Random Article


Spider-Man: Turn Off the Dark

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Scenario: , ,
 
Acteurs: , , ,
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 165 min. (met 15 min. pauze)
 
Taal: Engels
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


Spectaculaire, hoogvliegende stunts, leuke humor en toch enkele memorabele songs

Minder


Onnodige aanpassingen aan het verhaal uit de comics en films, enkele plotgaten en een paar zeer foute kostuums


Spider-Man: Turn Off the Dark bracht de webslingeraar naar Broadway en werd één van de duurste en meest beruchte musicals aller tijden. Brainfreezer Arno trok onlangs naar New York City en keek, in een originele poging om “eens iets cultureel” te doen, hoe het gesteld zat met de zang- en danskunsten van Marvels bekendste superheld…

5
Posted 03/10/2012 by

 
Full Article
 
 

Toen de rockmusical Spider-Man: Turn Off the Dark — met muzikale nummers geschreven door U2‘s Bono en The Edge — in november 2010 voor het eerst te zien was op Broadway, kwam de productie allesbehalve positief in het nieuws. Enkele (letterlijk) uit de lucht gevallen acteurs, een hoop technische problemen, het regelmatig uitstellen van de eigenlijke première en negatieve reviews dewelke ervoor zorgden dat regisseuse Julie Taymor (The Lion King) de productie verliet en haar voormalige collega’s zelfs voor de rechter daagde maakten van Turn Off the Dark al snel de duurste, alsook één van de meest beruchte Broadwaymusicals aller tijden. De productie werd uiteindelijk grondig herschreven en ietwat opgeknapt, mede dankzij stripschrijver Roberto Aguirre-Sacasa (Sensational Spider-Man, Fantastic Four: Season One) en onlangs kregen we de kans om een voorstelling bij te wonen in het New Yorkse Foxwoods Theatre.

Spider-Man: Turn Off the Dark is niet de eerste musical rond een superheld of stripfiguur (Superman was hem voor in 1966 met It’s a Bird… It’s a Plane… It’s Superman!), maar is ongetwijfeld wel de eerste van dit kaliber. De productie poogt het liefdesverhaal tussen Peter Parker en Mary Jane Watson te combineren met spectaculaire stunts en draadwerk door een stel stuntmannen in Spider-Man-outfits. In de oorspronkelijke regie van Julie Taymor werd het welbekende oorsprongsverhaal van Spider-Man gecontrasteerd met de Griekse mythe van Arachne, een vrouw die in een spin werd getransformeerd door de godin Athena. In de herschrijving volgt de musical voornamelijk het oorsprongsverhaal zoals het werd verteld in de eerste Spider-Man-film uit 2002. Arachne verschijnt nog wel als een droomfiguur, maar vermits de paar scènes met dit personage nog steeds veruit de minst interessante zijn uit de hele productie, kan je haar verkleinde rol alleen maar toejuichen.

Doorheen de musical zien we Peter Parker zijn reis van de verlegen, constant op school gepeste jongen naar New Yorks bekendste superheld, zijn eerste job als fotograaf bij de krant The Daily Bugle, zijn romance met Mary Jane Watson en natuurlijk zijn eerste conflicten met de Green Goblin en de Sinister Six. Heel wat populaire personages maken natuurlijk hun opwachting in de musical, zowel in bekende als iets minder bekende incarnaties. Peter Parker/Spider-Man komt recht uit de comics geslingerd en MJ wordt weer voorgesteld als the girl next door die actrice wil worden, net zoals in de oorspronkelijke filmtrilogie. Bullebak Flash Thompson lijkt dan weer recht uit de Green Day-musical van een paar straten verderop te komen gewandeld en J. Jonah Jameson zorgt voor de grappigste quotes in een versie die (terecht) volledig werd gebaseerd op de legendarische vertolking van J.K. Simmons uit de filmtrilogie. Wie ook vrij grappig uit de hoek komt in deze productie, is vreemd genoeg Peters tante May, wiens korte pogingen om haar neefje dichterbij buurmeisje MJ te krijgen erg leuk zijn om te zien.

Het draait hier uiteraard om een musical, waardoor het verhaal voornamelijk gebruikt wordt om van song A naar song B te geraken. En met een twintigtal nummers verspreid over twee acts zijn dat er wel aardig wat. Hoewel de hierboven vermelde hoofdpersonages voldoende worden uitgediept, zorgt deze structuur er wel voor dat het geheel bij momenten nogal zeer kort door de bocht gaat. Nergens is dit duidelijker dat bij de sterfscène van Peters oom Ben, die hierdoor bijna alle emotionele resonantie uit het raam ziet vliegen. Ook hier wordt Ben Parker, net zoals in de eerste film, neergeschoten door een carjacker. Alleen krijgen we deze persoon nooit te zien, sterker nog, er is geen enkel moment waarop Peter Parker hem ontmoet en laat lopen. De moord op oom Ben gebeurde gewoon wanneer Peter zijn krachten in een worstelmatch testte met Bonesaw McGraw (hier vertolkt door, jawel, een opblaaspop), terwijl hij in feite thuis hoorde te zijn. Peter geeft zichzelf nog steeds de schuld voor de dood van zijn oom, maar de boodschap “With Great Power Comes Great Responsibility” wordt hiermee toch wel een stuk ondergraven.

Een andere grote aanpassing betreft het personage van Norman Osborn, hier meer een excentrieke wetenschapper dan een corrupte zakenman. Van zoon Harry Osborn is geen sprake, want Norman is hier aanvankelijk nog gelukkig getrouwd met Emily, zijn collega-wetenschapper bij Oscorp, en het koppel is kinderloos. Net zoals in Ultimate Spider-Man en de recente filmreboot The Amazing Spider-Man, is het bij een bezoek aan Oscorp waar Peter Parker gebeten wordt door een genetisch gemuteerde spin. Nadat de werkdruk Norman teveel wordt, hij eveneens merkt dat Spider-Man een creatie is van Oscorp en hij op de koop toe gechanteerd wordt door de militaire organisatie Viper Worldwide (voorgesteld door enkele “zware” jongens die in feite verdacht veel op Batmans The Riddler lijken), besluit Norman om een gelijkaardig experiment op zichzelf uit te voeren. Uiteraard loopt het mis en muteert hij in de Green Goblin. Zijn vrouw Emily laat hierbij tevens het leven, waardoor het al helemaal gedaan is met Norman zijn gezond verstand.

Goblin & the less Sinister, more Singing Six

De Goblin uit Turn Off the Dark is heel anders dan deze uit de comics of films, maar neemt zichzelf niet al te serieus en kan eigenlijk best nog wel grappig uit de hoek komen. In feite kan je hem het best voorstellen als een cartooneske Joker in een Green Goblin meets the Grinch-achtige outfit, maar dan wel een pak minder bedreigend en bij momenten misschien zelfs iets té campy. Zijn plan is om Spider-Man aan zijn zijde te krijgen en de hele bevolking van New York City te muteren tot evengrote freaks. Hij begint hier al mee door enkele ex-wetenschappers bij Oscorp te ontvoeren en ze om te toveren tot de Sinister Six. Curt Connors wordt The Lizard, Cletus Kasady wordt Carnage, Sergei Kravinoff wordt Kraven the Hunter, Frits von Meyer wordt Swarm, Max Dillon wordt Electro en een onbekende vrouwelijke wetenschapper wordt Swiss Miss, een nieuwe schurk speciaal voor deze show (die eruitziet als een combinatie van zangeres Grace Jones en een zakmes, in een jurk van Lady Gaga). De Six richten een ware ravage aan in New York maar worden al heel snel gevangengenomen door Spider-Man. De Goblin slaagt er echter in om uit Spideys web te blijven en met behulp van Jameson de stad tegen de webslinger op te zetten, waardoor Peter tijdelijk zijn superheldenidentiteit opgeeft (à la Spider-Man No More! uit The Amazing Spider-Man #50 en Spider-Man 2). Uiteindelijk dient hij toch terug in actie te komen (“Great Power” enzo), zeker wanneer de Goblin MJ kidnapt en één laatste gevecht met hem uitlokt bovenop het Chrysler gebouw.

Terwijl de sets, gaande van het rustige Forest Hills in Queens tot de Brooklyn Bridge tot de wolkenkrabbers van New York City vrij leuk en origineel worden weergegeven door het samenspel van decor en videoschermen, valt er toch wat aan te merken aan enkele kostuumdesigns. Op een vrij goede (en op het grote videoscherm zelfs angstaanjagende) look voor Carnage na, zien de Sinister Six er maar povertjes en ronduit lachwekkend uit. Vooral The Lizard heeft meer weg van een schattig knuffelbeest dan van een levensgrote gemuteerde hagedis. Wanneer je Spider-Man solo door de lucht ziet slingeren ziet het er allemaal wel episch uit, maar in gevecht met de vliegende Green Goblin oogt de actie ook meteen wat trager en minder spectaculair. De Sinister Six worden dan weer allemaal in een enorm snel tempo verslagen. Voor de fans van Spidey zijn bekende vijanden biedt de musical dus niet veel soeps.

En dan is er nog de muziek, gecomponeerd door Bono en The Edge. Deze doet, naast twee songs van U2 (Elevation en Vertigo) als korte easter eggs, niet al teveel terugdenken aan de Ierse band. Vooral het hoofdthema heeft erg veel weg van een typische Spider-Man theme song en doet je bij de eerste noten meteen al denken aan de webslingeraar, net zoals de intro’s van de verscheidene animatieseries. Ondanks hun nogal gekke uitzicht, dat versterkt wordt met enkele danspassen, blijft ook voornamelijk het grote dansnummer van de Green Goblin en co sterk nazinderen. Het hoofdthema van een musical als deze blijft echter de liefde, dus verwacht je ook maar aan veel heen-en-weer gezang tussen Peter en MJ over…ugh…hun gevoelens.

Al bij al is Spider-Man: Turn Off the Dark, ondanks enkele opvallende gebreken, wel een vrij geslaagde show en (op de schurken na) een redelijk respectvolle adaptatie van het klassieke verhaal. De humor zit goed, is niet denigrerend en zelfs meer gericht op volwassenen dan op de allerkleinsten onder ons. Ondanks de weinig spectaculaire gevechtsscènes, blijft het wel geweldig om Spider-Man vlak boven je hoofd te zien slingeren (zitjes op het balkon zijn hierbij een aanrader, met een beetje geluk kan je hem zelfs high fiven, al bestaat het risico ook dat je op bepaalde momenten bedolven wordt onder een dikke laag webvloeistof tijdens de actiescènes).

Bezoek je New York City en heb je zin in een show op Broadway, dan loont het zeker weleens de moeite om Spidey hier eens van een andere kant te zien (enja, te horen). Een leuke ervaring wordt het zeker, hoewel het naar het einde van de show wel duidelijk wordt dat een Broadwaymusical nu niet meteen het meest geschikte medium is voor het vertellen van een superheldenverhaal, zelfs al is de superheld in kwestie de meest New Yorkse spandexdrager van allemaal.

Spot de reviewer!

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.


5 Comments


  1. avatar
     

    LOL: wie draagt nu een Superman shirt naar een Spider-Man show? LOL




  2. avatar
     

    Dus dit is een echte musical compleet met songs en alles?
    dit lijkt dus in de verste verte niet op dat stuk van Batman wat ook in Rotterdam is geweest?

    jammer, ik vond dat Batman ding wel leuk maar ik zit echt niet te wachten op musical songs bah




    • avatar
       
      Arno

      Yup, 20 songs. De toon is wel iets volwassener dan Batman Live, maar de stunts en actiestukken zijn zeer vergelijkbaar





Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.