Posted 11/12/2015 by TimothyVH in Games/Toys
 
 

Tim’s Videogame Digest #1: Tales from the Borderlands, Kickbeat, Outlast, The Order 1886 & UnderTale

In deze maandelijkse rubriek vertelt Brainfreezer Tim je over zijn avonturen in videogameland. Wat is de moeite om te spelen en wat niet? Je komt het hier te weten!

 

tftb 1

TALES FROM THE BORDERLANDS

  • Beschikbaar op: PS3, PS4, XBox 360, XBox one, pc, iOS en Android
  • Releasedatum: november 2014- oktober 2015
  • Genre: point & click adventure

 

Tales from the Borderlands is een vijfdelige episodische adventure game in het Borderlands-universum van Gearbox Software, gecentreerd rond een medewerker van Hyperion en een oplichtster die allebei op zoek gaan naar een kluis vol schatten. Onderweg naar de vault kom je veel bekende figuren tegen uit de franchise.

Onlangs was de laatste aflevering uitgekomen. Heel het seizoen kun je nu volledig achter de kiezen steken, en het moet gezegd worden, van alle gespeelde episodische Telltale-games, neemt deze toch wel de cake. De keuzes in de laatste aflevering hebben eindelijk een pay-off, voor waarschijnlijk een van de eerste keren in de Telltale-geschiedenis. Hun verhalen zijn altijd geweldig, maar als het op keuzevrijheid aankwam, stelde het nooit veel voor. Deze keer zag je echt de gevolgen van je keuzes. En wat voor gevolgen … *dramatische stilte om spanning te insinueren*

talesfromtheborderlands

De laatste act vooral was een ode aan de Power Rangers, aan Dragon Ball Z, aan fighting games, aan Kaijufilms, … Er was wel iets voor iedereen en we genoten van iedere seconde. Dan was er ook weer de soundtrack. Weer compleet af zoals altijd. Elke keer weer een plezier om de liedjes te herbeluisteren. En om op een positieve noot af te sluiten: Emoties ahoy! Er zijn twee grote reeksen die zo aan onze emotie-koordjes kunnen trekken als deze van Telltale Games, en deze is geen haar anders (de andere franchise is uiteraard Metal Gear Solid).

Maar alle games hebben natuurlijk minpunten. Laat ons beginnen over de game engine. Glitches, pop-ups, haperingen, … You name it, they’ve got it. Dit is natuurlijk niet exclusief aan TftB, maar zo goed als alle Telltale-games hebben hier last van. Het is begrijpbaar waarom ze dit doen aangezien deze engine zeer gemakkelijk te porten is naar zo goed als alle consoles, handhelds en smartphones, en dat is natuurlijk een pak lucratiever. Maar er zou toch een iets betere optie moeten zijn dan een engine die zo slechts is, dat ie zich voedt met de tranen van weeskinderen.

Om af te ronden: Tales of the Borderlands is een geweldige trip terug naar de planeet Pandora met bekende gezichten dat enkel word tegengehouden door de verouderde engine. Aan te raden als je fan was van de zotte humor met Handsome Jack en de rest van de bende. 3.5/5

 

outlast

OUTLAST + OUTLAST: WHISTLEBLOWER

  • Beschikbaar op: PS4, XBox One en pc
  • Releasedatum: 2013-2014
  • Genre: Survival horror

Halloween is al gepasseerd en dat was de perfecte tijd geweest om Outlast in huis te halen voor een nacht vol bloed, geweld en hartkloppingen, maar gelukkig is deze game ook perfect speelbaar op alle andere dagen van het jaar. Deze indie survival horror game was een akelig spel met toch een paar minpunten.

Red Barrels Games (RBG) is enorm creatief geweest wanneer het aankwam op het ontwerpen van de psychopaten en de arme sukkelaars van het Mount Massive Asylum. Zo goed als iedereen die je tegenkwam is in enorme pijn, zijnde fysiek of mentaal. De psychopaten hebben ook elk hun eigen “ding” waarmee ze uniek zijn tegenover de andere zotten. Een bruidegom wil bijvoorbeeld je geslachtsdelen afknippen, een tweeling loopt naakt rond en bespreekt casueel hoe ze u een kopje kleiner willen maken, ook is er een dokter die graag wat wil experimenteren op Chinese vrijwilligers. RBG ging voor de aanpak van “show, don’t tell” en hebben ervoor gekozen om zo goed als het hele verhaal interactief te vertellen waarbij je nog steeds kunt bewegen, zoals Half Life. Als je wat serieus speelt, doet dat heel wat voor je inleving. Je kunt natuurlijk ook heel de tijd zitten springen en proberen zoveel mogelijk 360 no-scopes te doen met je camera, maar daar kies je zelf voor. Ook slingeren er enorm veel documenten rond, moest je zo neurotisch zijn dat je je door saaie officiële documentatie wilt worstelen, maar de meeste mensen nemen ze op in de hoop beloond te worden met een shiny, shiny trophy. Dan is er nog de atmosfeer van Mount Massive Asylum. We zouden liever een vakantie doorbrengen in Silent Hill dan ook maar een voet neerzetten in die miserabele plek. Een huis in Raccoon City kopen klinkt nog fijner dan als patiënt in dat gebouw terecht te komen. Dat wil dus wat zeggen.

image

De gameplay is vrij simplistisch en bestaat oftewel uit van punt A naar punt B sluipen, sleutels vinden of hendels overhalen. Jawel hoor, we zijn terug in de jaren 90 van video game design beland. En er zitten ook nazi wetenschappers in dit spel! Dit is eigenlijk Wolfenstein 2, maar dan een versie waarbij wapens verboden zijn. De eerste twee uur zijn ongelooflijk eng en ben je overal gehurkt naartoe aan het gaan. Maar na een tijd valt de figuurlijke frank dat de beste tactiek in heel het spel bestaat uit te lopen en lopen en nog eens lopen. Geen enkele vijand kan sneller dan het hoofdpersonage lopen en met uitzondering van een paar korte segmenten is lopen steeds een goede tactiek. Wat is dan het nut van schuilen, kruipen en achter hoeken kijken?

Al bij al leveren beide games een zeer enge ervaring die niet veel dieper gaat dan een klassiek spookhuis op de kermis met een bijgevoegd kat-en-muisspel. 3/5

 

undertale

UNDERTALE

  • Beschikbaar op: pc
  • Releasedatum: 15 september 2015
  • Genre: JRPG-Bullet hell shooter

Wie heeft er hier al een JRPG gespeeld, handen omhoog? En wie heeft er al een JRPG waarbij de combat bestaat uit bullethell shooter gameplay? En wie heeft er al een JRPG gespeeld waarin het doden van vijanden compleet optioneel is? Dat zagen we al aankomen. Fans van Earthbound zullen deze titel verslinden, als ze dat al niet gedaan hebben. Alle andere mensen die van gestoorde humor houden, zullen deze titel ook wel kunnen appreciëren. UnderTale van de indiedeveloper tobyfox zit vol hilariteit en het betaalt evenveel hommage aan zijn bronmateriaal als Tarantino doet aan B-films uit de seventies.

Het combat systeem beschouwt het doden en aanvallen van vijanden als onnodig. Het is perfect mogelijk om het spel uit te spelen als een pacifist. Het verhaal gaat ook compleet anders lopen naargelang je keuzes in het spel. Het andere element in het combat systeem is de dodging mechanic waarin je de aanvallen van de vijanden moet ontwijken. Zoals onder de poten door lopen van een hond, de spierbundels ontwijken van een zeemeerhondding, zorgen dat je hart niet blauw wordt gekleurd, … In combat variëren de alternatieve moves van neurotische OCD-wezens te helpen met kuisen, stokken gooien om met hondjes te spelen of een skelet versieren en op date vragen. Dit word perfect gecomplimenteerd door de tekenstijl. Deze is heel schattig en retro. Vooral de honden zien er enorm aaibaar uit.

