Random Article


Review: Death’s Head #1

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver:
 
Tekenaar:
 
Inkter:
 
Inkleuring:
 
Lettering:
 
Covertekenaar:
 
Verzamelt: $ 3,99
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Op zijn best


Boordevol actie. Boeiende herintroductie. Visuele hommage aan de comics uit de jaren ’80. Uitdieping van de personages.

Op zijn slechtst


Soms te warrig. Dit nummer mist samenhang.


Schrijfster Tini Howard en artieste Kei Zama brengen een miniserie rond Marvels Death’s Head. In deze review lees je wat wij vonden van de bizarre en actievolle start van deze reeks.

Posted 20/08/2019 by

 
Full Article
 
 

It is a rhetorical question.

Schrijfster Tini Howard (Hack/Slash Resurrection, Rick and Morty) en artieste Kei Zama (2000AD, Transformers) brengen bij Marvel een miniserie van vier nummers rond Death’s Head. Dit personage – bedacht door Simon Furman ­– verscheen voor de eerste keer in Marvel UK in 1987 en valt nog het best te omschrijven als een mengeling tussen Deadpool en Judge Dredd, maar dan met een Transformers-uiterlijk.

In dit eerste nummer krijgen we een knappe herintroductie. Na een ruzie met Yondu Udonta en zijn team vrouwelijke cyborg-bodyguards verzeilt Death’s Head in een afvalcontainer in New York. Daar wordt hij gevonden en gerecycleerd tot de versterker van een Metal-band.

Death’s Head komt weer bij bewustzijn en begint rel te schoppen tot Hulkling en Wiccan hem kunnen bedwingen. Na een rustigere passage waarin Howard inzoomt op de relatie tussen beide ex-Young Avengers, krijgen we een uitdieping van de gevoelens en frustraties van Wiccan en komt het tot een nieuwe confrontatie met Death’s Head.

Uit deze samenvatting blijkt dat er heel wat gebeurt in deze comic. Howard brengt ons een verhaal dat bol staat van de actie, met scherpe dialogen, het nodige vuurgeweld én uitdieping van de personages. Positief hierdoor is dat het verhaal geen seconde verveelt; de keerzijde is dat de samenhang zoek is en dat Howard naar ons gevoel net iets te veel probeert te vertellen. Bij de bizarre cliffhanger duizelden we zelfs een beetje.

Kei Zama slaagt er perfect in om de veelheid aan gebeurtenissen dynamisch en toch helder weer te geven. De individuele panels zijn degelijk uitgewerkt en bevatten veel details; de pagina-indeling wisselt: soms kiest Zama voor een heel traditionele aanpak, soms weerspiegelt de indeling de chaos van de gebeurtenissen. Ook de manier waarop ze emotie in de gelaatsuitdrukkingen van de personages legt, is knap, zeker bij stoneface Death’s Head.

De inkleuring door Felipe Sobreiro (Spread, Luther Strode) is knap. De scènes waarin de relatie tussen Hulkling en Wiccan centraal staan, krijgen door de grijstinten en doffe kleuren zwaarte. De chaos en actie in de gevechtsscènes blinken door het felle lila-en-geelpalet als een skipak uit de jaren ’80.

 

De keuze om Death’s Head #1 te lezen was weinig doordacht. We hebben er absoluut geen spijt van, integendeel, als de makers op dit elan doorgaan, kan dit wel eens een van de verrassingen van dit jaar worden. De humor zit goed, de plot gaat alle kanten uit en de de tekenstijl en inkleuring zijn een knappe hommage aan de comics uit de jaren ’80. We raden deze nummer 1 graag aan en zijn benieuwd naar het vervolg.

Death’s Head op Archonia

Comments

comments


Gino

 
avatar