Random Article


Review: The Punisher #1 (2018)

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver:
 
Tekenaar:
 
Inkleuring:
 
Lettering:
 
Covertekenaar:
 
Universum:
 
Personages:
 
Coverprijs: $4.99
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
5 total ratings

 

Op zijn best


De aanpak van het Punisher-personage zit snor.

Op zijn slechtst


Verwarde storytelling, een plot die ver boven het hoofd van een Punisher-comic raast. Stroef tekenwerk.


Onze Punisher-expert nout nam de nieuwe nummer één rond Frank Castle onder handen. Uh oh, als dat maar goedkomt!

Posted 28/08/2018 by

 
Full Article
 
 
You know who I am.

Baron Zemo wil, met The Mandarin als het beschaafde, mediagenieke gezicht, een nieuwe staat starten. Daarvoor ronselt hij stemmen bij ambassadeurs over de hele wereld, op eerder… dubieuze wijze. Maar eerst kaapt Hydra een schip, want daarop zit een krat van Project Pegasus en die moet tot bij Zemo geraken. Daarvoor vragen ze hulp van Dario Agger, van Roxxon, die de pagina’s van Weapon X en The Mighty Thor ook al onveilig maakte, als een Wolverine van de bad guys daagt zijn one percenter -gezicht in alle titels op.

De Punisher is van die louche bedoening op de hoogte en moet het er niet zo van hebben. Cue the explodo. Hij gaat dat krat achterna, dat misschien wel en misschien niet vernietigd geraakt als Frank over alles heenrijdt met een tank, die de slechteriken (geen idee wie precies) een halt toebrengt met een blauwe straal uit een futuristisch, mogelijks Stark-wapen, dat prompt in handen valt van Punisher en die daarmee en een heel arsenaal ander vreemd schiettuig aan de slag gaat.

Punisher legt de hele faciliteit van Dario in as. Die is daar niet blij om en dus moet Zemo voor een imbeciel uitgemaakt worden. Exit Agger. De volgende dag spreekt The Mandarin de Verenigde Naties gepassioneerd toe, hopend dat zij de nieuwe staat van Bagalia zullen erkennen. Veel gezwets over licht en duister, aanvaarding en vergiffenis, uit de mond van een man die enkele pagina’s eerder een Italiaanse diplomaat aan wat haaien voerde, om de stemmen wat sneller geronseld te krijgen.

Punisher heeft er ook zo zijn twijfels bij, dus met een ander hi-tech langeafstandsgeweer (je weet dat het hi-tech is, want er komt groen licht uit) ligt hij (of misschien niet echt hij, want het gezicht van de schutter krijg je niet te zien) op de loer om dan een kogel af te vuren die door het schild van The Mandarin heen gaat. Tony Stark (die ook aanwezig is) vindt dat vreselijk, ook al legde hij een paar panels eerder in erg grafisch detail aan The Mandarin uit hoe hard hij zijn reet tot gehakt zou reduceren. Oh ja, en in het voorlaatste panel zit Black Widow in bad. Je weet dat het Black Widow is, want haar kostuum ligt (heel ongemakkelijk) op de rand van dat bad gedrapeerd, met de arm-stingers heel prominent in beeld. Dat is haar introductie (nemen we aan) in deze titel.

 

Dit eerste nummer is een ongeloofwaardig zootje dat tot doel heeft Punisher te laten uitkomen als one-man-terrorist-army tegen een nieuwe bijna-staat. De sollicits van deze nieuwe reeks hebben het uitvoerig over hoe Frank Castle, na zijn vorige reeks in een War Machine harnas, nu de smaak voor de grote doelwitten te pakken heeft. Met de titel van deze arc: “World War Frank” weet je als lezer waar je aan toe bent, maar dat lijkt dan weer verdacht veel op die keer toen Frank achter de Sentry aanging. Of die keer dat Frank een Engel was. Of die andere keren dat het blijkbaar noodzakelijk was om het basis-idee van The Punisher op zijn kop te zetten.

Uiteraard kan The Punisher maar zoveel maffiosi neerknallen tot zijn job er onvermijdelijk op zit, maar misschien is dat (zoals Jason Aaron en Steve Dillon in hun voortreffelijke Marvel Max run toonden) de beste finale voor Frank. Maar dit is Disney/Marvel, en die kunnen blijkbaar niks gerust laten…

Er zitten zeker een aantal goeie Punisher momenten in. Punisher heeft 1 regel dialoog en gedraagt zich als een niet-te-stoppen orkaan en daarom koop je een comic met de titel Punisher, maar hij blijft 1 man met een boel wapens. Hij heeft geen superkrachten, geen brein van een meester-strateeg en ook al lijkt hij heel veel over die globale politiek te weten, is het heel onzeker dat “guns blazing” daar het beste antwoord is. De aanvoerders van dit fictieve en eerlijk gezegd pover gedefinieerde land Bagalia zijn ongetwijfeld eersteklas schurken. Gaat het hier toch om een natie, met gewone burgers, of het zou moeten blijken dat 100% van de bevolking in feite Hydra is, wat ongetwijfeld binnen de verwachtingen ligt. Helaas. De bedoeling is uiteraard dat de lezer wil weten hoe Frank hieruit komt en als dat inderdaad goed aangepakt wordt, kan het als een experiment tellen. Het is een stuk moeilijker in te beelden hoe lang die verhaallijn kan blijven duren.

Het tekenwerk van deze nieuwe reeks is niet, zoals eerder werd aangekondigd, van Ricardo Burcchielli, maar van Szymon Kudranski, die daarvoor aan Spawn werkte. Net als Alex Maleev, die ook oorspronkelijk voor McFarlane werkte, gebruikt Kudranski een stijl die heel hard op fotoreferentie steunt, met alle mankementen die daarbij horen: veel panels worden integraal herhaald, poses zijn vaak erg stijf, de gelijkenissen met acteurs (zoals RDJ voor Tony Stark) is TE goed en helaas is de actie erg verkapt en vaak moeilijk te volgen.

 

Het ergste faalt de designkeuze bij Baron Zemo. Traditioneel (in The Avengers, maar later ook in bijv. Thunderbolts) draagt die een masker dat er wat uitziet als een bivakmuts, met verticale strepen van zijn kruin tot in zijn nek. Hier nemen ze dat en de trademark paarse kleur over, maar lijkt het op geen enkel moment op een muts of een masker (ook al verwijst The Mandarin er even zo naar). In het ‘beste’ geval, lijkt het alsof het gezicht van Zemo gesmolten is als een goedkope kaars.

Enkele illustraties springen er wel uit, zeker de glimpsen die dit openingsnummer geven van Punisher, maar in zijn geheel kan het niet echt overtuigen.

 

Het drama voelt fake, het Macchiavelisme van de slechterikken overbodig en ongeloofwaardig en dat de uitkomst van dit verhaal interessant of boeiend zal zijn hoogst onwaarschijnlijk. Punisher als een spion, als een highly trained covert operative, tot daar, maar Punisher als een eenmans soldaat die oorlog voert tegen een een Hydra-natie? Net een stap te ver over de grens van suspension of disbelief.

Comments

comments


nout

 
avatar
I do comics. All. The. Time.