Random Article


Review: Future Foundation #1

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver:
 
Tekenaar:
 
Inkter: ,
 
Inkleuring:
 
Lettering:
 
Covertekenaar: , ,
 
Coverprijs: $ 3,99
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
3 total ratings

 

Op zijn best


Actievol plot. Knap tekenwerk bij de technologie en decors.

Op zijn slechtst


Te veel tekst. Geen boeiende interactie. Matig tekenwerk bij de personages.


Het aantal Fantastic Four-titels bij Marvel blijft stijgen. Jeremy Whitley en Will Robson brengen deze maand hun incarnatie van Hickmans Future Foundation uit. We keken uit naar deze titel en geven onze bevindingen in deze review.

Posted 26/08/2019 by

 
Full Article
 
 

Let the rescue begin!

Voor Fantastic Four-fans lijkt de tijd van honger nu echt definitief voorbij te zijn. Sinds iets meer dan een jaar krijgen we de maandelijkse verhalen – nog steeds in handen van Dan Slott – van Marvels meest sympathieke superheldenfamilie en sinds kort komen daar allerlei neventitels bij. Deze maand werd het eerste nummer van Future Foundation gelanceerd. Jeremy Whitley (Princeless) werkt de plot uit en het tekenwerk wordt verzorgd door Will Robson (Deadpool, Thanos)

Bedenker Jonathan Hickman liet Reed Richards een tiental jaar geleden een groep jongeren bijeenbrengen die hij wou opleiden om een hoofd te bieden aan de problemen van morgen. De verhalen waren destijds heel sterk verweven met Hickmans run op Fantastic Four. In deze incarnatie staat Alex Power aan het hoofd van de Future Foundation. Valeria en Franklin Richards maken niet langer deel uit van het team, maar Alex doet een beroep op zijn zus Julie om alles mee in goede banen te leiden. In dit eerste nummer heeft het team een concrete missie: ze moeten verschillende delen van Molecule Man in het Multiversum opsporen en samenbrengen. Julie wordt daarom door Yondu in een buitenaardse gevangenis binnengesmokkeld en het team werkt met haar als inside woman de heist verder uit.

Het goede nieuws: de actie zit goed en de cliffhanger waarin we de villain van dit verhaal te zien krijgen, is een sterke haak naar de volgende afleveringen. Daartegenover staat dat er op de manier waarop Whitley het verhaal vertelt heel wat aan te merken valt. Zo duren de scènes te lang en gaan ze niet vlot in elkaar over. Ook de balans tussen actie en dialoog zit slecht: deze comic bevat te veel overbodige tekst.

De moeilijkheid bij grote groepen is dat de verschillende personages in handen van mindere schrijvers elkaar nogal eens voor de voet beginnen te lopen. In het allerergste geval verdwijnen enkele groepsleden voor lange tijd naar de achtergrond. Beide zijn helaas het geval bij deze comic. Whitley focust heel sterk op de menselijke personages (Alex, Julie, Bentley en Onome) en laat de moloids en Dragon Man enkel opdraven voor enkele overbodige opmerkingen of flauwe grappen. Van Artie, Leech en de Uhari is op de openingspagina’s na, nauwelijks iets terug te vinden in dit nummer. Jammer én vreemd, te meer omdat Whitley ervoor kiest om Yondu Udonta – die na zijn dood in het filmuniversum nu overuren lijkt te maken bij de Marvel-comics – een prominente rol te geven in dit verhaal.

De personages zijn ook weinig complementair en hun samenwerking levert nergens vuurwerk op. Ook hier toont Whitley zich niet van zijn sterkste kant: de dialogen zijn saai en kibbelig en de eigenheid van de personages komt in hun woorden niet tot uiting: de moloids spreken in volzinnen en Dragon Man klinkt nauwelijks als Dragon Man.

Deze nummer 1 is voor nieuwe lezers geen evidente instap. Het adagium dat elke comic iemands eerste comic moet kunnen zijn, is al lang niet meer haalbaar (of zelfs nodig). Dat in Fantastic Four 12 echter de – voor nieuwe lezers noodzakelijke – intro op dit nummer wordt gegeven, staat hier niet eens vermeld. Halfweg lijkt Whitley dit te beseffen en geeft hij een aantal personages een pagina waarbij ze in de focus staan. De lezers krijgt door voice-overmonologen meer inkijk in hun bedoelingen en gedachten. Ook hier kiest hij enkel voor de menselijke figuren en laat zo enkele kansen liggen om meer humor en groepsdynamiek in het verhaal te brengen.

Het tekenwerk van Robson is wisselend. De decors zitten goed, de technologie wordt knap vormgegeven en Robson geeft een geslaagde weergave van de wezens en aliens in dit verhaal. Voor de menselijke personages kiest hij een cartoonachtige stijl, waardoor het geheel heel lieflijk wordt. Hierdoor verliest het scifi-element voor ons aan kracht en komt de villain niet tot zijn recht. Dit kan voor de volgende nummers een hinderpaal zijn; de weergave zal daar een pak dreigender en donkerder moeten om hem geloofwaardigheid te geven.

Ook over de vormgeving van het uniform van de Future Foundation zijn we niet enthousiast. De verschillende pakken ogen saai, tonen te weinig eenheid en het logo lijkt er bij iedereen achteraf opgeplakt. Het meeste vallen we over de manier waarop Robson gezichten weergeeft. Dit gebeurt inconsequent en de proporties zitten af en toe behoorlijk scheef. Hier is nog behoorlijk wat groeimarge.

De pagina-indeling is eerder saai: Robson kiest voor een aanpak waarbij de verschillende panels op elkaar gestapeld worden. Waar hij wel in slaagt is om binnen de afzonderlijke panels de vele personages perfect naast elkaar te positioneren: ook in de actiescènes lopen ze elkaar – in tegenstelling tot de dialogen – niet in de weg.

 

Hoewel Future Foundation #1 heel wat fijne elementen bevat – niet in het minst de villain die op de laatste pagina wordt aangekondigd – is dit zeker geen vlekkeloze start. Het verhaalritme is bijzonder schokkerig, de personages lopen elkaar wat voor de voet en de dialogen blijven te oppervlakkig en bevatten te veel oneliners die niet aankomen. Het tekenwerk is behoorlijk, al vallen we over de manier waarop Robson de gelaatsuitdrukkingen van de personages weergeeft. Of de reeks echt een boeiend avontuur zal opleveren, betwijfelen we voorlopig.

Future Foundation bij Archonia

Comments

comments


Gino

 
avatar