Posted 05/11/2016 by de baard van alan moore in Columns
 
 

Personages zijn belangrijker dan hun Makers bij de Big Two


bullpen-cartoon

In Brainfreeze Spreekt! laten we onze schrijvers aan het woord om hun frustraties, gefundeerde meningen, geek-outs en veel meer in epische online rants te steken. Deze reeks columns vormt de uitlaatklep van de Brainfreeze-crew. Vandaag heeft de baard van Alan Moore het over de populariteitswedstrijd tussen bekende comicbookpersonages versus de makers die hun avonturen op papier zetten…

 

John Byrne is met pensioen. Alan Moore gaat met pensioen. En over vijf jaar zullen we ook niet veel meer vernemen van John Romita Jr. Iemand als George Pérez zou nog wel willen tekenen maar de productie van zijn creator-owned reeks Sirens is behoorlijk achteruit gegaan. En het is nog maar de vraag hoelang iemand als Frank Miller nog veel werk zal produceren?

Heel stiekem is een gehele comicbookgeneratie bezig met zijn laatste tocht langs de velden. En ik zie niet meteen hun opvolgers.

Wanneer je in de jaren tachtig en negentig een comic opensloeg dan had je het vaak over een run van een bepaalde tekenaar of schrijver. Zo kun je het hebben over Marv Wolfman en George Pérez op DC’s New Teen Titans, Frank Miller op Marvel’s Daredevil, Walt Simonson op Thor, John Byrne’s run op Fantastic Four en Superman, Alan Moore op Swamp Thing, Geoff Johns op Green LanternGrant Morrison op Doom Patrol en Animal Man, John Ostrander op Suicide Squad, James Robinson op Starman of Warren Ellis op The Authority.  Zo’n run die je hele carrière kan bepalen is bijna verdwenen. Het was voor Robert Kirkman (The Walking Dead, Invincible) bijvoorbeeld een reden om zijn verbintenis met Marvel te verbreken.

En daarmee verdwijnt ook de mogelijkheid om superheldencomics te lezen die volgens iemands persoonlijke visie zijn gemaakt. Gek hoor, want een comic als bijvoorbeeld Marvel’s The Uncanny X-Men was nooit zo succesvol geworden zonder de visie van Chris Claremont in de jaren 70-80. Zowel Marvel als DC Comics lijken ervoor te kiezen om de boel te laten aansturen door editors. Al houd ik wat DC betreft een slag om de arm. Hun door het jaren 80-vroege jaren 90 DC Comics (het vroege Vertigo) geïnspireerde Young Animal-imprint lijkt zich aan deze trend te ontworstelen.

De personages zijn opnieuw belangrijker geworden dan de mensen die de comics maken.

perez-byrne-1978

Eigenlijk best gek omdat beide uitgevers, en dan vooral Marvel vanaf de jaren 60-70, altijd hun stinkende best deden om je als lezer kennis te laten maken met de mensen achter de schermen.

Voor comicbookmakers is het een slechte zaak omdat Marvel en DC de laatste jaren een springplank vormden naar uitgeverijen als Image Comics, Aftershock of Dark Horse. Het lezerspubliek was vaak bereid om een maker te volgen naar diens eigen werk. Maar waarom zouden ze dat doen wanneer jouw werk niet of nauwelijks onderscheidend is van je voorganger op een superheldenserie?

Je ziet het overigens ook terug in de films. Eind jaren negentig zou de aanwezigheid van een steracteur als Will Smith in Suicide Squad de belangrijkste graadmeter zijn voor het succes van een film. Maar in 2016 maakt dat eigenlijk geen verschil. Het gaat om het personage en nauwelijks nog om de persoon die het vertolkt. Superhelden zijn waarschijnlijk de nieuwe James Bond. Het is leuk om te speculeren welke acteur nu weer in de huid van het personage zal kruipen, maar uiteindelijk maakt het aan het einde van de rit geen verschil. Batman overleefde George Clooney. En Marvel zal toch ooit een nieuwe Iron Man moeten casten wanneer Robert Downey Jr. ermee ophoudt.

En dat is natuurlijk deels ook zo in de comicbookindustrie. Ik vind dat jammer omdat ik mezelf niet alleen identificeer met de held in het boekje maar ook met de personen die hard zwoegen om dat allemaal op papier te krijgen. En superheldenverhalen zijn een stukje saaier wanneer ze volgens een recept worden geschreven en de kok niet de ruimte krijgt om ook eens te experimenteren…

 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar