Random Article


Review: G.I. Joe – The Rise of Cobra

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 118 minuten
 
Taal: Engels
 
Verkrijgbaar vanaf: 2009
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Stevige actiefilm met een grotendeels goede cast. Als er dingen ontploffen is het pure fun.

Minder


Alle dialogen, flashbacks, romantiek en elke scène met Marlon Wayans.


In onze G.I. Joe Special mag een review van de eerste Joe-film The Rise of Cobra, de voorloper van G.I. Joe: Retaliation uit 2009, natuurlijk niet ontbreken. Universeel verguisd, maar was het werkelijk zo erg? We bekijken hem nog eens opnieuw!

0
Posted 26/03/2013 by

 
Full Article
 
 

Deze columnist kan je niet vertellen waarom hij zo verlekkerd is op G.I. Joe: The Rise of Cobra, maar hij zal het toch proberen. Verwachtingsvol stapte ik destijds naar de bioscoop en vol adrenaline gepompt kwam ik er weer uit, want dit was een rollercoaster ride als geen ander. Was het omdat dit de zoveelste verfilming van een geliefde 80s licentie was? Of was het gewoon een goede film? Speciaal voor de lezers van Bainfreeze, en omdat ik stiekem wou genieten, bekijk ik de film nog eens. Wat een mens allemaal niet doet in naam van de onafhankelijke en objectieve journalistiek.

G.I. Joe: The Rise of Cobra werd in 2009 uitgebrachte en geregisseerd door Stephen Sommers (Van Helsing, The Mummy Returns). Hierin volgen we twee Amerikaanse soldaten, Conrad S. Hauser/Duke (Channing Tatum) en Wallace A. Weems/Ripcord (Marlon Wayans) die worden ingelijfd in een elite-eenheid van het Amerikaanse leger genaamd G.I. Joe en hun beginnende strijd tegen wat uiteindelijk zal uitgroeien tot hun eeuwige vijand: de terroristische organisatie Cobra. De prent mag zich trots de ontvanger van heel wat slechte kritiek noemen. En laat ons eerlijk zijn, het is niet geheel onterecht, maar we vergeten soms dat de film ook heel wat goeds te bieden heeft. Slecht… en goed? Laat ons ze alle twee eens bekijken.

De negatieve punten

1) Telkens wanneer de personages hun mond opendoen en een poging ondernemen om dialoog aan te gaan, gaat de film de mist in. En er is jammer genoeg heel wat dialoog.

2) Het goede ouderwetse verkeerd casten van de hoofdrolspelers. Channing Tatum, die hier de rol van Conrad “Duke” Hauser op zich neemt, is geen onaardig acteur. Hij verkoos echter dat in deze film niet te demonstreren. We mogen het hem niet kwalijk nemen, om een koele militair te spelen wordt, om dan een cliché opmerking te gebruiken, niet van je verwacht om Shakespeare te citeren. Je moet er gewoon goed uitzien met een geweer. Ja toch? Natuurlijk is Marlon Wayans verkeerd gecast als Wallace “Ripcord” Weems. Hij beantwoordt datzelfde criterium van er goed uitzien met een geweer niet eens.Details-About-The-GI-Joe-Sequel

3) Die ellendige flashbacks nemen alle vaart uit de film. Je begrijpt de nood aan het verduidelijken van de belangrijkste achtergrondverhalen wel, maar jammer genoeg bieden de flashbacks niet veel plezier aan het publiek. De minieme hoeveelheid ontstaansgescheidenis van Snake Eyes, Storm Shadow en de Hard Master verveelt de kijker eerder dan ze informeert. Daarbij blijft het onduidelijk wat er precies is gebeurd.

GIJoeTheRiseOfCobra94) Bedenkelijke romantiek en familiedrama vormen de albatros rond de nek van deze film. Iedereen is het er ondertussen over eens dat de Conrad/Duke (verloofde) – Anna/Baroness (Zus) – Rex/Cobra Commander (broer) relatie niet werkt. Weg is de sluwe intrigante met haar dubbele agenda. De Baroness wordt hier gesteriliseerd als filmpersonage, en bijgevolg voor volgende sequels onbruikbaar gemaakt. Hier kan geen retcon tegenop.

De huiveringwekkende versierpogingen van Ripcord die Scarlett probeert binnen te doen, laten elke gevoelige maag keren. Kom terug, Hayden Christensen, alles is je vergeven. Laat deze onzin aan Familie of Thuis over. Daarbij, ze horen niet samen, want de roodharige stoot behoort nu eenmaal Snake Eyes toe.

De andere personages lijken een doorslagje van hun goed ontwikkelde tegenhangers in de comics, en zullen hierdoor de goedkeuring van de die-hard fans nooit krijgen.

4490

5) Soms krijgen we behoorlijk dodgy CGI. Denk dan vooral aan de scènes onderwater en de val van de Eiffeltoren. Neen, daar verdwijnt de illusie eventjes.

…en euhm, ijs zinkt niet.

6) De soundtrack van Alan Silvestri (Predator, The Avengers) kan je niet echt geïnspireerd noemen, die doet eerder dienst als achtergrondruis. Er valt meer te genieten van Black Eyed Peas’Boom Boom Pow” dat je tijdens de aftiteling hoort.

