Random Article


Countdown to Star Wars The Force Awakens: Review Star Wars – Aftermath

 

 
Overzicht
 

Uitgeverij:
 
Schrijver:
 
Universum:
 
Personages: , , , ,
 
Coverprijs: Hardcover: € 19,99, E-book: € 14,99
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Op zijn best


Veel hints naar het Star Wars-universum.

Op zijn slechtst


Belabberde personages. Geeft veel hints naar interessante gebeurtenissen, maar toont die niet. Bij tijden kinderachtig. Zeer irritante schrijfstijl.


Het Star Wars Legends-universum biedt met Admiral Thrawn een spectaculair vervolg op Star Wars: Return of the Jedi. Voor het Canon-universum was deze periode tot nu toe nog onontgonnen terrein. Chuck Wendig krijgt de eer om ons een eerste blik te gunnen op deze (hopelijk) spannende gebeurtenissen tussen Episodes VI en VII. Kan Star Wars: Aftermath aan het Legends-universum tippen? Lees het in deze review.

Posted 13/12/2015 by

 
Full Article
 
 

nog3

Star Wars: The Force Awakens speelt 30 jaar na Episode VI – Return of the Jedi af. Dat zijn dertig jaar waarin heel wat kan gebeuren. In Journey to the Force Awakens, het evenement voorafgaand aan de film, wil men een tipje van de sluier oplichten en de fans klaar stomen voor wat in december zal komen. Kroonstuk aan die Journey is Star Wars: Aftermath, een boek dat zich afspeelt vlak na Return of the Jedi.

Wedge Antilles, één van de helden van de rebellen is alleen op verkenningsmissie. Hij is op zoek naar mogelijke schuilplaatsen van het Rijk nadat de tweede Death Star vernietigd werd. Helaas voor hem, vindt hij het Rijk, maar zij zien hem ook. Hij strandt op de planeet Akiva. Daar maken we kennis met andere personages, allen met een verschillende achtergrond. Toch hebben ze één zaak gemeen: hun afschuw voor het Rijk.

Star Wars: Aftermath is de inleiding voor de Disney-film van het jaar, voor de eerste Star Wars-film voor een nieuwe generatie. Dan kan je niet anders dan verwachten dat het boek een knaller van formaat is. Helaas kom je dan bedrogen uit. Het boek is één grote ramp

aftermath 2 (Small)

Het begint bij de schrijfstijl. Die is in de tegenwoordige tijd. Waarom schrijver Chuck Wendig de keuze maakte om zijn boek op deze manier te pennen is niet volledig duidelijk. Misschien wilde hij het verhaal zo actiever maken? De lezer meer meezuigen in de gebeurtenissen? Het heeft echter helemaal geen enkel effect. Meestal gebruikt men in boeken de derde persoon verleden tijd. Dat is niet zomaar. Het biedt de lezer de meest aangename ervaring. Als je hier van afwijkt, maak je het de lezer een stuk moeilijker om bij de les te blijven en moet er dus een bijzonder goede reden zijn. Het is echter nog niet het meest storende aan hoe het boek geschreven is. Wendig hanteert een telegraafstijl. Zijn zinnen zijn zeer kort en bevatten af en toe geen onderwerp. Dat is bijzonder storend. Heir of the Jedi, een ander boek in het canon-universum, is geschreven in de ik-persoon, wat ook, zeer uitzonderlijk is. Toch ben je dit na enkele bladzijden al gewoon. Het valt niet meer op. In Aftermath blijf je hier tot het einde over struikelen. Op de koop toe is het boek zeer slordig geschreven. Het lijkt wel alsof ze de tijd niet hadden om de teksten na te lezen. Neem nu een zin als deze:

A few meters away, a shelf slides away.

Zit er een fout in? Nee. Maar het oogt en bekt helemaal niet goed. Na meerdere naleesbeurten, gaan zulke zinnen eruit. Dat is hier blijkbaar niet gebeurd. Je kan soms ook niet zo goed volgen wat er gaande is. Zo schakelen de antagonisten op een gegeven moment iemand uit, maar is het niet duidelijk wie die kerel nu gedood heeft. Het lijkt wel alsof er een stuk uit de tekst is geknipt. Bovendien gaat Wendig te ver met zijn vergelijkingen. Normaal zorgen die voor een betere leeservaring, maar hier zijn ze te uitgebreid. Soms duren ze verscheidene lijntjes, ze komen om de zoveel zinnen voor en vooral, vaak zijn ze onverstaanbaar. Omdat alles zich in het Star Wars-universum afspeelt, kan de schrijver niet zeggen: ‘het was zo groot dat zelfs de Eiffeltoren erbij in het niets zou verzinken’. Hij moet het hebben over één of andere toren in het Star Wars-universum. Als dat sporadisch eens gebeurt, is dat leuk en geeft het je het gevoel echt in dat universum te zitten. Het is nog amusanter als men naar iets verwijst dat vrij gekend is. Uit de films bijvoorbeeld. Als men echter te pas en te onpas een hele reeks bizarre en vergezochte verwijzingen maakt met namen waar zelf een gemiddelde Star Wars-kenner absoluut geen draad aan kan knopen, gaat dit zeer snel irriteren.

