Posted 27/01/2016 by de baard van alan moore in Columns
 
 

De Worsteling van DC Comics


In Brainfreeze Spreekt! laten we onze schrijvers aan het woord om hun frustraties, gefundeerde meningen, geek-outs en veel meer in epische online rants te steken. Deze reeks columns vormt de uitlaatklep van de Brainfreeze-crew. Vandaag heeft de baard van Alan Moore het over de huidige situatie van DC Comics…

 

In 2011 verraste DC Comics vriend en vijand door redelijk spontaan haar gehele comicbooklijn te rebooten om nieuwe lezers te trekken en marktaandeel te veroveren. Bijna alle oude continuïteit werd aan de kant gezet en men begon weer van voor af aan met alle superheldentitels. Dit noemde men de New 52 en toen in september van dat jaar de golf van nieuwe DC-comics de winkels bereikte bleek al snel dat het een succes was. Het arme Marvel had in dezelfde maand een relaunch van hun Ultimate-universum gepland en het hoeft verder geen betoog dat we sindsdien weinig tot niets meer van deze comics hebben vernomen.

Maar na dat aanvankelijke succes kwamen de eerste barsten in dat bolwerk van DC. Het rommelde achter de schermen, waar schrijvers begonnen te klagen over de verregaande bemoeienis van redacteurs. In een aantal gevallen werden ze ingezet als typisten om de plots van de artiesten om te zetten naar scripts, maar ook de verregaande bemoeienis van redacteurs werkte op de zenuwen. Paul Jenkins nam bijvoorbeeld afstand van zijn werk op Batman en ook een veteraan als George Pérez vertrok gefrustreerd bij DC nadat editors zijn werk op Superman bemoeilijkten. Ook Grant Morrison, toch een gevierd schrijver bij DC, nam afscheid van de maandelijkse comic omdat hij letterlijk zenuwziek dreigde te worden vanwege de krankzinnige planning bij het maken van het door hem geschreven Action Comics. Schrijfsters als Gail Simone op Batgirl werden ontslagen en weer aangenomen. Er was in zekere zin sprake van een opgedrongen huisstijl en men wist niet zo duidelijk hoe de geschiedenis van dit nieuwe DC-universum precies in elkaar zat.

new52zero

Enkele reeksen die zich aan deze miserie onttrokken waren het door Geoff Johns geschreven Justice League – dat in haar volle oude glorie hersteld werd – en natuurlijk Batman. Scott Snyder en Greg Capullo vormden een ijzersterk duo dat zich uitbetaalde in de beste DC-comic post-relaunch en één van de betere superheldencomics van de afgelopen jaren.

Langzamerhand zakte de verkoop van DC Comics in en moesten ze weer het nodige marktaandeel inleveren ten faveure van grote concurrent Marvel. Daarna ging het vrij snel. Ze probeerden weer wat momentum te grijpen met een actie waarmee ze aan lezers wilde tonen dat de comics gevarieerder zouden worden en niet te star zouden vasthouden aan de nieuwe continuïteit. Dit was het zeer uiteenlopende DCYOU midden 2015. Maar dat was niet zo succesvol.

Het tweede probleem is dat de uitgever van New York City moest verhuizen naar Burbank, Californië, waardoor ze een financiële veer moesten laten en er zowaar twee miljoen dollar minder binnenkwam dan dat er was begroot. Dit hopen ze te compenseren met de denderende verkoop van The Dark Knight III en door enkele reeksen met ingang van komende zomer twee keer per maand uit te brengen. Oh ja.. Er is ook weer een gerucht rond een grote relaunch waarmee de focus komt te liggen op de comics waarvan de personages ook te zien zijn in de huidige tv-series en de opkomende films.

Ik denk dat je niet gek moet staan te kijken als DC Comics bezig is met een doodsstrijd. Tijd om de zaken eens op te sommen die één van de grootste uitgevers van de Amerikaanse comicbookindustrie dwarszitten.

