Posted 01/03/2016 by de baard van alan moore in Comic Cons
 
 

Verslag: De Stripdagen 2016


In Nederland zijn De Stripdagen een begrip. Elk jaar komen Nederlandse en Vlaamse stripliefhebbers bijeen om het beeldverhaal te vieren. Tijdens dit gebeuren wordt de Stripschapprijs uitgereikt aan een stripmaker en in 2016 was het de beurt aan Maaike Hartjes, wiens getekende dagboekjes kunnen rekenen op een trouwe schare lezers. De organisatie trok erg de grote broek aan en beloofde een nieuwe Stripdagen. De locatie was dat in ieder geval zeker. De evenementenhal in Gorinchem werd tot vreugde van veel bezoekers ingewisseld voor De Broodfabriek in Rijswijk.

Het moet worden gezegd dat de nieuwe locatie wel een verbetering is. Het is op loopafstand van het station in Rijswijk waardoor je geen ritjes meer hoeft te maken met de beruchte gele schoolbussen. Ook was de beursruimte lekker overzichtelijk ingedeeld waardoor je alles goed kon vinden. De Broodfabriek was goed bezet. De gebruikelijke uitgeverijen en een aantal handelaren waren weer aanwezig. De partij die het meeste gemist werd was de combinatie van Silvester Strips en Dark Dragon Books. Beide uitgeverijen pakten de laatste jaren uit met een flinke gezamenlijke stand, waarmee ze altijd veel bekijks trokken. Maar er was sprake van een verschil van inzicht met de beursorganisatie waardoor ze deze editie verstek lieten gaan en de concurrentie – in de vorm van het Nederlandse Don Lawrence Collection, uitgevers van onder andere het stripblad Eppo en Storm – vrij spel had. De sympathie ging uit naar Marissa Delbressine die de hele beurs als een echte eindbaas aan het tekenen was. Lees zeker haar strip Ward.

IMG-20160227-00019

Sinds 2015 heeft de Con zijn intrede gedaan in het Nederlandse beurslandschap. Vorig jaar was op de Dutch Comic Con te zien hoe het ook kan en zou kunnen worden. En dan voelen deze stripdagen toch als een stap terug. Ergens wel gek, want deze beurs zou in theorie meer voor de striplezer moeten bieden dan een Comic Con.

De Stripdagen hebben meer iets van een rommelmarkt dan een beurs. Dit is vooral te wijten aan het gros van de handelaren die hun waren neerstallen in de gebruikelijke bananendozen en plastic kratten. Sommigen brengen nog iets van een systeem aan in hun handel waardoor je als lezer/verzamelaar jezelf niet het ongeluk hoeft te zoeken naar de ontbrekende albums in je collectie. Maar het ziet er natuurlijk niet uit. Het maakt een muffige indruk en zorgt er vaak ook nog voor dat de albums en comics beschadigen omdat er teveel in een kleine ruimte zijn gepropt. Was het toeval dat je voornamelijk de stereotyperende mannen met linnen tasjes plichtmatig zag graaien door de dozen?

Handelaren als het Nederlandse Het Gele Teken en het Belgische Buddy’s Bookshop lieten zien dat een goede presentatie het verschil maakt.

IMG-20160227-00020Hetzelfde geldt voor RW Uitgeverij trouwens. Het volk dat er was wist deze mannen te vinden. House of M Comics bood hun handel weliswaar aan in veel te kleine dozen, maar beschermde de comics in ieder geval wel met plastic hoezen. Deze shop wordt ook gerund door echte liefhebbers, waardoor het een feestje was om bij hun kraam te bivakkeren.

In het midden van de ruimte was er een plek ingeruimd waar Nederlandse en Belgische tekenaars deelnamen aan een Pictionary-achtige quiz waarbij ze fanatiek werden aangespoord door een presentator.  Er was ook een podium ingericht voor een lezing en een muzikaal optreden van striptekenaar Robert van de Kroft. Er waren ook exposities rondom de vijfenzeventigste verjaardag van Tom Poes en het vijftigjarig jubileum van Agent 327, maar dan moest je goed tussen de kramen zoeken.

linnentasjes man

(c)Kenny Rubenis

Het publiek was overigens niet bepaald in grote getale afgekomen op deze Stripdagen. Het is voor de organisatie te hopen dat dit op zondag is bijgetrokken. Maar wanneer prijswinnaar Maaike Hartjes gaat signeren en ruim 15 minuten uit haar neus kan eten omdat er niet veel mensen op komen dagen dan huilt je liefhebbershart. Nederlandse stripiconen als Martin Lodewijk (Agent 327, Storm) en Henk Kuijpers (Franka) hadden over aanloop niets te klagen, maar ook daar zag je dat de rij nu niet bepaald onoverkomelijk groot was.

De Stripdagen lijken vooral een beurs te zijn voor een publiek dat liever praat over de paarden van Jijé en met betraande ogen kijkt naar enkele stapels vergeelde Eppo‘s om dan zachtjes te mijmeren dat het blad vroeger beter was.  Toch was het niet alleen ellende.

Voor de ziel van deze beurs moest je bij de kleinere stands zijn waar mensen als Boy Akkerman en aanhang en bijvoorbeeld ook de manga’s tekenende dames zijn die er een gezellige boel van maken. Dit soort artiesten houden de vlam van de strip levend. De vraag is alleen of De ‘nieuwe’ Stripdagen nog wel de aangewezen plek zijn om dit te doen?

 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar