Random Article


De Kluis: Brick (2005)

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , , , , ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 110 min
 
Taal: Engels
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Originele en geslaagde mengeling van noir-film en high school setting. Perfecte casting en zeer goede acteerprestaties. Erg sfeervol, mede door de passende muziek.


Vorig jaar maakt regisseur Rian Johnson furore met de ingenieuze scifi-film Looper. De man toonde echter enkele jaren geleden al zijn kunnen met de erg geslaagde indie-film Brick.

3
Posted 16/02/2013 by

 
Full Article
 
 

Denk terug aan de films van de jaren 40 en 50. De tijd van de film noir. Robuuste mannen met lange mantels en hoeden doorkruisen de donkere stad. Ze ontmoeten dames die hen het hoofd op hol brengen, maar duistere geheimen met zich meedragen. Daartussen laveert zich de eenzame held, de detective; Sam Spade, Frank McCloud of Walter Neff. Hij is niet de ééndimensionele held die enkel doet wat goed is. Brendan - telefooncelHij wordt verscheurd door verschillende factoren: eigenbelang, rechtvaardigheid, beschermen van vrouwen die al dan niet femme fatale zijn. Het maakt een schizofrene, donkere wereld waar een happy end vaak veraf is.

Fast forward naar eind jaren 90. Rian Johnson, vers van de filmschool, is gefascineerd door deze noir-stijl en dan vooral door de boeken van Dashiell Hammett, de man die The Maltese Falcon en The Thin Man neerpende. Hij besluit een script te schrijven dat deze stijl gebruikt maar wil dat moderniseren. Iedereen kent namelijk al de clichés van de noir-films. Johnson plaatst daarom het detective verhaal in een High School setting. Zes jaar lang schraapt hij budgetten bij elkaar maar in 2005 was daar eindelijk het resultaat: Brick.

Detective van dienst is Brendan (Joseph Gordon-Levitt) eenBrendan en Emily leerling aan de lokale middelbare school. Emily, het meisje met wie hij lange tijd een relatie had en voor wie hij nog steeds gevoelens koestert, belt hem in paniek op. Er is iets mis gelopen en ze zit in de penarie. Uit het gesprek kan hij niet precies opmaken wat er is en hij gaat op onderzoek uit. Hierbij dringt hij door in de onderwereld van de high school waar jocks stromannen van drugdealers zijn. Femme Fatale’s iedereen rond de vingers draaien en een nerd met dikke brilglazen zijn sidekick is. Het is een zoektocht die hem fysiek aantast en verregaande gevolgen heeft.

The PinHet plaatsen van een gekende stijl in een andere wereld is gevaarlijk. De grens tussen serieux en pastiche is flinterdun. Als niet alles tot in de details klopt, komt het verhaal over als een grap. In Brick klopt het plaatje. De eerste minuten moet je je enigszins aanpassen aan deze nieuwe realiteit, maar eens het verhaal op gang komt, raak je volledig ondergedompeld. Het is ook van bij het begin duidelijk dat Johnson niet probeert om een realistische middelbare school weer te geven. Hij beschrijft de wereld van Brick als wat Gotham City is tot New York. Het taaltje is het eerste dat opvalt. Het woordgebruik van de protagonisten is een mengeling tussen hard boiled-40’s, de hedendaagse jeugdtaal en zelf uitgevonden woorden. Het zorgt voor een stormvloed aan zinnen dat haast poëtisch wordt, ook al begrijp je er soms geen snars van.

De personages zelf krijgen nauwelijks een achtergrond. Ze leven enkel in de wereld van de film. Brendan heeft als thuisbasis een kamer waar men nauwelijks meer van Brendan - gewondtoont dan een bed en een uurwerk. Heeft hij ouders? Doet hij het goed op school? Hoe oud is hij precies? We weten het niet. Dat is ook niet erg en voelt niet aan als een ontbreken. Het draagt simpelweg bij aan de wereld die Johnson schept.

Joseph Gordon-Levitt speelt de hoofdrol, Brendan. Toen was hij nog niet zo’n veelgevraagd acteur. Ondertussen weten we dat hij een ferm stukje kan acteren en dat bewijst hij in Brick. Hij is dan ook perfect gecast voor de rol. De eenzame loner, vol miserie, met een duistere geschiedenis en geheimen. Johnson beschrijft Brendan als Sam Spade in de tijd voor hij detective wordt. Dat is ook hoe Gordon-Levitt hem speelt. Als kijker krijg je onmiddellijk sympathie voor het personage dat de enige eerlijke speler op het veld lijkt te zijn.

LauraRond de tijd van de release van Brick dobberde Emilie de Ravin op een golf van populariteit door haar rol in de serie Lost. In Brick speelt ze Emily, het onschuldige meisje dat het verhaal in gang steekt. De Ravin straalt sowieso onschuld uit. Het is een figuur die bijna smeekt om bescherming. De ietwat sullige kledij en de onbeholpenheid van het personage dragen daar enkel toe bij. Femme Fatale van dienst is Nora Zehetner als Laura. De dame die overal aanwezig is en iedereen rond haar vinger weet te draaien. Met een simpele oogopslag maakt Zehetner duidelijk dat haar personage intelligent en geslepen is. De wereld van Brick is verder bevolkt door een drugsdealer, The Pin (Lukas Haas) en zijn hulp, de agressieve Tug (Noah Fleiss) en de sidekick van Brendan, Brain (Matt O’Leary).

Dat de film low budget is, valt niet op. Special effects worden op leuke en ingenieuze manier gebruikt. Een vuilzak die naar de camera raast, is eigenlijk een omgekeerd shot van een vuilzak die men van de camera weg trekt. Simpel, maar met een mooi resultaat. De hele film is ook thuis op de computer van Johnson gemonteerd. De muziek is dan weer gecreëerd door de neef van de regisseur, Nathan Johnson. Ook Brainhij gebruikte vooral huis- en tuinmiddelen om de aparte maar erg passende muziek van de film te maken. Net als de dialogen is de soundtrack ‘anders’ en opvallend. Elk personage krijgt zijn eigen compositie (vergelijk het met de muziek in Once Upon a Time in the West) wat zorgt voor een verhoogde herkenbaarheid. De muziek begeleidt dus niet alleen de beelden, maar ook de emoties van de kijker. Die beelden moeten trouwens niet onderdoen. Johnson vindt telkens weer een nieuwe hoek om zijn camera te plaatsen. Je krijgt close ups waar je een long shot verwacht en long shots waar je een close voorspelt. Geen enkel shot, geen enkele scène is saai. Om één voorbeeld aan te halen: een simpele achtervolgingsscène met Brendan en een moordenaar. Dertien in een dozijn denk je. Deze hele scène en zijn afloop is echter opgebouwd uit het auditieve van de achtervolging. De schoenen van beide mannen maken veel lawaai en als Brendan zijn achtervolger door een mooie slide kan uitschakelen, geeft dit zo’n mooie en opvallende reeks van geluiden dat je niet anders kan dan lachen.

Brick is een pareltje. De detective- en high schoolwereld gaan naadloos in elkaar over. De dialogen en acteerprestaties zijn perfect op de wereld en personages afgestemd. Als kers op de taart weet Johnson ook beeldtechnisch van wanten. Ergens in een klein, donker kantoortje, achter een bureau enkel verlicht door een schemerlamp, met het geluid van druk stadsverkeer op de achtergrond, knikt Dashiell Hammett vast en zeker goedkeurend.

brick einde

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.


3 Comments


  1. avatar
     
    Donnie Darko

    Ik ga volledig akkoord met alles wat in deze review staat!




  2. avatar
     
    Lav

    oei, ik had ergens ooit eens enkel de korte synopsis gelezen (en voor de rest wist ik helemaal niets over de film) en had dan besloten om hem toch niet te bekijken. Het zal waarschijnlijk een verkeerde en kortzichtige keuze geweest zijn want nu ben ik toch wel heel benieuwd geworden, ik zal hem zeker binnenkort eens opzetten :)





Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.