Random Article


Waarom je Locke & Key moet lezen

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver:
 
Tekenaar:
 
Inkleuring:
 
Lettering:
 
Covertekenaar:
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
10 total ratings

 

Op zijn best


Tekeningen om vingers en duimen bij af te likken, een verhaal gedrenkt in geschiedenis, geheimen en verrassingen en dat allemaal in een knap afgewerkt geheel van 6 boeken.

Op zijn slechtst


Niks.


Na 12 jaar verschijnt er een TV-versie van Locke & Key. Hoe zat het ook weer met die comic?

Posted 02/02/2020 by

 
Full Article
 
 

Being dead is easy and safe. It’s really cool. Everyone should try it.

Er heeft zeker al veel digitale inkt gevloeid om de lof van Locke & Key te bezingen. Vaak eloquenter en diepgravender dan waartoe een simpele sterveling als uw nederige dienaar in staat is. Er komt (eindelijk) een TV-reeks van Locke & Key, en Brainfreeze wijst dan wel maar wat graag nog eens naar het bronmateriaal, zeker als dat bronmateriaal ongekend hoge  toppen scheert. Maar als u de tijd wil nemen, dan nemen we in dit artikel een kijkje naar de achtergrond van de comic, de belangrijkste personages en een paar verwijzingen naar de rest van het verhaal.

Ondertussen is het een goeie 10 jaar terug dat Locke & Key redelijk onopvallend verscheen bij IDW, een uitgeverij die op dat moment vooral de boutique voor bizarre Ashley Wood-projecten was, maar ook al stevig door licenses als Transformers, C.S.I. en G.I. Joe heen stoomde. Af en toe kwam daar bijvoorbeeld ook wat horror aan te pas, voornamelijk onder een brede Clive Barker banner, met bijvoorbeeld nieuwe Hellraiser comics en aanverwante projecten.

Ergens achterin de solicits van de uitgever (zoals nu in feite ook nog wel het geval is) stond daar die titel, die op dat moment tekenaar Gabriel Rodriguez als zijn grootste verkoopspunt had. Hij was al enkele jaren een tekenaar exclusief voor hen, met werk voor bovenvermeld C.S.I. en de comics adaptatie van Clive Barker’s Great & Secret Show. Op beide projecten werd Rodriguez ook al gekleurd door Jay Fotos. Samen belichaamden zo op die manier ook wel een gevestigde, herkenbare tekenstijl met een zekere horror-reputatie. En vanaf de eerste pagina’s toont Rodriguez hoe onmetelijk sterk hij is in het opbouwen van omgevingen, het visualiseren van de verschillende scenes, personages leven inblazen via gezichtsuitdrukkingen, lichaamstaal en meer van dat lekkers. Elk van de personages hebben hun uniek karakter, zowel in de woorden als in de tekeningen, waar er geen sprake is van een paar terugkerende gezichten: elk personage is meteen herkenbaar en uniek van de rest.

Door Rodriguez’ horrorachtergrond en de titel van die eerste miniserie, presenteerde Locke & Key zich in eerste instantie als een horror comic en kon op die manier ook als niet meer dan dat worden afgedaan, maar al heel snel zou blijken dat het veel meer was dan run of the mill schlock. Waarmee we zeker ook niet willen beweren dat horror minderwaardig is, maar vaak wordt afgedaan als slechts horror.

Het is pas later dat zou blijken dat grote naam op deze titel Joe Hill is. Wijselijk had die aan de start van zijn carrière besloten om voor iedereen te verzwijgen (inclusief zijn agent en uitgever) dat hij de zoon van Stephen King is. Op het moment dat er al meer dan voldoende buzz was voor de inventiviteit en originaliteit van L&K kwam het gerucht van die bloedband. Ongetwijfeld zorgde dat alsnog voor hogere verkoopscijfers, maar tegen dan was de hype ook real.

