Posted 15/12/2016 by de baard van alan moore in Columns
 
 

Donald Trump en het gelijk van Brian K. Vaughan

vaughan-gelijk-ft

In Brainfreeze Spreekt! laten we onze schrijvers aan het woord om hun frustraties, gefundeerde meningen, geek-outs en veel meer in epische online rants te steken. Deze reeks columns vormt de uitlaatklep van de Brainfreeze-crew. Vandaag heeft de baard van Alan Moore het over comicbookmakers op sociale media…

 

Een kleine maand geleden las ik met een groot genoegen de sociale media van enkele prominente comicbookmakers. Het waren de Amerikaanse verkiezingen en hoewel er een oceaan tussen ons in zit kon je toch al die zelfgemaakte bubbeltjes horen klappen.

bendis-tweet-trump-1

bendis-tweet-trump-2

De echte ellende begon daarna. De comicbookindustrie bleef niet gevrijwaard van de schokgolf die de verkiezing van Donald Trump als de nieuwe Amerikaanse president veroorzaakte. Comicbookmakers ontvolgden collega’s die blij waren met zijn verkiezing en George Pérez en Humberto Ramos zeiden met veel aplomb dat de zogenaamde Trump States voorlopig niet meer op hun bezoek hoefden te rekenen (dat het leeuwendeel van de conventies waar ze vaak worden geboekt buiten deze staten liggen zeiden ze er overigens niet bij). Als reactie hierop verlieten vele fans die op Trump gestemd hadden dan weer de fangroepen van beide tekenaars. Iets wat ook weer veel ruzies veroorzaakte.

Mijn leedvermaak was omgeslagen in ergernis. Sociale media en Twitter in het bijzonder zijn steeds vaker tools die de miscommunicatie bevorderen in plaats van het begrip. Ook lijkt het erop alsof veel mensen simpelweg niet open staan voor de mening van een ander. Er was ook iets anders. Steeds vaker moest ik denken aan Brian K. Vaughan, schrijver van o.a. Saga, We Stand on Guard, Paper Girls, Ex Machina en Y: The Last Man.

Zo’n tien jaar geleden trokken meer en meer comicbookmakers, in navolging van Warren Ellis en Mark Millar, naar het internet met een eigen website. Beide heren hadden laten zien dat een goed onderhouden webstek kon bijdragen aan je naambekendheid. Een van hen was Brian K. Vaughan, wiens digitale aanwezigheid vaak te bewonderen was op de fora van mensen als Mark Millar en Brian Michael Bendis.

bkv-website

Op deze website schreef hij blogs en onderhield hij ook een eigen forum. Op een gegeven moment stopten echter de updates en na een tijdje verdween de site in het niets. Vaughan liet weten dat hij een schaal Franse uiensoep over zijn computer had gegooid waardoor zijn server het had begeven. Maar iets later kwam de aap uit de mouw. De schrijver voelde er niet veel voor om zijn tijd te besteden aan het verspreiden van gratis schrijfwerk wanneer je er ook betaald voor kunt worden. En zijn privacy telde ook mee. Veel van zijn opvattingen zouden de lezers terugzien in de reeks The Private Eye.

Vaughan had gelijk.

Meer en meer zijn sociale media veranderd van een boeiend inkijkje in het leven van je helden tot een bezoek aan een café vol dronken mensen waar dingen worden geroepen waar je tenen van krom gaan staan. Sommige mensen moet je simpelweg geen toetsenbord geven. Zie Frank Miller en John Byrne als pijnlijke voorbeelden. Wil je echt de politieke voorkeur van je favoriete tekenaar weten of zijn mening over een bepaalde actrice? En zit je als creatieveling te wachten op fans die opzichtig vissen naar likes of de kans dat je gegijzeld wordt door activisten?

express-themselves-vaughan-tweet

Veel prominente comicbookmakers verdwijnen uit de openbaarheid of filosoferen hardop over deze mogelijkheid. Zelfs iemand als Warren Ellis communiceert alleen nog met zijn lezers via een wekelijkse nieuwsbrief. Wat overblijft zijn de beginners of de middelmatigen. De Jimmy Palmiotti‘s van deze wereld en de mensen die hun hoogtijdagen al enige tijd achter zich hebben liggen zoals Erik Larsen.

De rest gaat weer communiceren via hun werk en dat is stiekem het beste. Kijk naar Brian K. Vaughan, wiens grote succes begon toen hij zijn tijd niet meer spendeerde op message boards. Wat mij betreft kan er niet snel genoeg een scherm worden opgetrokken tussen comicbookmakers en hun fans. Zodat het weer bijzonder wordt wanneer je een held ontmoet of over hem/haar leest en je weer kunt praten over comics zonder (politiek getinte) bijzaken…

 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar