Random Article


Review: Leaving Megalopolis

 

 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver:
 
Tekenaar:
 
Inkleuring:
 
Lettering:
 
Covertekenaar:
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Op zijn best


Hartverscheurend drama en spannende survival horror met gek geworden superhelden

Op zijn slechtst


Er wordt te veel geprobeerd, waardoor je uiteindelijk wat op je honger blijft zitten


Met Leaving Megalopolis waagt een gouden team zich aan een project buiten de grote uitgeverijen. Het resultaat, hoewel niet zonder tekortkomingen, mag er zijn…

0
Posted 28/11/2013 by

 
Full Article
 
 
No one goes. No one lives.

Even recapituleren voor wie het gemist mocht hebben of al vergeten zou zijn: begin augustus 2012 deden Gail Simone en Jim Calafiore (het team achter DC’s fantastische Secret Six) een beroep op Kickstarter om het nodige geld bijeen te krijgen voor een project in eigen beheer, vrij van de bemoeienissen van een grote uitgeverij. DC was overigens zo goed om hiervoor een uitzondering toe te staan op Simone’s exclusiviteitscontract…

leavingmegalopolis Gail en Jim beloofden een graphic novel over een superhero universe gone bad”, die nog een stapje verder zou gaan dan hun eerdere succesvolle samenwerking. Daarvoor hadden nogal wat mensen een centje over: na amper vijf dagen was het relatief bescheiden budget van 34.000 dollar reeds bereikt. Als grote fans van Gail Simone, konden wij het uiteraard ook niet laten om een duit in het zakje te doen. Toen na een maand de campagne werd stopgezet, was er 117.660 dollar ingezameld. Vanwege de grote belangstelling werd de eerder geplande softcover een hardcover, werden er extra pagina’s toegevoegd, en kon Jason Wright (zie andermaal Secret Six) ingehuurd worden voor de inkleuring.

Tijdens de campagne was echter al duidelijk geworden dat dit allemaal heel erg nieuw was voor Gail en Jim en dat het een leerproces zou worden. Omdat het boek ook een stuk gegroeid was, werd de vooropgestelde leveringsdatum van februari 2013 dan ook niet gehaald. Kwaliteit primeerde namelijk op snelheid, voor zowel het creatieve team als de backers. Maar nu is het boek – Leaving Megalopolis – er eindelijk. Nog voor Sinterklaas zelfs!

Zodra alles op de post is naar de backers op Kickstarter (en als het digitale leesplatform Comixology klaar is met wat er aan hun kant nog moet gebeuren) wordt de digitale versie van de comic vrijgegeven voor het grote publiek. Daarin zal, naast de inhoud van de hardcover, ook het supplementair materiaal worden opgenomen waarvoor in de druk geen plaats meer was: een voorwoord van Mark Waid, een prozaverhaal van Gail Simone, conceptschetsen en meer. Er lopen naar verluidt ook onderhandelingen met een uitgever voor een softcoveruitgave, maar die zal nog minstens een paar maand op zich laten wachten. Hieronder volgt alvast de review van de hardcover…

“When the caped heroes of the world’s safest city inexplicably all turn into homicidal lunatics, no one is safe.

The only rational thing to do is get the hell out of town. If only it were that easy…”

preview_lo1

Als de blurb en de voorproefjes nog ruimte lieten voor interpretatie, kunnen we het nu wel officieel melden: Leaving Megalopolis is survivalhorror. Er wordt getapt uit hetzelfde vaatje als The Walking Dead en Crossed, met slechts een theelepeltje Blackest Night en een klein snuifje superheldendeconstructie aan de mix toegevoegd. Het bekende zombiemotief is bij dezen ingeruild is voor een hoop doorgedraaide supermensen. De voornaamste thematiek is dan ook – weinig verrassend – het gedrag van “normale” mensen na een catastrofe: sommigen ontpoppen zich tot kuddebeesten en schurken, maar anderen zijn tot heldhaftigheid, moed en zelfopoffering in staat. Hoewel de door waanzin getroffen superhelden hiervoor een interessante spiegel zijn, is dat hier eerder van secundair belang. Dat hoeft echter geen bezwaar te zijn: een toptalent als Gail Simone kan met deze ingrediënten best een nieuw en meeslepend verhaal brengen. Wat haar ook lukt… deels, tenminste.

Overlord

Overlord, de Superman-expy van dienst

Het boek opent met een reeks beelden van de metropool uit de titel. Een verwoeste stad, door Jim Calafiore in beeld gebracht met enkele indrukwekkend gedetailleerde longshots, gevolgd door close-ups van een van angst vertrokken gezicht en een paar voeten, rennend van een dreiging buiten beeld. Wat hier gebeurd is, is niet meteen duidelijk maar de post-apocalyptische toon is meteen gezet, geholpen door de uitstekende inkleuring van Jason Wright: grauw en donker, zonder evenwel aan duidelijkheid in te boeten.

Vervolgens maken we kennis met onze protagoniste, Mina Rios. Tegen wil en dank verzamelt ze een diverse groep (bestaande uit een meisje van Aziatische origine, een wat molligere zwarte vrouw, een blanke verpleger en een wat oudere man van mogelijk Ierse afkomst) overlevenden om zich heen, en samen proberen ze weg te komen uit de nachtmerrie waarin ze van de ene dag op de andere gestort zijn. Ze krijgen hierbij niet alleen af te rekenen met de dreiging van tientallen gek geworden superhelden, maar ook en vooral met hun medemensen, die er niet altijd de fraaiste overlevingsstrategieën op nahouden.