Er zitten ongetwijfeld herkenbare King-tropen in het werk van Hill: de locatie van het fictieve Lovecraft-stadje, ergens aan de noordelijke oostkust van de VS is ook de vaste plek voor het gros van King verhalen, net als de familie als hoofdpersonages, de hechte verweving van psychologische horror en fysieke gruwels. Wat Locke & Key dan weer overduidelijk Joe Hill, en in feite zelfs Joe Hill & Gabriel Rodriguez maakt, is de bijna intuïtieve manier waarop beide creators alle stoppen opentrekken bij het maken van hun doorbraak-comic en in het geval van Hill, onwaarschijnlijk als dat blijkt bij het lezen, zijn eerste comic. Nergens is er sprake van de typische valstrikken waar romanschrijvers bij het maken van een comic wel eens durven in trappen. Geen over-expositie, geen hevige lappen tekst, maar een groep comics die vlot opgedeeld zijn, zowel in hun individuele single issues als in de grotere hoofdstukken, met een gestroomlijnde symbiose van tekst en tekeningen, stille scenes die boekdelen spreken en naturalistische, leesbare dialogen.

Om te voorkomen dat het van hieruit te veel op een eindeloze stroom stroop om beider creators baarden begint te lijken, werpen we een blik op het initiële verhaal en de voornaamste spelers erin.

Alles start, wat had je anders gedacht, met een bloederige moord op de vader, Wendell Locke, die de leden van het Locke gezin tot in hun diepste binnenste kraken. De littekens ervan zullen ze allemaal het hele verhaal door blijven dragen, maar tegelijk bijtelt het hun karakter heel duidelijk voor de lezer. Door de moord keert het gezin terug naar het huis waar Wendell opgroeide: Keyhouse in Lovecraft. Daar blijken een hele verzameling sleutels verstopt te zitten, elk met een wel heel unieke kwaliteit, van het openen van je eigen hoofd om er dingen in te stoppen of uit te halen, tot deuren die je in geesten, dieren of monsters veranderen en nog veel meer.

Die sleutels maken zeker evenzeer deel uit van de cast, worden meer dan een McGuffin waar de rest op gaat jagen, maar bepalen acties, consequenties en nog veel meer!

Laten we beginnen met de 3 kinderen, Tyler, Kinsey & Bode.  Niet alleen hebben ze het trauma moeten doorstaan van de moord op hun papa, Tyler, de oudste, was er ook ten volle de getuige van en worstelt met enorme schuldgevoelens. Daardoor start hij hier als een humeurige, onaangename tiener met de schaduw van zijn heel erg aanwezige dode vader over zich heen.

Kinsey presenteert een veel koelere façade, maar zoals verder zal blijken, heeft ook zij een diep trauma opgelopen, dat haar, net als haar broers overigens, bijzonder slechte beslissingen zal doen maken.

Bode tenslotte, lijkt het minst getroffen, als de jongste en de buiteligste van de kinderen. Hij gaat echter op het grootste avontuur van de drie, en waar hij emotioneel en mentaal misschien elders is, legt hij een minstens even grote reis af, die hem ongeveer letterlijk met zijn demonen confronteert.

 Die demonen manifesteren zich in dit eerste boek als Sam Lesser, de kwelduivel/moordernaar van papa Wendell die blijkt bespeeld te worden als een goedkope gitaar door het echte brein achter alle kwade voorvallen, Dodge. En daar hebben we meteen weer de kracht van het epos: die antagonist is complex, ondoorgrondelijk, een manipulator met een complexe geschiedenis die heel langzaam maar zo straf wordt uiteengezet doorheen het hele epos.

Uiteraard mogen de moeder Nina en de oom Duncan niet vergeten worden. Zij spelen pas later (en lang voor dit verhaal van start gaat) een veel grotere rol. Nina probeert vooral toch nog de rots in de branding te zijn voor haar kinderen, ook al toont ze zowel mentaal als fysiek dat ze het misschien niet aankan, net als Duncan, die als jongere broer, net als de oudste zoon van Wendell in zijn schaduw leefde en niet gelooft dat hij daar ooit uit kan geraken.

 

De cocktail van al deze elementen samen zorgt voor een unieke en ongeëvenaarde comic, een instant evergreen classic met een meeslepend verhaal die tegelijkertijd een masterclass comics is.

Als we echt ook nog iets negatief wilden zeggen, was dat geweest: jammer dat het voorbij is, maar zelfs dat is niet langer van toepassing, gezien Hill & Rodriguez een heel nieuwe verhaallijn plannen, met heel andere personages. Daar geldt dan ongetwijfeld het caveat: you can never go home again, maar dan ga je nog eens het pedigree van beide creators na, en die twijfel smelt als sneeuw voor de zon.

Bezoek zelf Key House met de eerste bundel bij Archonia

Comments

comments


nout

 
avatar
I do comics. All. The. Time.