk maar doorheen de horror kan je toch vaak de liefde zien die ze voor de twee meisjes voelt. Ook hier ontbreekt het echter aan originaliteit. De ledematen die op een zeer onnatuurlijke manier alle kanten uit buigen. De vingers die links en rechts krioelen als waren het verstijfde wormen. Van mislukte B-film tot blockbuster, we hebben het al zo vaak gezien.

Er zijn weinig uitgewerkte personages in de film. Dat hoeft ook niet echt. De focus ligt op Annabel die zich gaandeweg als een moederkloek over de twee meisjes gaat ontfermen. Ze heeft totaal geen verantwoordelijkheid tegenover de kinderen maar toch probeert ze voor hen te zorgen, zonder al te veel tegen te stribbelen. Dat terwijl ze als rock chick toch een fish out of water is op het gebied van kinderzorg. Jessica Chastain is trouwens erg geloofwaardig in een voor haar niet zo typische rol.

Mama gaat nooit verrassen. Het is een horror zoals er zoveel zijn en slaagt er niet in om echt angst aan te jagen. Jessica Chastain als een ruwe rock chick met een peperkoeken hart is leuk om te zien, maar jammer genoeg is de film dat niet…

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.