Tussendoor vangen we een glimp op van een parlementaire onderzoekscommissie die zich buigt over wat er precies misgelopen is bij de reactie op het drama in Megalopolis. Er is een hint van Lovecraftiaanse horror, een existentialistisch kantje aan de superpsychopaten. Er is een streepje metafictie waaruit een appreciatie blijkt voor de Big Blue Boy Scout (de stand-in van dienst heet overigens Overlord), met een paar verwijzingen naar de onschuldigere Golden Age of Comics, die gezien de bijzonder grimmige toon van dit verhaal wel heel ironisch overkomen.

Via flashbacks komen we daarnaast wat meer te weten over Mina. Dit is zonder enige twijfel het sterkste deel van het verhaal: meer dan eens springen de tranen je haast in de ogen. Mina is getekend door een traumatische jeugd, door het geweld dat haar vader haar en haar moeder aandeed. Deze scènes komen een stuk harder aan dan het nochtans explicieter in beeld gebrachte geweld elders in de comic. Nergens is het menselijke drama zo voelbaar… En het had eigenlijk nog een stuk uitgebreider aan bod mogen komen, vooral in de hoofdplot.

Want dat is wellicht het grootste probleem: een gebrek aan plaats voor alle ideeën in dit boek. Het hoofdverhaal moest oorspronkelijk zo’n 70 pagina’s lang worden. Uiteindelijk werden het er 90 of, omgerekend naar Amerikaanse normen, de lengte van een viertal losse comics. Eén doorlopend verhaal is echter weer wat anders, en dat verschil lijkt zijn sporen nagelaten te hebben. Waar in een miniserie één en ander mogelijk geschrapt zou zijn om het in een latere issue te gebruiken, vechten hier verscheidene verhaallijnen, personages, sociale onderwerpen en comic book tropes om ademruimte. Het creatieve team verwezenlijkt heel wat met redelijk beperkte ruimte, maar uiteindelijk blijf je als lezer toch op je honger zitten.

Ook opvallend: de voor Gail Simone zo kenmerkende galgenhumor is hier beduidend minder aanwezig. Daarmee dreigt een teleurstelling voor wie zich verwachtte aan iets meer in de lijn van Secret Six.

Eén van de tests voor de inkleuring

Eén van de tests voor de inkleuring

Dat alles gezegd zijnde: Gail Simone in minder goeden doen is nog steeds leaps and bounds beter dan de middenmoot van de comicbookindustrie. Hetzelfde geldt voor Jim Calafiore. Hoewel zijn tekenstijl niet de meest opzienbarende is, is hij op zijn minst functioneel. Jim en Gail zijn onderhand uitstekend op mekaar ingespeeld: hij weet goed wat zij wil, en brengt het tot leven met treffende gezichtsuitdrukkingen, zin voor detail (die duidelijk naar voren komt in de achtergronden) en een flinke dosis rondspattend bloed. De beeldvoering en lay-outs, met een paar fraaie splash-pages, zorgen voor de nodige dynamiek. De inkleuring van Jason Wright is eveneens van hoog niveau: “NO ONE does mood with color better,” dixit Gail Simone, en dat is amper overdreven. Hij zorgt voor somberheid zonder het leven eruit te zuigen, en zet de pagina’s nu en dan echt in vuur en vlam.

Leaving Megalopolis is een vrij gewelddadige strip. Dat valt te verwachten als het gaat over moordlustige supermensen. En hoewel het allemaal vrij expliciet in beeld gebracht wordt, is het niet opvallend veel meer dan we in de mainstream nu en dan tegenkomen. Dat doet echter niets af aan de Holy Shit!– en Hell Yeah!-momenten, met dank aan Calafiore en Wright. Het voornaamste verschil met de grote uitgeverijen lijkt verder te zijn dat er al eens “fuck” gezegd mag worden zonder dat er %@#!&^$ aan te pas moet komen, en dat je wel eens een blote borst te zien krijgt, maar dan niet als fanservice (en dat is dus geen kritiek, dat moge duidelijk zijn).

Na het hoofdverhaal zijn er drie pagina’s weggelegd voor de namen van de meer dan 4000 backers op Kickstarter, en daarna wordt er afgesloten met een verhaaltje van 14 pagina’s dat niet alleen getekend, maar ook geschreven werd door Jim Calafiore. Een gevalletje van “schoenmaker, blijf bij je leest”, want hoewel het niet bepaald slecht is, zijn alleen de eerste drie pagina’s de moeite. De rest neigt nogal naar filler.

Al bij al zouden we dit niet het beste werk uit Gail Simone’s carrière noemen, maar die lat ligt dan ook erg hoog. De tekeningen en inkleuring zijn echter uitstekend. Leaving Megalopolis biedt een onderhoudend en vooral donker verhaal dat een aantal dingen heel erg goed doet, en is bij momenten gewoonweg indrukwekkend. Als er wat meer ruimte was geweest, was dit wellicht zowel de diepgang als de spanning ten goede gekomen. “Het mag wat meer zijn,” is dus de grootste kritiek. Het is alvast uitkijken naar het prozaverhaal in de digitale editie. En wie weet keren Gail en Jim nog wel eens terug naar Megalopolis. Er zijn nog genoeg plotdraadjes waarop voortgeborduurd kan worden. En waarom hebben ze anders een “1” op de rug laten zetten?

De goodies voor de backers: gesigneerde book plate, postkaartje en bladwijzer. En ja, daar hoorde echt een foto van bij de review. Hoezo niet?

De goodies voor de backers: gesigneerde book plate, postkaartje en bladwijzer. En ja, er moest echt een foto bij de review. Hoezo niet?

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.