De Cultuur

Paul Levitz

Paul Levitz, een DC-legende

Sinds eind jaren 60 maakt DC Comics deel uit van Warner Bros. De uitgever had toen het geluk dat er een goed bestuur zat. Met name Paul Levitz heeft zich ervoor ingespannen dat DC onderdeel werd van Warner’s research and development-divisie en zo weg bleef uit Warner’s uitgeefhoekje. Hierdoor hoefde de uitgever zich niet te verantwoorden voor de cijfers. Niet opvallen was het credo. Een schril contrast met Marvel, dat vaker de eigen broek op moest houden en toen vaker van eigenaar wisselde dan je lief was. In zijn biografie onthulde voormalige DC-editor en -tekenaar Dick Giordano dat de uitgever sinds de jaren zeventig praktisch elk jaar verlies had geleden. Met het jaar 1992 als uitzondering toen The Death of Superman ervoor zorgde dat er een fikse lading geld binnenkwam. Dat is in de jaren daarna niet noemenswaardig verbeterd.

Terwijl Warner Bros. heel wat succes scoorde met DC-properties Superman, Batman en Justice League in andere media als animatieseries, tv-series en vooral films, begon het probleem van DC met de heropleving van de superheldenfilm in Hollywood. Door het succes van eerst Spider-Man en X-Men en later het Avengers-centrische Marvel Cinematic Universe in de bioscopen, werd men bij Warner Bros. wakker en begonnen bestuurders zich intensief met DC Comics te bemoeien. Levitz was intussen directeur van DC Comics geworden, maar werd gewipt ten faveure van Diane Nelson, een bestuurster met affiniteit met marketing. Ze had van Harry Potter het paradepaardje gemaakt voor WB.  Het was ook de vrouw die na een  jaar een bommetje liet afgaan door te suggereren dat het tijd werd om DC Comics te sluiten en zich alleen nog te concentreren op herdrukken. Voor de films en tv was het immers niet nodig om een divisie in het leven te houden waar nieuwe comics werden geproduceerd. DC’s uitgevers Dan DiDio en Jim Lee hebben haar toen van dit voornemen afgeholpen door de eerder genoemde relaunch voor te stellen.

Dit verhaal werd naar buiten gebracht door Mark Waid en is eigenlijk nooit actief ontkend. Kijkend naar het beleid van de voorbije jaren lijkt het me ook niet onwaarschijnlijk dat het zo gegaan is.

De helden zijn te oud

Dit probleem is ook redelijk uniek voor DC. Ze mogen dan de bekendste superhelden aller tijden hebben in de vorm van Superman en Batman (en de bekendste vrouwelijke superheld: Wonder Woman). Het valt maar moeilijk te ontkennen dat hun universum oud is. Hun helden werden voor het merendeel bedacht in de jaren 40 van de vorige eeuw. Voor het publiek van toen. De vele relaunches en reboots ten spijt.

oude dc helden

Ze hebben al decennia moeite om zich van deze erfenis te ontdoen. Superman was een boegbeeld voor de hordes Europese immigranten die Amerika aandeden. Maar tegenwoordig komen de immigranten uit Azië en Latijns-Amerika. Mensen herkennen zich al heel lang niet meer in de man van staal en zijn gekke in primaire kleuren gegoten kloffie. Als tekenfilmfiguur of als logo op een onderbroek werkt ‘s werelds eerste superheld nog prima. En dat weet Diane Nelson ook. Maar in de comic? Voor een held met het statuut van Superman doen zijn titels het maar marginaal. Een blanke man met een messiascomplex is anno 2016 geen goed uithangbord meer.

En hij is niet de enige.

The Flash, Green Lantern, Wonder Woman, Aquaman, Green Arrow... Ze werken alleen als ze gemaakt worden door een uitzonderlijk goed team. Maar ze zijn dringend toe aan (alweer een zoveelste) renovatie. De huidige The Flash tv-serie doet het personage meer eer aan als de comic en hetzelfde geldt voor Green Arrow. Veelzeggend.

Het enige personage dat sinds de jaren 60-70 met de tijd is meegegaan in zowel comics als andere media is Batman en het is dan ook geen toeval dat zijn titels wel verkopen en modern ogen. Maar in hoeveel comics kun je de Dark Knight stoppen voordat het te veel wordt?

Waar zijn de nieuwe ideeën?

