Random Article


Review: Uncanny X-Men #1 (#620)

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver: , ,
 
Tekenaar: , , ,
 
Inkter: ,
 
Inkleuring: ,
 
Lettering:
 
Covertekenaar:
 
Coverprijs: 8.99
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Op zijn best


X-Men zijn terug!

Op zijn slechtst


Het tweede hoofdstuk is eerder een struikelblok.


De (zoveelste) triomfantelijke terugkeer van de Uncanny X-Men! Kan dit de fans eindelijk weer overtuigen? Lees hier onze recensie van onze residente X-Men-X-pert!

Posted 19/11/2018 by

 
Full Article
 
 
You know what? They’re probably fine. —- That’s what I thought.

Marvel houdt zo van nieuwe concepten, dat ze zich er vooral graag mee bezighoudt die ‘nieuwe’ zaken te recycleren als ze van mening zijn dat het kan helpen voor de oh-zo-belangrijke sales boost. Civil War II, Old Man Whoever, steek Deadpool in alles, steek Wolverine in alles, Death of [insert name here], Everything you know is a LIE!…

Eén van die tried-and-tested concepten hadden we al een hele tijd niet meer gezien. Het was dan ook al lang geleden dat één van hun ooit zo succesvolle franchises het ZO slecht deed als nu het geval lijkt. Geen 20,000 Inhumans of ongeveer evenveel reboots, re-imaginings en kleur-coderingen kon de X-Men terug op nummer 1 krijgen.

Er blijft dus niks anders over dan te doen alsof het weer 2004 is. Toen de Avengers als concept en als team zo ongeliefd waren, zo onbeduidend, dat een hot-shot nieuwe schrijver carte blanche kreeg en mocht doen wat hij wou en voor een sales en populariteitsboost zorgde zoals Cap en Thor in geen jaren hadden gevoeld. Dat doen we gewoon toch nog eens over? X-Men Disassembled!

Alle gekheid op een stokje, dit was wel degelijk het begin van een X-Men-verhaal: meerdere bedreigingen tegelijk, herkenbare X-Men gemixt met nieuwere zodat iedereen zonder echt veel moeite zou meekunnen, morele dilemma’s, bekende X-Men die misschien gek geworden zijn, goed wat actie EN een shock cliffhanger en daar bovenop prachtig tekenwerk: allemaal aanwezig!

Bij die bedreigingen zit niet toevallig een variant op nog zo’n X-Men trope: de norms hebben nog maar eens de oplossing voor mutatie gevonden, dit keer een vaccin dat meteen door een senator gesteund wordt. Tegelijkertijd is dit ook wel het minst boeiende, omdat variaties op dit thema al vaak uitgespeeld zijn (het Legacy-virus, No More Mutants, Sentinels, de Mutant Registration Act…) en het is niet meteen duidelijk of hier een echt nieuwe invalshoek aankomt, of de schrijvers simpelweg ‘hun’ versie willen verkopen.

De plotlijn rond Kitty Pryde, gelinkt aan Madrox en de flash-forward aan het begin, in combinatie met de cliffhanger, bevalt dan veel meer. Dat zegt genoeg, en houdt het mooi spoiler-vrij. De dialogen zijn heel genietbaar en soms zelfs ronduit grappig. Naar goede gewoonte blijven de personages wel de irritante gewoonte hebben veel te veel te praten tijdens gevechten, en dan zijn ze helaas op hun minst natuurlijke, meest expositorische. It’s a pet peeve.

Na dit hoofdverhaal volgt een tweede hoofdstuk, dat opgedeeld is in solo-hoofdstukken. Dat is opgedeeld in 4, telkens een 8-tal pagina’s met een andere tekenaar en één van het schrijversteam. Ook al hebben die verschillende tekenaars gelijkaardige stijlen, voelt veel van het tekenwerk nogal gehaast aan en kleine zaken als lichte design-wijzigingen van de ene naar de andere tekenaar helpen niet. Het doel van die verschillende delen is duidelijk om wat tijd met enkele X-Men (resp. Bishop, Jean Grey en Storm, Armor en Anole) solo te spenderen, maar Bishop is een saaie kluns bij wie de krachten niet eens lijken te werken zoals hij zelf expositioneert, Armor en Anole zagen er maar een stuk op los over hoezeer de X-Men hen als tweederangs behandelen en Jean Grey is de losse flodder in een poging tot ‘we helpen de Aarde om zeep’-speech die erg uitgespeeld klinkt.

Qua plot is er niet veel meer dan: “zullen we nog even opsommen welke Age of Apocalypse-personages nog vogelvrij zijn?”. En dan is er een normale-burger-met-krachten noodgeval waarin heel geheimzinnig niet erg veel uit de doeken wordt gedaan over een komende dreiging, met de obligate obscure figuur in de schaduwen die het gewicht op haar schouders heeft.

 

Zonder die extra bagage van dat tweede deel was dit een veel sterkere opener geweest. Erg veel voegt het niet toe aan de grotere dreiging en op zich stelt het al helemaal niet veel voor. De setup uit de lead voelt daarentegen als een authentiek rip-roaring “X-Men good times fun-boek” aan. Met wat geluk kan die belofte voor de rest van X-Men Disassembled waargemaakt worden en (vooral) kan het het publiek overtuigen en heel wat lapsed fans terug doen winnen.

Uncanny X-Men #1 bij Archonia.com

Comments

comments


nout

 
avatar
I do comics. All. The. Time.