Random Article


Review: Judge Dredd – America

 
 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver:
 
Tekenaar:
 
Inkter:
 
Inkleuring: ,
 
Lettering:
 
Covertekenaar:
 
Coverprijs: £ 9.99
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Op zijn best


Perfecte blend van rauwe satire en (melo)drama: Dredd op z'n best.

Op zijn slechtst


Deel 2 lijdt onder de gedateerde inkleuring.


Judge Dredd heeft lak aan de democratie. De gelaarsde hiel van de wet stampt die drang zo weer uit. Lees hier onze recensie van “Judge Dredd: America”!

Posted 22/05/2018 by

 
Full Article
 
 
So much for Liberty and the pursuit of happiness

Judge Dredd (en het weekblad 2000 AD waarin hij voor het eerst verscheen) bestaat dit jaar veertig jaar. Dredd heeft al die jaren een meer dan loyaal lezerspubliek genoten, maar op enkele uitschieters (en meerdere pogingen van allerhande uitgeverijen) na, blijft dat publiek rond de Britse eilanden geconcentreerd. Rebellion, de ‘echte’ uitgever van Dredd en het Mega City One-verse (we tellen de US-pogingen van DC in de jaren ’90 en IDW nu even niet mee en vergeten ook even dat Fleetway een hele hoop 2000 AD in comics publiceerde, zo’n 30 jaar geleden) heeft er de laatste jaren hard aan gewerkt het 2000 AD-brand zo ruim en toegankelijk als mogelijk te maken.

Eén van hun grote troeven is de tijdloosheid van het gros van hun verhalen, niet slecht voor een magazine waarvan de naam verwijst naar een toekomst die ondertussen ongeveer twintig jaar naar het verleden verwijst. Op enkele stilistische elementen in de scripts na, ogen en lezen de meeste verhalen vlot, zijn de plots boeiend, origineel, uitdagend en ongeëvenaard. Heel veel van die verhalen blijven onder verschillende edities  in druk. Op die manier bereikt het een nieuw publiek dat misschien niet meteen op zoek is naar het wekelijkse magazine dat vooral financieel aantrekkelijk is in de vorm van een abonnement, veel minder als je de volle pot per aflevering moet betalen.

Naast het wekelijkse magazine, loopt er sinds 1990 ook het maandelijkse Judge Dredd Megazine. De afleveringen zijn langer, de toon is soms nog iets volwassener en vooral: the Megazine verschijnt in kleur. Ondertussen is dat in 2000 AD ook het geval, maar toen was het nog zwart/wit. Dit maandblad cultiveerde een hele generatie aan schilder-tekenaars, zoals Simon Bisley, Dermot Power, Glenn Fabry en bood nieuwe uitdagingen aan oudgedienden zoals Arthur Ranson, Carlos Ezquerra en Mick McMahon. Het eerste Dredd-verhaal in the Megazine werd geschreven door Dredd co-creator (en al 40 jaar de primaire Dredd-stem) John Wagner en bood een showcase voor het voortreffelijke schilderwerk van Colin Macneil.

Samen vertelden zij het verhaal van America, genoemd naar de idealen van Life, Liberty and the Pursuit of Happiness die haar ouders naar het continent hadden gelokt. Maar al voor America geboren werd, was er geen sprake meer van het land Amerika met zijn democratische idealen, alleen Mega City One. En die staat wordt op totalitaire wijze gecontroleerd door de Judges: rechter, jury en beul in één. Van democratie geen sprake, integendeel, die politieke stroming beweegt zich ondergronds en is niet veel meer dan een handvol protestgroepen die als terroristen bestempeld worden.

Het verhaal van de eponieme America wordt verteld door haar jeugdvriend en eeuwig muurbloempje Benny. Hij vertelt ons hoe ze gefrustreerd en (vooral in de ogen van het Justice Department) rebels opgroeit en zich uiteindelijk bij één van die terroristische democratische cellen schaart. Hun protest is steeds wanhopiger, waardoor hun daden steeds verder verwijderd zijn van die idealen waar democratie en gelijkheid voor horen te staan. De ijzeren vuist van de Judges kan dus alleen maar keihard neerkomen. Van bij haar geboorte maakt Benny het duidelijk hoe onvermijdelijk America op haar noodlot afstormt. Dat wordt even spannend en tragisch als uiterst vakkundig gebracht door het intense contrast van de ene visie tegenover de andere, met pro- en contra-argumenten voor beide kampen. Benny, als een soort hofnar/troubadour, vindt succes in het systeem, als zanger van komisch-kritische songs.

Dredd zelf is hierin niet (dat is zelden het geval) de protagonist, maar wisselt af tussen boeman, antagonist en catalysator voor de daden van de hoofdpersonages. Dredd is hier onkreukbare, compromisloze maar consequente justitie. Op de eerste pagina zegt hij het zelf: “I stand for discipline, good order and the rigid application of the law – and Grud help the limp-wrist liberals who say different.” Je reinste totalitarisme, maar je weet waar je staat. Het probleem met deze visie begint pas als blijkt dat niet elke Judge even onkreukbaar gedisciplineerd is. Daardoor veranderen ze in de alomtegenwoordige schaduw van angst waaronder iedereen gebukt gaat en worden hun tegenstanders, in naam van de democratie, terroristen: “so much for Liberty and the pursuit of happiness”. Een Judge-standbeeld torent ook letterlijk boven Lady Liberty, die wat zielig oogt.

En tussen dat ideologisch en terroristisch geweld vind je dan Benny en America: hij vol verlangens, zij speelt misschien alleen maar met zijn gevoelens. Of geeft ze gemeend om hem? Je krijgt het antwoord nooit, wat het verhaal nog zo sterk maakt.

Het tweede deel van America is “Fading of the Light”, de sequel, ook door Macneil en Wagner, maar helaas gaat het hier om (erg gedateerd) ingekleurd lijnwerk. Het blijft top-Macneil, maar contrasteert wel met zijn prachtig schilderwerk van het eerste deel. Het script daarentegen is van het meest waanzinnige soort, waar 2000 AD op zijn best in uitblinkt: het meest ongeloofwaardige zo perfect aangrijpend en gemeend emotioneel gebracht. Geen melodrama, de creators vinden de ideale balans om het verkocht te krijgen. Wat er precies gaande is, zou te veel van zowel dit verhaal als het einde van het eerste blootleggen, en het verhaal verdient daarentegen juist dat de lezer dat onontkoombare noodlot tot het bittere eind zelf ontdekt.

Judge Dredd: America bij Archonia.com

Comments

comments


nout

 
avatar
I do comics. All. The. Time.