Er is in het verleden op Alan Moore gescholden wanneer deze weer eens afgaf op het gebrek aan originaliteit bij DC Comics, maar de man heeft een punt. Niet alleen behoren zijn V for Vendetta en Watchmen en Frank Millers The Dark Knight Returns nog altijd tot de best verkopende titels in DC’s collectie. Het is veelzeggend dat men bij DC een event bouwde rondom Moore’s Watchmen en deze van meer context voorzag. Wie de (overigens goed verkopende) Before Watchmen-comics gelezen heeft weet dat ze uitblonken in overbodigheid.

Het wegzinken van de ooit zo roemruchte Vertigo-imprint is ook een teken aan de wand. Ooit een bron van vernieuwing in de comicbookindustrie en nu vooral een verzamelplaats van opzichtige pitches voor tv-series. Het terughalen van Frank Miller voor niet één, maar meerdere vervolgen op The Dark Knight Returns/Strikes Again kan je moeiteloos onder hetzelfde kopje schuiven. En daarmee kom je op het volgende punt.

Nieuw talent

Het is redelijk pijnlijk dat DC teruggrijpt naar kleppers als Frank Miller, Jim Lee, Neal Adams of Bryan Hitch wanneer er weer eens wat extra verkocht moet worden. Dat men John Romita Jr. zo erg waardeert dat april is uitgeroepen tot de John Romita Jr. variant cover maand is schattig, maar wederom een uiting van dit probleem. Ik ben erg voor het idee dat alle generaties kunnen werken in het werkveld van hun keuze zonder dat er gezeurd wordt over leeftijd. Maar wanneer het gros van je sterren bestaat uit mensen wiens leeftijd dichter bij de zestig ligt dan bij de dertig dan ben je misschien niet de meest vitale uitgeverij ooit? Of ben ik nu te cynisch?

miller lee en consorten

Jim Lee, Geoff Johns, Dan DiDio en Scott Snyder met Frank Miller

Wanneer je in de Previews kijkt en ziet wie er zoal werkt aan DC’s comics dan word je niet vrolijk. Heel veel nobodies met een Zuid-Amerikaanse naam en mensen uit de B-garnituur. Scott Snyder heeft een eigen schrijversschool en mag af en toe wat nieuw volk afleveren bij DC . James Tynion IV en Marguerite Bennett zijn hier goede voorbeelden van. Maar deze schrijvers missen een eigen smoelwerk en lijken vooral teamplayers te zijn. Voor tekenaars gebeurt er vooralsnog niets.  Wie zijn de sterren van morgen? Waar blijft de Frank Miller of de Jim Lee van de 21ste eeuw? Moeten deze mensen straks de relaunch vorm gaan geven?

Overproductie

52 comics is teveel. Veel teveel. Zeker wanneer je het combineert met het vorige punt. Batman laat zien dat twee toppers op één titel vaak een goede comic oplevert. Hopelijk denken ze na bij DC en brengen ze het aantal titels terug. Het werkte al eerder, eind jaren 70, aan de vooravond van wat waarschijnlijk DC’s meest vitale decennium ooit was.

 

Ik ben sceptisch over al deze nieuwe plannen omdat ik denk dat DC Comics niet het vermogen heeft om aan de bazen bij Warner Bros. te laten zien dat zij de comics moeten blijven produceren (denk dan ook maar aan de naamswijziging van DC Comics naar het meer multimediale DC Entertainment). De cultuur is er niet naar. Wanneer je als uitgever wordt weggehaald uit New York en op het terrein van Warner Bros. een eigen kantoor krijgt dan ben je simpelweg aan het bezuinigen. Het beleid is vooral gericht op de korte termijn. Om de comics de shot te geven die ze nodig hebben is er geld nodig. Veel geld. Herinner Brian Michael Bendis eraan dat hij ooit nog eens bij DC wilde werken. Gooi een enorme zak geld naar Jonathan Hickman, wiens recente werk op Marvel’s Avengers schreeuwde om een poging DC’s Justice League te mogen schrijven. Scout in de videogame-industrie naar nieuwe tekenaars. Doe eens iets geks.

Je moet niet gek staan te kijken als DC Comics binnen een periode tussen nu en vijf jaar de deuren zal sluiten en haar productie zal uitbesteden aan IDW Publishing of zelfs… Marvel?

Volgende keer: Hetzelfde, maar dan voor Marvel Comics…

 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar