Random Article


Flight

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 138 min
 
Taal: Engels
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Washington en Reilly leveren een goede prestatie. De crash van het vliegtuig is erg spannend. Mooie beelden.

Minder


Cliché Hollywoodverhaal.


Na twaalf jaar afwezigheid in de live action films is Robert Zemeckis terug met het drama Flight. ‘Kan hij het nog?’ vroeg Brainfreeze zich af. Het antwoord lees je hier.

0
Posted 15/02/2013 by

 
Full Article
 
 

Twaalf jaar lang legde regisseur Robert Zemeckis zich toe op motion capture. Een wereld waar hij enigszins teleurgesteld uit kwam. Geen enkele van zijn projecten, The Polar Express, Beowulf en A Christmas Carol Flight - Washingtonsloeg aan en na het zwaar floppen van het door hem geproducete Mars Needs Moms vonden ook de studiobazen het welletjes. Het is dus wellicht met enige revanchegevoelens dat Zemeckis met Flight zijn eerste live action project voorstelt sinds Cast Away. Toeval of niet, beide films hebben een vliegtuigramp als insteek.

Een kamer in een hotel. Rond het bed liggen kleren en lege flessen, getuigen van een zware en veel te korte nacht. Twee figuren strompelen met moeite uit het bed. De één zoekt haar kleren bij elkaar, de ander snuift een lijn coke om wakker te worden. Uit een gesprek leren we dat het hier gaan om commercieel piloot Whip Whitaker (Denzel Washington) en stewardess Katerina Márquez (Nadine Velazquez). Ze hebben nog minder dan twee uur vooraleer hun vliegtuig vertrekt, en Whip moet het besturen. Wat volgt is een bloedstollende vlucht waarbij alles fout loopt en Whip de enige is die de kalmte kan bewaren.

Vliegtuig onderstebovenHoewel je de uitkomst al weet zijn de openingscènes met de crash van het vliegtuig ongemeen spannend. Door de opbouw van de vlucht weet je niet wat nu precies de oorzaak van het ongeluk zal zijn. Is het het weer? Een fout van de copiloot? Gewoonweg pech, of ligt de schuld toch bij Whip aangezien die in het midden van de vlucht nog drie flesjes wodka binnengiet? Wat wel duidelijk is, is dat Whip absolute controle heeft. Te midden van de paniek die overal in het vliegtuig heerst, kan hij geconcentreerd blijven. Opnieuw weet de kijker niet hoe dat precies komt. De drank, de coke of pure kunde?

Het zijn niet de enige vragen die de film tussen de lijnen stelt. Opvallend zijn de constante verwijzingen naar God. In de kamer van Whip hangt een replica van Het laatste avondmaal door Da Vinci. Niet toevallig speelt Whip net daaronder een filmpje af met in de hoofdrollen zijn vervreemde zoon en vader. Advocaat Hugh Lang komt met de juridische term ‘Act of God’ op de proppen. De crash is niet de schuld van de zatte Whip, maar heeft geen oorzaak. Het is simpelweg gebeurd, er is niets aan te doen. Is er trouwens zoiets als predestinatie? Gebeurt alles met een reden? Een kankerpatiënt die Whip ontmoet, vindt alleszins van wel. Zijn ziekte is ingegeven door God. Zonder de crash zou hij Whip nooit ontmoet hebben en zou die nooit de andere gesprekspartner ontmoet hebben: Nicole (Kelly Reilly). Zij is een drugsverslaafde die herstelt van een overdosis. Haar leven vertoont gelijkenissen met dat van Whip. Beiden zijn verslaafden, beiden hebben net de grens van hun verschroeiende leven bereikt en overleefd.

Washington heeft de niet zo simpele opdracht om de film te dragen. Flight draait helemaal Flight - Washington en Reillyrond de leugen die Whip zichzelf en zijn omgeving wijs maakt. Hij is geen alcoholverslaafde en wat hij drinkt heeft helemaal geen effect op zijn gedragingen en werk. De acteur weet zich echter het personage volledig eigen te maken en creëert een geloofwaardig maar gebrekige figuur. Terecht een Oscarnominatie waard. Kelly Reilly, die we kennen als mevrouw Watson in de Sherlock Holmes films, moet niet veel onder doen voor Washington. Haar personage kan ook onmiddellijk op veel sympathie rekenen. Haar moeder kreeg kanker, zij raakte daardoor aan de drugs, maar beseft reeds vroeg in de film dat ze moet afkicken. Whip daarentegen kiest letterlijk voor het leven van een dronkaard en zet daarbij honderden levens op het spel.

Robert Zemeckis maakt enkele opvallende keuzes. Zijn manier van filmen is direct en confronterend. Een shot waarbij Whip een cokelijn snuift en de camera op zijn gezicht inzoomt zou niet mis staan in een misdaadfilm à la Goodfellas of Layer Cake. De beelden na de crash zijn in slow motion. Groot cliché denk je, maar Zemeckis weet de opgebouwde spanning toch vast te houden tot het einde van de scène. Flight bevat veel scènes met lang uitgerokken gesprekken. De regisseur kiest ervoor om weinig cuts te gebruiken. Hele conversaties zijn in één shot opgenomen. Het geeft je als kijker een meer betrokken gevoel, alsof je zelf deel uit maakt van het gesprek. Muziek tijdens de dialogen is zoveel mogelijk achterwege gelaten. Als er al muziek is, is die te horen op een ‘natuurlijke’ manier: een walkman, een radio, een cassettespeler,… en is die toepasselijk bij de scène. Zo krijgt John Goodman’s personage de drugsdealende Harling Mays het toepasselijke Sympathy For The Devil van de Rolling Stones als begeleidend deuntje.

Jammer genoeg kunnen zowel regisseur als acteurs niet verbergen dat Flight in de kern een typisch Hollywooddrama is. De criminele en onbezonnen man maakt een reis door waarin hij zichzelf leert kennen en al dan niet tot inkeer komt. Het is een weg die reeds zo vaak betreden is en daarom uiteindelijk voor weinig verrassingen kan zorgen.

Flight banner

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.