Random Article


Review: Age of X-Man Alpha

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver: ,
 
Tekenaar:
 
Inkleuring:
 
Covertekenaar:
 
Universum: ,
 
Personages:
 
Coverprijs: 4.99
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
1 total rating

 

Op zijn best


Interessante setup, aangrijpend potentieel

Op zijn slechtst


Weinig echt verhaal


‘Be careful what you dream up, you might just get it.’ De X-Men hebben het zo vaak over dromen, maar wat als die ook uitkomen?

Posted 14/02/2019 by

 
Full Article
 
 

Als je in het X-Universe ergens de titel Age of … aan hangt, sleur je er bakken bagage bij. Nog net niet zoveel als Days of …, maar het komt er alvast dicht bij.

De X-franchise bij Marvel was om een variëteit aan redenen al een hele tijd niet de meest populaire of best verkopende. Sinds Wanda in House of M de profetische woorden “No more mutants…” uitte, leek er een vloek op de X-Men te zijn neergedaald, waar redactie én creators al langer dan het voorbije decennium met erg wisselend succes die mutanten meermaals van trachtten te verlossen.

Een erg succesvolle nieuwe Uncanny X-Men #1, met een frisse schrijverswind door mutanthaar, was de eerste stap. Marvel zou Marvel echter niet zijn, als ze niet nog maar eens teruggreep naar wat er eerder al erg succesvol was.

25 jaar geleden was het tegelijk een vlaag van waanzin en een coup de génie: Age Of Apocalypse, die collectie alternate-reality-miniseries die gedurende 4 nummers alle toen lopende X-titels verving. Aan het begin en het einde hoorde een extra lange one-shot met de nummering Alpha en Omega. Niks was toen zo succesvol en zo invloedrijk in comics als X-Men. Maandenlang waren dat de best verkochte titels, en het idee dat de hele realiteit anders draait omdat 1 man te vroeg sterft, was aan-je-stoel-nagelend fascinerend. Bovendien was er toen geen internet, dus de schaarse informatie die fans vonden, kwam uit Wizard Magazine of blurbs in andere Marvel comics. Er waren veel minder fan-theorieën, betweterige kritieken of luidkeelse ‘meh’-uitroepen, wat zeker hielp om AoA al snel een mythische crossover-status toe te wijzen.

Natuurlijk wil Marvel dat succes nog eens overdoen. Het basisidee lijkt ook erg op dat van AoA, maar waar die verhaallijn onverbiddelijk dystopisch was, met directe verwijzingen naar de holocaust, concentratiekampen voor homo sapiens en een weinig flatterende Übermensch-rol voor de mutant, haat het in AoX helemaal de andere kant op. Althans, zo lijkt het.

Iedereen is nu een mutant, met het resultaat dat al die uiteenlopende krachten de wereld beter hebben gemaakt, utopisch, zeg maar. Niks lijkt slecht te gaan, iedereen is gelukkig, de wereld leeft in vrede… Maar er zijn zo goed als onmiddellijk niet al te subtiele hints naar veel minder heilzame, verborgen duisternis. De beschermers van de vrede lijken niet veel ruimte te laten voor individualiteit of kritisch denken. Een intripide lezer zou zelfs gaan denken dat er een actuele boodschap achter schuilt. Het is ook heel duidelijk dat deze Age in scherp contrast staat  tot Age of Apocalypse: Xaviers droom is geslaagd, maar vaart de wereld echt wel beter bij deze doorgedreven utopie? Iedereen werkt eraan om de hele wereld, collectief beter te maken, in die mate dat Bishop na een vrijpartij opmerkt: “Haven’t we evolved beyond romance and coupling?” Het individu wordt de kop ingedrukt voor het algemeen goed. Is dat ook een utopie?

Apocalypse lijkt in dit verhaal aangevoerd te worden als de verzetsheld, die mutanten uit het hersenspoelende geluk van de wereld helpt ontsnappen. Opvallend, overigens, is dat net zoals in AoA, Bishop een pivotale rol lijkt toebedeeld te zijn, opnieuw als een gevangene. Het is nog onduidelijk hoe deze droom werkelijkheid is geworden, waarom alles zich tegen een jaren 1950 achtergrond afspeelt en waarom natuurlijke procreatie lijkt te zijn opgegeven voor wat een paar keer doorheen de comic hatching genoemd wordt, zoals vogels uit een ei. Het is duidelijk (o.a. uit de titel, duh) dat X-Man er voor iets tussen zit, niet in het minst omdat hij in het originele X-Men team zat, dat nu opgedoekt is, als substituut van Beast. Waarom arme Hank McCoy het onderspit moest delven en wat er allemaal aan de hand is, zal in de komende maanden duidelijk worden.

Ramon Rosanas, die voor het tekenwerk zorgt, levert goed werk, maar durft op verschillende pagina’s zoveel panels te proppen, dat de actie, ook al is ze nog leesbaar, weinig impact in de leeservaring maakt, precies omdat alles in heel kleine hokjes verdwijnt, in plaats van de ruimte te krijgen om de lezer om de ogen te slaan. Vooral transities van één actie naar een volgende zijn niet altijd even duidelijk te volgen. Zijn klare stijl, die heel hevig, samen met het kleurwerk, aan Cliff Chiang doet denken, is wel een streling voor het oog.

De schrijvers Zac Thompson & Lonnie Nadler deden geen belletje rinkelen. Ze hebben een goeie greep op pacing en wisselen voldoende af tussen een redelijk groot aantal personages. Ze slagen er ook in een beeld te schetsen van hoe heel de wereld werkt, een aantal scenes krijgen een voetnoot die verwijst naar de miniserie waarin een plotpunt verder zal uitgespit worden, waardoor deze one shot deels slechts een collectie teasers is voor de andere miniseries in de reeks.

 

Age of X-Man Alpha doet degelijk werk als primer voor wat er te verwachten is in de andere miniseries die dit event gaan bevolken. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de abortatieve Hunt for Wolverine (of was het Search) miniseries, lijken het erop dat deze titels ook telkens iets te vertellen zullen hebben. Het perspectief van een leven in de wereld waarvan je zolang droomde, en hoe dat misschien uiteindelijk keihard tegenvalt is zeker boeiend, al dreigt het misschien ook wel heel ontmoedigend te worden.

Comments

comments


nout

 
avatar
I do comics. All. The. Time.