Random Article


Review: The White Trees #1

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver:
 
Tekenaar:
 
Inkleuring:
 
Coverprijs: 3.99
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Op zijn best


Prachtig tekenwerk,

Op zijn slechtst


Veel wereld in weinig tijd,


Jaren na een oorlog moeten drie legendarische soldaten hun wapens terug opnemen om een dreigende invasie af te slaan. Kunnen of willen ze dat wel? We bespreken de Image-fantasycomic The White Trees…

Posted 03/09/2019 by

 
Full Article
 
 

You know the drill.

De laatste tijd is er allesbehalve een gebrek aan fantasy-, sciencefiction- en magic-related comics series. Bij Image, Boom, Dark Horse, Aftershock en meer uitgeverijen word je er als lezer mee om de oren geslagen. Marvel lokt fans met Star Wars en Conan, Sandman Universe bij DC heeft ideeën die al decennia meedraaien en met de regelmaat van een betoverde klok verschijnen er maar nieuwe titels. Game of Thrones hield 8 jaar lang een publiek in de ban als geen TV-serie in jaren had kunnen doen. Keuzestress duikt ongetwijfeld de kop op: ga je toch maar voor een gevestigde waarde als Buffy The Vampire Slayer, of waag je je aan iets nieuw en ongetest als Once & Future (ook al is die titel in het bijzonder en de meeste in het algemeen toch evengoed schatplichtig aan voorgangers in die genres en stijlen)?

Met The White Trees van Chip Zdarsky en Kris Anka bevindt de lezer zich eerder in het tweede kamp: een overduidelijke high fantasy setting met vreemde rassen, middeleeuwse technologie, mystiek en magie en bovenal, een lange oorlogsgedreven geschiedenis die alles en iedereen duchtig getekend heeft. Alles wordt wel gebracht door gevestigde creator-waarden die erop hameren dat dit de verhalen zijn die zij in een fantasysetting willen vertellen (en dat is ook al geen nieuwe bewering).

Het tekenwerk van Anka is van een Europese, fijne lijn-traditie, met redelijk onopvallende storytelling, omdat een groot deel van dit eerste nummer uit talking heads bestaat. De enkele keren er actie aan te pas komt, maakt hij daar ook wel gebruik van. In designs en inventiviteit valt weinig op te merken, ook al blinkt niks uit qua originaliteit of inventiviteit. Tijdens één scene dost een personage zich uit met zijn oude harnas en waar bepaalde elementen er puur esthetisch goed uitzien, doen de aankleedbewegingen het praktisch nut van het harnas wat door de mand vallen. De kleuren van Matt Wilson maken het ook af, complementeren perfect en passen precies. Vooral omdat de nadruk er bij The White Trees leek op te liggen dat dit anders dan de betreden paden zou zijn, blijft de lezer wat op zijn honger zitten. Er is een draak, er zijn bekende fantasylandschappen, personages en achtergronden. Met de nadruk op bekend.

We maken kennis met de dreiging van een nieuw conflict: oude oorlogshelden worden opnieuw ingelijfd omdat hun kinderen door de vijand ontvoerd lijken en een nieuwe oplaaiing van de oude oorlogsvuren moet ten allen koste vermeden worden. Zij moeten dus hun kinderen discreet uit de klauwen van de vijand zien te krijgen.

In de tijd dat de personages op de cover grote oorlogshelden waren en het heden, is er wel veel tijd verstreken en waar er gehint wordt dat ze toen een hecht team vormden, sluimert er nu tussen hen meer dan één conflict. Aan het einde van de oorlog zou de weigering tot actie van één van hen een enorme wig tussen hen gedreven hebben. Uiteraard wordt hij laf genoemd, maar wat later biedt zijn serene, geweldloze kijk op de wereld een oplossing voor een probleem, maar niet voor die enorme wig.

Heel veel van die oude conflicten en wrijvingen worden via vage verwijzingen en opmerkingen in dialoog beschreven, maar laten de lezer over het algemeen eerder verward dan betrokken achter. Het lijken allemaal heel gewichtige gesprekken over feiten en daden waar de lezer helemaal niks over weet en kan kiezen om erin mee te gaan of er koud bij te blijven. De enige echte vernieuwing, lijkt het, aan het verhaal is de update van seksuele relaties: twee van de drie helden zijn een koppel, met de indicatie dat ze na een hetero-normatieve start uit de kast zijn gekomen. Of die update ook het verhaal er beter, boeiender, relevanter of interessanter op maakt, blijft nog onduidelijk.

De conclusie van dit eerder onopmerkelijke verhaal gebeurt bovendien al in deel twee, dus op de helft wijst er nog niks op een heel duidelijke bestaansreden van precies deze uitstap in het genre. Wie weet brengt deel twee een wending van Mount Doom-achtige proporties, maar tot nu toe, waar we een grensverleggende expeditie verwachtten, blijft het bij een uitstapje naar de Efteling voor volwassenen…

White Trees #1 bij Archonia

Comments

comments


nout

 
avatar
I do comics. All. The. Time.