Random Article


Review: Prodigy #1

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver:
 
Tekenaar:
 
Inkleuring:
 
Lettering:
 
Coverprijs: $ 3,99
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
4 total ratings

 

Op zijn best


Visueel sterk. Schitterend perspectiefgebruik. Knappe inkleuring. Dynamische pagina’s

Op zijn slechtst


Traditionele set-up. Voorlopig weinig aantrekkelijk hoofdpersonage. Geen dreiging, vijand of echt gevaar


Als Mark Millar aangeeft dat hij een personage uitwerkte dat al zijn voorgaande creaties doet vergeten, dan spitsen wij de oren. In deze recensie geven we aan of Prodigy #1 de geschetste hoge verwachtingen inlost en hoe we de start van deze tweede Millarworld/Netflix-reeks beoordelen…

Posted 05/12/2018 by

 
Full Article
 
 
I learn faster than anyone who ever lived, and there’s nothing I can’t do when I put my mind to it.

Als Mark Millar (Kick-Ass, Old Man Logan, Magic Order) aangeeft dat hij een personage uitwerkte dat al zijn voorgaande creaties doet vergeten, dan spitsen wij de oren. De overtuiging waarmee Millar deze reeks aankondigde, het hernieuwde partnerschap met Rafael Albuquerque (American Vampire, Ei8th) en de sterke start van The Magic Order (de eerdere reeks die Millarworld na de overname door Netflix op de markt bracht), deden ons uitkijken naar het eerste nummer van Prodigy.

In dit openingsnummer maken we uitgebreid kennis met Edison Crane. Via verschillende scènes uit het leven van het hoofdpersonage komen we meer over hem te weten. Crane leert gigantisch snel en blinkt daarom uit in verschillende disciplines (van geneeskunde tot klassieke muziek tot astronomie). Bovendien is hij atletisch en rijk, kan hij weken doorgaan zonder slaap en beschikt hij over een meer dan gezonde dosis lef. Crane wordt daarom door NASA en verschillende wereldleiders gevraagd om te helpen bij problemen en dat is maar goed ook: door zijn opmerkelijke veelzijdigheid geraakt hij immers vaak verveeld.

Over de gevoelens van Crane komen we in dit nummer weinig te weten, waardoor het moeilijk is om een band met hem op te bouwen. Het feit dat dit wonderkind schijnbaar alles aankan, is voor ons ook net een probleem voor deze reeks: het wordt moeilijk om na deze intro een situatie te schetsen waarin Crane echt bedreigd wordt of geen oplossing kan vinden. Sowieso duurde de introductie in deze comic te lang: twee derde van dit eerste nummer bestaat uit scènes waarin telkens één karaktertrek van Crane gedemonstreerd wordt. Dat de verschillende eigenschappen stuk voor stuk typisch zijn, maakt Crane als hoofdpersonage bijzonder inwisselbaar.

Niet dat we Millar onderschatten, maar een echte dreiging blijft voorlopig uit. Pas na 17 pagina’s krijgen we een blik op het verdere verloop van deze reeks: in Australië verschijnen futuristische auto’s met verbrande gekooide dieren en ruimteschepen met mensen uit een parallelle aarde. In een overbodige eindscène komt een CIA-agente, Rachel Straks, het mysterie nog linken aan een oude profetie.

De cover van het volgende nummer toont dat Straks en Crane de krachten bundelen. We verwachten in de volgende nummers meer focus op de relatie tussen de verschillende personages en een blik op het verleden van Edison Crane. We houden de duimen gekruist en hopen dat Millar hier durft afwijken van de traditioneel bewandelde paden binnen dit genre.

Hoewel we niet gigantisch warm lopen voor de plot van deze opener, zijn we bijzonder onder de indruk van het tekenwerk van de Braziliaanse artiest Rafael Albuquerque. Opnieuw blijkt zijn veelzijdigheid: decors, voertuigen, personages (geheel en close-ups) worden allemaal krachtig weergegeven. Meer nog, in dit nummer speelt Albuquerque meesterlijk met perspectief en geeft hij de gebeurtenissen door zijn wisselende panels op een bijzonder dynamische manier weer. De tekenaar laat zich volledig gaan (enkele actiescènes lijken weggelopen uit Hit-Girl en de knipoog naar Maurits Escher is bijzonder geslaagd) en levert een visueel knap eindresultaat af.

Het aantal panels per pagina is beperkt, maar tegelijkertijd gebeurt er heel erg veel. Omdat de comic weinig tekst bevat, ligt het leestempo hoog. Ook de inkleuring door Marcelo Maiolo is sterk: de oranje tinten zorgen voor een warm geheel en het contrasterende gebruik van turquoise en blauw zorgt voor een versterking van de diepte in de tekeningen.

 

Het eerste nummer van Prodigy bevat voor ons te veel set-up en een weinig uitgediept hoofdpersonage dat – inclusief sidekicks – te herkenbaar is. De geschetste hoge verwachtingen worden wat ons betreft voorlopig nog niet ingelost. We geven de reeks zeker nog een kans, maar hebben Mark Millar al straffer weten openen.

Omdat dit de tweede comic is na de overname van Millarworld door Netflix, dringt volgende vraag zich op: ‘Verwachten we in de nabije toekomst een tv-reeks van deze comic?’. Het antwoord is een volmondig JA. De scenische opbouw, een hoofdpersonage met ongelimiteerde mogelijkheden en de traditionele zijpersonages en gebeurtenissen, wijzen sterk in die richting. Door het knappe perspectiefspel in de tekeningen, lijkt zelfs of Albuquerque de director of photography een aantal directe aanwijzingen geeft. Of solliciteert hij zelf naar de job?

Prodigy #1 bij Archonia.com

Comments

comments


Gino

 
avatar