Random Article


Review: Goodnight Paradise #1

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver:
 
Tekenaar:
 
Inkleuring:
 
Lettering:
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
1 total rating

 

Op zijn best


Alternatief detectiverhaal. Boeiende personages. Geslaagde sfeerschepping. Knappe tekeningen en inkleuring.

Op zijn slechtst


Af en toe te veel dialoog. Laag verhaaltempo.


Hollywood, Venice Beach en de rijke gebieden rond Los Angeles zijn vaak het decor van tv-reeksen en comics. Goodnight Paradise is echter een detectiveverhaal dat zich afspeelt in de daklozengemeenschap van deze stad. In deze review lees je waarom wij fan zijn van de nummer #1 van deze nieuwe reeks van TKO Studios…

Posted 04/01/2019 by

 
Full Article
 
 
Don’t Go the Wrong Way

In de popcultuur is Los Angeles geregeld het decor voor verhalen en reeksen. Hollywood, de rijke randgebieden en Venice Beach zijn locaties die vaak de achtergrond vormen voor zowel drama- en realityreeksen, thrillers en detectiveverhalen. De personages maken meestal deel uit van de upper class, leggen contacten met rijke ondernemers en sterren en nemen deel aan het drukke nachtleven van de stad. Daklozen, maatschappelijke ellende en achterbuurten komen in deze verhalen slechts heel beperkt aan bod en dienen vooral om spanning op te bouwen of contrast te scheppen.

In Goodnight Paradise, een van de vier reeksen die de jonge uitgeverij TKO Studios! lanceerde, wordt deze traditionele invulling net omgekeerd: het verhaal focust op het leven van de daklozen in Venice Beach. We volgen Eddie Quinones, die samen met andere daklozen bier drinkt, probeert te overleven, de politie ontwijkt en zich drukt maakt over de rijke zakenmensen die Venice Beach inpalmen.

Schrijver Joshua Dysart (Unknown Soldier, Violent Messiahs) slaagt erin om levensechte personages neer te zetten. Hij gaat gedoseerd en genuanceerd in op de dagelijkse problemen van daklozen: medische problemen, een gebrek aan eten, overdreven drankgebruik en zelfs mentale problemen. Het verhaal wordt nergens overdreven rauw, maar Dysart romantiseert ook niet. Op enkele vriendschappen en gedeelde blikken bier na, hebben deze personages weinig om naar uit te kijken.

De opbouw van deze nummer 1 is traag. We leren Eddie en zijn vrienden vooral kennen door gesprekken. Hoewel het om een detectiveverhaal gaat, zijn er geen echt grote gebeurtenissen in de plot. De focus in dit eerste nummer ligt op de personage-uitbouw en de sfeersetting. Pas halfweg in deze comic vindt Eddie een dood meisje in een afvalcontainer en start hij zijn onderzoek. Het verhaal volgt vanaf dit punt de structuur van een klassieke whodunit: Eddie gaat langs bij verschillende personages om informatie in te winnen en sporen te zoeken. Ook heeft hij een directe lijn met een politieagente die hij kent uit het verleden. Toch is de invulling op elk moment boeiend en subtiel: Dysart weet de spanning te houden en gebruikt nagenoeg geen clichés in dit verhaal.

Deze comic bevat veel dialoog. Hoewel dit op het eerste gezicht kan afschrikken, zijn de gesprekken heel natuurlijk en zorgen ze ervoor dat de personages sterk getypeerd worden. Tijdens het lezen krijg je bovendien genoeg mysterie en hints. Zo komen bepaalde opmerkingen en zinnen terug en komen we gaandeweg meer te weten over de verschillende personages, hun relatie en hun achtergrond. Ook sommige situaties en (de achtergrond van) beslissingen worden verfijnd tijdens de dialogen in deze comic. Je voelt dat er lijntjes worden uitgeworpen, maar je weet nog niet hoe de puzzel in elkaar past. En laat dat nu net zijn wat we graag hebben.

Het tekenwerk van artiest Alberto Ponticelli (FBP, Sam and Twitch) is realistisch en gedetailleerd. De decors zijn schitterend weergegeven en de paginaopbouw is afwisselend. Knap zijn de pagina’s waarbij een achtergrondtekening wordt gecombineerd met enkele insets. De inkleuring door Giulia Brusco (Batman, The Goddamned) is knap: interieurs en straten zijn stoffig, rommelig en vuil en dat komt ook in de kleuren goed naar voren. Knap is ook dat deze comic nauwelijks tijdsindicaties bevat, maar dat het kleurgebruik perfect aangeeft op welk moment van de dag de gebeurtenissen zich afspelen.

 

Goodnight Paradise #1 is een sterke opener van een originele detectivereeks. Het verhaal is traag, maar boeiend en subtiel geschreven. Hoewel de personages niet dicht bij ons eigen leven staan, slaagt Dysart erin een band te scheppen. Tijdens het lezen krijg je veel informatie, waarvan je voelt dat die later zal bijdragen tot de ontknoping. Neem daarbij het prachtige tekenwerk van Alberto Ponticelli en je ziet waarom wij overtuigd zijn van deze reeks. Wij bestellen de knap uitgegeven verzamelbox zeker!

Comments

comments


Gino

 
avatar