Ook het verhaal zelf is bijzonder flauw. Het geheel draait quasi volledig rond de planeet Akiva en de gebeurtenissen die zich daar afspelen. Terwijl in het universum een enorm belangrijke kentering op gang is, gaat de schrijver inzoomen op een vrij onbelangrijke planeet. Wat er op macro-niveau gebeurt na de vernietiging van de tweede Death Star wordt dus maar secundair belicht. Op zich is dat geen struikelblok. Een momentopname hoeft niet per sé minder interessant te zijn dan een grootschalig conflict met een universum-bedreigende inzet. Hier slaat dat wel tegen omdat het boek net gemarketeerd werd als de revelatie van wat er na Episode VI gebeurt en als de link tussen die film en The Force Awakens. In dat opzicht schiet het boek zwaar te kort.Wedge Antilles (Small)

Het kernverhaal in Aftermath is doorkruist door zogenaamde ‘interludes’. Hierbij nemen we een kijkje naar andere locaties en gebeurtenissen in het sterrenstelsel. Deze duren telkens slechts enkele bladzijden en staan volledig los van de hoofdgebeurtenissen. Hoewel we hier dan toch zien wat de gevolgen van Return of the Jedi zijn, is het niet meer dan peanuts. Slechts enkele verhalen zijn interessant, de meeste zijn ronduit storend omdat ze afleiden van het hoofdverhaal dat sowieso al niet meeslepend is. De interessante verhalen voelen dan weer als een gemiste kans. Zo is er één interlude over Han Solo en Chewbacca. We zien hoe ze een zeer gewaagde en belangrijke opdracht krijgen en net als ze vertrekken om die uit te voeren is het verhaaltje gedaan. Opnieuw krijg je de indruk dat overal in het sterrenstelsel zich buitengewoon interessante en spannende avonturen afspelen, maar dat wij opgescheept zitten met wat randgebeurtenissen van saaie personages op een in-the-middle-of-nowhere-planeet.

Wedge Antilles lijkt het hoofdpersonage, maar hij verdwijnt al snel uit de spotlight. In de plaats krijgen we een bende figuren die allen eerst veelbelovend lijken. Een gedeserteerde loyalty officer uit het Rijk waar we niet het fijne van weten, een premiejager die eerst voor het Rijk werkte, maar nu alleen voor de New Republic. Er is een moeder die haar zoon achter liet om met de rebellen mee te gaan strijden en nu terugkeert. En natuurlijk is er ook die zoon. De enige eigenlijk die vanaf het begin al bijzonder irritant is. Dat veelbelovende komt er echter bij geen enkel personage uit. Hun motivaties en drijfveren zijn wel duidelijk, hoewel er soms wat goodwill van de lezer nodig is, maar toch komen hun persoonlijkheid en hun daden niet uit de verf. Het lijken allemaal slapjanussen, waar we als lezer geen sympathie voor voelen. Neem nu de moeder. Het hele boek lang, zaagt ze dat ze haar zoon niet meer in de steek wil laten. Haar zoon, die al evenzeer een boompje kan zagen, wil eerst niets meer van haar weten, maar ontdekt dan toch dat hij een behoorlijk moederskindje is. Wanneer het puntje bij paaltje komt en we het einde van het boek naderen, vergeet de moeder echter al dat gezaag en springt zo opnieuw in haar schip om ten strijde te trekken, haar zoon achterlatend. Hebben we daarom al dat gemekker moeten doorstaan? Het enige interessante aspect en personage is Admiraal Rae Sloane, een personage dat we al eerder zagen opduiken in Star Wars: A New Dawn. Zij probeert het gewonde Rijk weer op de been te krijgen en zoekt samen met een groep hoge pieten naar oplossingen. Haar duidelijk omlijnd en hard karakter zorgt voor de interessantste stukken van het boek. Helaas vult dit te weinig pagina’s om Aftermath te redden.

De humor die Chuck Wendig hanteert, is zeer kinderachtig en verschijnt vooral rond het personage Temmin, de 15-jarige knul waarvan eerder sprake. Zijn sidekick is een zelfgemaakte robot genaamd Mister Bones. Die robot heeft behoorlijk wat psychopathische trekjes. Dat apart gedrag levert de bulk aan grapjes op. Het is echter van een The Phantom Menaceniveau en genereert meer irritatie dan een glimlach.

Positief is dan weer dat het boek heel wat hints geeft naar gebeurtenissen uit zowel het verleden als de toekomst. Daardoor voel je wel een link met het Star Wars-universum. Ongetwijfeld zitten er ook heel wat zaadjes verborgen die ofwel in de twee sequels die voor deze reeks gepland zijn, ofwel in The Force Awakens, tot bloei zullen komen.

Aftermath voelt soms aan alsof Chuck Wendig snel een mail heeft getypt naar zijn collega waarin hij bepaalde feiten uit het Star Wars-universum beschrijft. Het boek is niet compleet en een bijzonder grote gemiste kans. De eerste blik op het Star Wars-universum na Return of the Jedi valt dus plat op zijn buik.

Comments

comments


Killian

 
avatar
Schrijft sneller dan zijn schaduw. Misschien ook beter. Maar zeker sneller.