Random Article


Review: Star Wars – Red Harvest

 

 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver:
 
Universum:
 
Personages: ,
 
Coverprijs: € 8,49
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Op zijn best


De voorflap.

Op zijn slechtst


Saai verhaal. Bordkartonnen personages zonder inhoud of achtergrond. Aan het belachelijke grenzende gore beschrijvingen. Boordevol herhalingen. Meer gaten in het verhaal dan in het Vlaamse wegennet.


Enkele jaren geleden dook de trend op om horrorelementen in klassieke verhalen te stoppen. Het leverde enkele mooie en originele boekjes op zoals “Pride and Prejudice and Zombies” en “Abraham Lincoln: Vampire Hunter”. Ook Star Wars moest eraan geloven. In Dead Troopers kregen Stormtroopers af te rekenen met een zombie-invasie. Schrijver Joe Schreiber dacht het trucje nog eens over te kunnen doen in een andere tijdsperiode. Het resultaat was: Red Harvest.

Posted 23/09/2015 by

 
Full Article
 
 
-Yo, yo, dudes. Listen… Euh… This is soooo crazy… Euh… What if,… euh, what if there were zombies in Star Wars?

-Dude. Wow. That shit would be so deep. You know what? You should make a book about that.

Je kan je het gesprek van Joe Schreiber en vrienden in de stonercirkel al voorstellen. Het resultaat Dead Troopers, een Star Wars-boek dat met vrij positieve recensies beloond werd. Natuurlijk was het niet zo’n origineel idee. Rond die tijd verschenen er een hele reeks aan boeken waarin een klassieke situatie in een horrorjasje werd gestoken. Denk aan Pride and Prejudice and Zombies, Android Karenina en Abraham Lincoln: Vampire Hunter. Natuurlijk is het nieuwe van het concept er vrij snel af. Een moeilijkheid waarbij je als schrijver moet zien nog specialer en origineler uit de hoek te komen. Schreiber dacht dat te kunnen en pende Red Harvest neer, een boek dat zich enkele duizenden jaren voor het eerste Star Wars-zombieverhaal afspeelt.

red harvest cover 2Er heerst oorlog in het Star Wars-universum. In deze woelige tijden bevindt Hestizo Trace zich bij het Agricultural Corpse. Jonge Jedi wiens krachten zich niet voldoende ontwikkelen, worden in dit korps gedropt om zich verder om planten en bloemen te bekommeren. Gelukkig heeft Hestizo, bijgenaamd Zo, wel één voordeel: ze is één van de enigen die met een speciaal soort orchidee communiceren. Erger nog, de orchidee kan niet zonder haar aanwezigheid leven.

Ondertussen heeft Darth Scabrous, het hoofd van een Sith Academie op een planeet waar niemand ooit van gehoord heeft, een holocron gevonden met daarin de formule tot het eeuwige leven. Hij heeft hiervoor echter een speciale Force-orchidee nodig… Inderdaad, de orchidee van Zo.

Je las het goed. Het hoofdpersonage is een Jedi wiens beste vriend een plant blijkt te zijn. Mocht Red Harvest één of ander sociaal drama zijn rond vereenzaming, was dit een mooi opzet. Helaas is het een horror-, of toch een poging tot een horrorverhaal. Dan wil je geen hoofdfiguur die van bij het begin een saaie trut is die op koop toe op het einde even zeer een saaie trut blijft. Wat haar drijft, hoe ze zich voelt, haar passies, angsten, enz. Daar hebben we het raden naar. Wanneer Zo dan ontvoerd wordt, kan je dat geen barst schelen. Ze staat trouwens niet alleen. Geen enkele van de personages krijgt een achtergrond waarmee we enig gevoel van verbintenis of medeleven met hen zouden kunnen krijgen. In de eerste vijftig pagina’s springen we van het ene oogpunt naar het andere, telkens van een ander personage dat nauwelijks inhoud krijgt.

