Random Article


Review: Doom Patrol – Weight of the Worlds #1

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver: ,
 
Tekenaar:
 
Inkter:
 
Inkleuring: ,
 
Lettering:
 
Covertekenaar:
 
Coverprijs: $ 3,99
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
3 total ratings

 

Op zijn best


Scherpe dialogen. Boeiend instappunt. Doordacht verhaal. Knappe visuele prestatie.

Op zijn slechtst


Lezers zonder voorkennis, hebben wat opzoekwerk.


Gerard Way brengt onder de DC-imprint Young Animal een doorstart van zijn take op DC’s vreemdste superhelden met Doom Patrol: Weight of the Worlds. In deze recensie bespreken we waarom deze (valse) nummer 1 een boeiend instappunt is…

Posted 06/07/2019 by

 
Full Article
 
 

You Just Pulled a God Out of a Hole

Het gaat Gerard Way bijzonder voor de wind dit jaar: de Netflix-bewerking van zijn The Umbrella Academy scoort goed en zorgt voor hernieuwde aandacht voor deze reeks. Bij de DC-imprint Young Animal, waarvan Way mee aan de wieg stond, brengt hij deze maand samen met co-schrijver Jeremy Lambert en artiest James Harvey Doom Patrol: Weight of the Worlds uit. De nummer één op de cover is hierbij ietwat bedrieglijk, want eigenlijk is dit nummer een vervolg op de twaalfdelige reeks Doom Patrol die Way met Nick Derington tot oktober 2018 op de markt bracht. De nieuwe arc die met dit nummer begint, verantwoordt de keuze voor de nieuwe nummering enigszins.

Way brengt twee verhalen: we maken in sneltempo kennis met de huidige Doom Patrol die ­– onder leiding van Casey Brinke en Crazy Jane – op zoek zijn naar een missie om hun leven richting en zin te geven. Danny, een ziekenwagen met bewustzijn die communiceert met kleur en liedteksten, brengt hen naar de planeet Orbius, waar ze de strijd aangaan met een cultus van fitness-extremisten.

Parallel volgen we het verhaal van Robotman Cliff Steele, die weer mens is geworden en na jaren zijn ouders gaat opzoeken. De ontmoeting die hij met zijn moeder heeft, loopt echter heel anders dan hij gehoopt had.

Way wou met Young Animal experimentele verhalen rond DC-personages vertellen die een volwassen publiek aanspraken. Zijn versie van Doom Patrol speelt dan ook met thema’s als ‘problemen overwinnen’, ‘de relatie tussen ouders en kinderen’ en ‘vervreemding’. De personages in dit nummer worstelen allemaal en proberen hun leven weer op de rails te krijgen: Elastigirl heeft het moeilijk om zichzelf letterlijk en figuurlijk bij elkaar te houden, Jane en Negative Man volgen therapie, Cliff Steele probeert een weg te vinden in zijn leven als mens en het team moet verder na de dood van Ricardo…

Toch staan deze emotionele ontwikkelingen een grappig en actievol verhaal niet in de weg. De hernieuwde kennismaking met de leden van Doom Patrol en het avontuur dat ze op Orbius beleven gaat echt alle kanten uit. Gerard Way toont zich als schrijver hierbij van zijn sterkste kant: hij wisselt absurde humor en personage-uitdieping schitterend af, hij houdt het tempo strak en hij combineert actie en gebeurtenissen met scherpe conversaties en leuke oneliners. Het geheel is doorspekt van originele vondsten, niet in het minst Danny: vroeger Danny The Street (later The World) uit de Doom Patrol-run van Grant Morrison, een stuk stad dat een veilige opvangplaats bood aan personages in nood, nu een zingende ambulance.

In tegenstelling tot zijn vorig werk houdt Way de plot verrassend sober: de twee verhalen worden parallel verteld, maar kennen een rechtlijnig verloop. Beide plotlijnen zijn trouwens uitgewerkt rond de gemeenschappelijke thema’s ‘omgaan met verwachtingen’ en ‘het beeld dat andere mensen van iemand hebben’. Niet dat dit voor ons altijd moet, maar wanneer in populaire titels ook die laag goed zit, weet je dat er een schrijver aan het werk is die nadenkt en tot in de details iets uitwerkt. En laat het daar volgens ons de laatste tijd net iets te veel aan ontbreken…

Het tekenwerk van James Harvey (We Are Robin, Batgirl) is indrukwekkend. De stijl wisselt met de personages en volgt de inhoud van het verhaal: cartoonesk en geschift bij de avonturen van de Doom Patrol, donker wanneer Cliff Steele zijn moeder gaat opzoeken. Deze sombere verhaallijn is met zijn vensters en racescène een bijzonder knappe hommage aan The Dark Knight Returns van Frank Miller en Klaus Janson. Missen we Nick Derington als tekenaar op deze reeks? Absoluut. Slaagt Harvey er in om zijn schoenen te vullen? Zonder twijfel. Voor de inkleuring werd Harvey bijgestaan door Sajan Rai: ook hier worden alle registers opengetrokken, waarbij zowel de sombere plotlijn rond Steele als de chaotische en wonderlijke personages en situaties uit de andere verhaallijn extra tot hun recht komen. Ook visueel is dit een sterke prestatie.

 

Voor lezers die de eerdere nummers van Doom Patrol door Garard Way niet volgden, zal deze nummer 1 net een beetje te snel gaan. Toch raden we dit nummer zeker niet af als instap. De humor zit verrassend goed, het verhaal verveelt nergens en Way wisselt hilarische en actievolle scènes met diepgaande personage-uitwerking. De plotlijn van Robotman doet – zeker door de eindscène – uitkijken naar het vervolg. Het tekenwerk van James Harvey en de geslaagde inkleuring leveren een indrukwekkende doorstart op. Hopelijk slagen de makers er nu wel in om de deadlines te halen, zodat we maandelijks een nieuwe portie Doom Patrol krijgen…

Comments

comments


Gino

 
avatar