Random Article


Review: Virus 4 – Endgame

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij: ,
 
Schrijver:
 
Tekenaar:
 
Inkleuring:
 
Lettering:
 
Covertekenaar:
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
5 total ratings

 

Op zijn best


Schitterend tekenwerk. Sterke personages. Boeiende eindscène. Knap sluitstuk van deze saga.

Op zijn slechtst


Wisselende dialogen. Soms bruuske overgangen tussen scènes.


Met Virus 4 – Endgame brengt Patrick Cornelis het laatste nummer in zijn horrorreeks over de strijd van Warlock tegen opperdemon Saren. In deze review bespreken we of deze comic genoeg vlees aan de botten heeft.

Posted 24/04/2020 by

 
Full Article
 
 

Hou jullie vast !!!

Op 25 april stelt Patrick Cornelis via een livesessie zijn nieuwste comic voor. Virus 4 – Endgame is het laatste nummer in de horrorreeks over de strijd van Warlock tegen opperdemon Saren. In de vorige drie bundels zagen we dat Sarens sporen tot een wereldwijde uitbraak van de zombieplaag hebben geleid; in dit nummer moet ook Australië er als laatste continent aan geloven. Tijdens de vorige nummers bouwden we een band op met het gezelschap rond hoofdpersonage Will/Warlock en ook in dit verhaal helpen Denzel, Diesel, Baines, Oroya en Mitch hem als team en moeten ze samen een magische dolk halen.

Deze twee verhaalelementen staan centraal in de eerste helft van de comic, maar zijn slechts een aanloop tot het echte werk: het eindgevecht tussen Warlock en Saren, elk met hun eigen team. In een lange en gruwelijke battle wisselt Cornelis af tussen groepsconfrontatie en één-op-ééngevechten. Met een titel als Endgame is het zeker geen spoiler dat er behoorlijk wat figuren uit de cast sneuvelen.

Het tekenwerk in Virus 4 is sterk. Cornelis heeft bakken talent; bewonderenswaardig zijn de doorzetting om elk project tot een goed einde te brengen en de kwalitatieve afwerking ondanks het helse tempo dat hij zichzelf oplegt. En ook nu krijgen zijn fans en backers weer een bijzonder knap resultaat. We schreven in een eerdere review al dat Cornelis zijn stijl (en die is onmiskenbaar) blijft verfijnen. De weergave van zijn zombies is sterk en het realistische tekenwerk van de decors toont Cornelis’ zin voor detail. Na Virus 1 konden we nooit nog op dezelfde manier over de brug van Temse rijden, nu zal een bezoek aan de Waterburcht van Millen ook nooit meer kunnen zonder aan dit verhaal te denken.

Vaste partner-in-crime van Cornelis, Shirrow Di Rosso, zorgt ook bij deze bundel voor de inkleuring en doet dat weer zeer goed: hij brengt diepte in de tekeningen en ondersteunt de dynamiek in de actiescènes. De donkere tinten die Di Rosso gebruikt bij de massascènes springen er voor ons uit.

De pagina-indeling was al van bij het eerste nummer boeiend, maar ondersteunt in dit nummer heel goed het tempo van het verhaal. De chaos van de panels in de actiescènes, afgewisseld met splash pages werkt. Tijdens het eindgevecht krijgen we vaak een scène uitgewerkt op een dubbele pagina, wat de noodzakelijke structuur geeft en de personages tot hun recht laat komen.

Als er nog groeimarge is, dan zit die in de overgangen tussen de verschillende scènes in dit verhaal. Deze zijn vaak bruusk en hinderen het lezen soms. Ook heeft deze comic soms iets te veel last van expositie: te veel gedachten worden letterlijk uitgesproken en de vele oneliners en uitroepen doen wat afbreuk aan de dialogen. Wat ons betreft was de hele eerste scène – die direct de toon en dreiging van het verhaal schetst – zonder woorden nog sterker geweest.

De knapste passages in deze bundel zijn immers net diegene waarin de personages niets zeggen. Prachtige voorbeelden hiervan zijn de herontmoeting tussen Warlock en Lionbane, de middelvinger van Oroya en de reactie van Warlocks hond James op de gebeurtenissen in het lab. Cornelis puurt hier de band tussen personages uit en creëert sfeer; daarin schuilt zijn kracht als verteller.

Ook de invulling en positionering van de splash pages zit goed. Deze vormen een meerwaarde voor het verhaal. Een aantal keer krijgen we op deze manier een verrassende wending, maar Cornelis schrikt er ook niet voor terug om in de totaalbeelden alle registers van de gore open te trekken om ons zo een wansmakelijke scène onder de neus te wrijven. In beide gevallen zijn ze een meerwaarde voor het verhaal.

De laatste scène van dit boek heeft de allures van een sterke after-credit, die in tegenstelling tot de zombies in de reeks bijzonder veel vlees aan de botten heeft. Een boeiende epiloog die de deuren van deze saga sluit en de lezers verweesd achter laat!

 

Patrick Cornelis levert met Virus 4 – Endgame een boeiend sluitstuk aan zijn horrorreeks. Het tempo, de actie en gore zitten goed; het tekenwerk bevestigt wat we al wisten over Cornelis: zijn zin voor detail en zijn boeiende pagina-indeling.

Cornelis weet hoe hij zijn lezers in een verhaal meeneemt; aan zijn dialogen valt nog te schaven. Virus 2 was het meest uitgebouwde nummer op vlak van verhaal, Virus 3 blijft als geheel het sterkste album uit de reeks. De kosmische omvang van het centrale eindgevecht en de knappe eindscène zorgen ervoor dat Cornelis met deze bundel zijn reeks op een bijzonder waardige manier afsluit.

Comments

comments


Gino

 
avatar