De flap van de boek toont een Sith met rode lightsaber, vol dreiging en macht kijkend naar de lezer. Een erg aanlokkelijk plaatje dat je aanzet om de inhoud te ontdekken. Des te meer is het een teleurstelling wanneer deze Sith, Darth Scabrous een vrij grote mislukkeling blijkt te zijn. Hij is nauwelijks dreigend, maakt idiote beslissingen en komt ook maar sporadisch in het verhaal voor.

Red Harvest is behoorlijk tenen krullend geschreven. Schreiber poogt horror in het verhaal te stoppen door over the top gore beschrijvingen te geven. In plaats van griezel, wekt dit enkel irritatie op. De zinnen zijn soms zo plastisch en artificieel dat ze je uit het verhaal halen. Voor zover je daar al in kon geraken natuurlijk. Op de koop toe zijn er ook maar een aantal manieren waarop je de stinkende adem van een Sith-zombie kan beschrijven. En als je reeds aan het vijfde personage toe bent die de centrale, sinistere, zwarte toren beschrijft, dan kan die voor jou ook wel ontploffen. Een vierde van het boek bestaat uit herhalingen en lang uitgesponnen niets zeggende zinnen.

Red Harvest Tauntauns

Slecht geschreven, saaie personages. Wat dan met het verhaal? Kan dat het boek enigszins recht houden? Absoluut niet. Het is eenvoudigweg een cliché ‘vluchten voor de zombies’-verhaal. Er zijn wat interessante, originele aspecten. Zo zijn er zombie Tauntauns en kan Zo nog steeds met de orchidee communiceren, hoewel die verspreid zit over alle zombies. De bloem kan op haar vraag ‘groeien’ en zo de zombie van binnen uit doden. Dat gegeven is echter niet mooi uitgewerkt. Alweer een verloren kans om toch nog iets van dit boek te maken. Het komt trouwens slechts bovendrijven als het de schrijver goed uitkomt. Halverwege het verhaal laat de bloem niets meer van zich horen om op het einde toch weer op te duiken.

Het boek zit vol met zulke handige plot holes. Zo laat zich nog makkelijker ontvoeren dan de bloem die ze beschermt. Haar krachten zijn absoluut nauwelijks de naam ‘Jedi’ waardig. Toch kan ze midden in het verhaal plots de tijd vertragen waardoor ze op haar gemakje een vijftal zombies kan uitschakelen. Hierna is ze deze kracht quasi weer kwijt voor de rest van het verhaal. De Sith-acolieten – de studenten in de academie dus – zijn vreselijk dom. Ja, de Sith gaan enkel voor eigenbelang, wat een extra laag spanning aan het boek kan geven, maar om dat dan telkens opnieuw tot hun eigen ondergang te laten leiden, is toch een beetje raar. Sith zijn slim, ze gebruiken alles in hun eigen voordeel. Ze gebruiken hun emoties, en laten zich er niet per sé door leiden. Hier zijn ze allemaal hun verstand verloren, nog voor het virus toeslaat.

Het boek neemt zichzelf ook veel te serieus. Mochten sommige personages een humoristische toets aan het verhaal brengen, dan was alles veel beter te verteren, en konden we de vele plot holes en bordkartonnen personages in hetzelfde licht zien. Dat is niet zo. Je vindt ongeveer een drietal mopjes doorheen heel het boek. Deze zijn dan nog ronduit te belachelijk voor woorden. Op een gegeven moment zegt de broer van Zo dit doorheen the Force:

Listen to me. I don’t know who you are, but I am in possession of a very special set of skills. If you bring my sister back right now, unharmed, then I’ll let you go. But if you don’t, I promise you, I will track you down. I will find you. And I will make you pay.

Ja, je lacht. Maar niet omdat het grappig is.

Ben je in de winkel en zie je Red Harvest staan? Neem het boek vast en bewonder de mooie voorflap. Laat het beeld rondcirkelen in je fantasie en bedenk zelf een verhaaltje rond de naamloze Sith op de foto. Leg vervolgens het boek terug. Zo heb je het maximum uit Red Harvest gehaald.

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.