De positieve punten

1) Ja, jongens, dat is toch duidelijk. Sienna Miller en Rachel Nichols zien er smoking hot uit als respectievelijk Ana “Baroness” DeCobray en Shana “Scarlett” O’Hara. Miller is zelfs zo heet dat ze schaars gekleed op de Noordpool kan rond paraderen. Als ze in de grote aanval op The Pit – het hoofdkwartier van de Joes – dan nog eens gaan knokken, bewijzen ze ook dat de G.I. Joe-franchise nooit schuw is van sterke vrouwelijke personages. sienna-miller-rachel-nichols-g_i

2) Het goede ouderwetse perfect casten van de hoofdrolspelers. Joseph Gordon-Levitt speelt zijn rol als Rex Lewis/Cobra Commander met verve. Wanneer hij op het eind van zijn carrière als één van de beste acteurs van zijn generatie zal worden erkend, gaan we met plezier terugkijken naar de unieke, compleet over-the-top prestatie die hij hier neerzet. De regisseur was ook danig onder de indruk van het charisma van Dennis Quaid dat ze zijn scènes als General Hawk hebben uitgebreid. De acteur beschikt namelijk over meer charisma in zijn kleine teen dan Channing Tatum in zijn hele lijf, en met een flair die enkel met die van Jeff Bridges te vergelijken valt, steelt hij elke scène. Arnold Vosloo speelt een koele en eigenzinnige Zartan. Christopher Eccleston weet hoe hij een gecompliceerd personage als Destro moet neerzetten. De deels op wraak beluste, deels op eigen profijt jagende Schot behoort tot de betere personages in het canon, en dat wordt hier gerespecteerd. En Byung-Hung Lee is Storm Shadow.

3) De grootschalige actiescènes en futuristische bewapening ademen G.I. Joe uit. De eerste aanval van Cobra op het militaire konvooi toont duidelijk en geloofwaardig de sterkte van Cobra als vijand. Hier zit het er echt boenk op. De tweede aanval op The Pit is gelukkig meer van hetzelfde, want de spanning is te snijden als de Mole Pods door de muren boren en de Vipers, die elke aanval absorberen, hun dodelijke mars inzetten. De grootse achtervolging waar de Joes Baroness en Storm Shadow achterna zitten is fenomenaal in beeld gebracht.

A8177540-36

Snake Eyes vs Storm Shadow

Over dat laatste gesproken, elke gevechtsscène tussen Storm Shadow en Snake Eyes is trouw aan het bronmateriaal. Als elkaars yin en yang (zwart en wit) wordt hun gevecht beslist door wie het eerste foutje maakt. Je merkt het, als de personages zwijgen, lukt het dus allemaal prima.

DestroTROC

Destro

4) De subtiele referenties naar het bronmateriaal. M.A.R.S. Industries, Destro die aan twee zijden van het conflict verkoopt, Breaker die van kauwgum houdt, zoals eerder vermeld de verwijzing naar de Hard Master (hoewel hij niet bij naam wordt genoemd), Scarlett op de motor en de verschijning van de U.S.S. Flagg, allemaal verwijzingen naar de comics en het speelgoed.

The Mummy-veteraan Brendan Fraser duikt overigens op als verwijzing naar 90s speelgoed en tekenfilmheld Sgt. Stone.

5) Visueel ziet het er uit als echte G.I. Joe. De sets en het decor lijken rechtstreeks uit de tekenfilms of comics genomen. Men trekt lessen uit het succes van superheldenfilms als X-Men, en kleedt de personages in bestaande, niet kleurrijke pakken, wat het realisme en geloofwaardigheid ten goede komt. De Joes zijn militairen, en militairen dragen ook geen “yellow spandex“. Het zwarte pak van Snake Eyes ziet er goed uit, al hebben alle fans zich zwaar uitgesproken tegen het masker. Jongens, die mond maakt nu echt het verschil niet. De voertuigen, en dan vooral de Night Raven, zijn vintage Joe. Daar heeft men het goed gedaan.

5288-gijoecobra

Yo Joe!

Dus je merkt, er is veel om van te genieten in The Rise of Cobra. De film is lekker over-the-top, het grenst aan camp, er kan veel slechts over gezegd worden, maar het is oh zo vermakelijk. De film leunt meer aan bij de tekenfilm dan de comicreeks. Ergens gaat een nobele criticus je misschien wel proberen wijsmaken dat het een slechte film is, maar neem G.I. Joe: The Rise of Cobra voor wat het is en verwacht er geen Band of Brothers van.

Weet je, eigenlijk zijn de eerste tien minuten van The Expendables 2 het beste voorbeeld van hoe een G.I. Joe-film kan gebracht worden. Daarmee geef ik niet mijn gebruikelijke verwijzing naar de topfilm van 2012, want wisten jullie dat de Joes zich in de comics zichzelf ook de expendables noemen? Met dit leuk wist-je-datje en onderstaande unieke trailer – die toch wel alles in een ander perspectief plaatst – kunnen we deze review dan ook afsluiten.

 

 

Comments

comments


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.