undertale 2

Het spel zit overigens vol met massa’s honden. We geloven dat het belangrijk is dat er benadrukt wordt hoe schattig deze beestjes zijn. Maar genoeg over hondjes, hier zijn dan nu de minpunten. Ten eerste, referenties zijn een enorm makkelijke manier van comedy maken. Van tijd tot tijd eens een referentie naar bekende films, games en boeken in je product steken is allemaal leuk en wel, maar soms is het een klein beetje overkill. Als je dan toch een referentie wilt maken, probeer er dan ook op verder te bouwen op een manier waarop de onwetenden ook kunnen lachen met de grap. Dat is ook de reden waarom sitcoms zoals The Big Bang Theory zoveel kritiek krijgen aangezien deze te hevig leunen op referenties zonder verdere opbouw. Verder (het kan ook liggen aan het feit dat we soms een beetje simpel zijn) zijn er momenten in dit spel waar we geen flauw benul hadden wat er nu van de speler verwacht werd. Het kan van persoon tot persoon verschillen, maar voor een eenvoudige mens zorgt dit toch een beetje voor wat frustratie en een paar F-bommetjes hier en daar.

UnderTale biedt een unieke mix van JRPG en bullet hell elementen en is een van de meer speciale indie games van het jaar. 4/5

 

kickbeat

KICKBEAT

  • Beschikbaar op: PS3, PS4, PS Vita, pc, Wii U, XBox One
  • Releasedatum: september 2013
  • Genre: ritme

Everybody was kung fu fighting, those kicks were fast as lightning!

Kickbeat is een martial arts ritmegame van Zen Studios waarin je op de tonen van Marilyn Manson, Papa Roach en nog vele anderen vijanden op een zielig, ritmeloos hoopje bijeen slaagt, who doesn’t like that?

De tracklist zit vol met leuke songs als je als tiener opgroeide met edgy muziek. Zo niet kun je dat als een minpunt rekenen, maar waarom zou je dat doen? We spreken hier zoals hierboven vermeld over MM, PR, maar ook Rob Zombie, Pendulum en Celldweller. Er steken ook een heleboel artiesten in waarvan ze de rechten van hun tracks goedkoop konden aanschaffen. De gameplay speelt geweldig en de hogere moeilijkheidsgraden biedt een keurige uitdaging voor degenen die denken dat ze een Martial Arts Musician zijn. Hoewel het niet goed werkt bij sommige genres is het altijd wel leuk om je eigen songs te kunnen gebruiken om vervolgens vijanden een pak slaag te kunnen geven.

kickbeat 1

Toch heeft de game ook enkele minpunten. Zo is er het onnodige verhaal. Kijk, niemand begint aan deze game met het gedacht dat dit een tweede The Last of Us ging zijn, we zijn aan deze game begonnen om volk af te rammelen met Rob Zombie in de achtergrond. Maar toch, de cutscenes zijn saai, onnodig en ze hadden beter die moeite gestoken in nog wat vette tracks te pakken te krijgen. Ook de camera heeft aan de sake gezeten aangezien deze geregeld er de bui aan geeft om wat heen en weer te schommelen waardoor het lastig word om het spel daadwerkelijk te kunnen spelen. We zijn vaak opnieuw moeten beginnen omdat een combo onderbroken werd door het slechte camerawerk. Zo’n dingen zijn een dooddoener in goede ritmegames.

Deze game is zeker de moeite waard om op te pikken als je een ritme game wilt spelen zonder voor honderden euro’s aan plastieken instrumenten te moeten kopen. De inkleding en tracklist zitten zeker goed en de optie om zelf muziek te kunnen gebruiken is een leuke bonus. 3/5

 

order1886

THE ORDER 1886

  • Beschikbaar op: PS4
  • Releasedatum: februari 2015
  • Genre: third person shooter

 

The Order werd gehypet als een system seller voor de PlayStation 4. Wel, dat was deze cinematische shooter van Ready at Dawn dus overduidelijk niet. We zijn eraan begonnen met vrij lage verwachtingen, en nog slaagde het spel erin ons alsnog teleur te stellen. Ja, de graphics zijn shiny en alles ziet er mooi uit. De steampunk setting is ook wel cool. Het schieten lukt vlot maar brengt niets nieuws op de markt buiten steampunkversies van gewone wapens. Ook hebben we altijd een plek gehad in ons hartje wanneer games bekende historische personen gebruiken (zoals Da Vinci in Assassins Creed II, Jimi Hendrix in Wolfenstein The New Order en Nikola Tesla in deze titel).

Echter, puur omdat je je game probeert te verkopen als een cinematische shooter betekent niet dat je amper gameplay moet hebben. De Metal Gear Solid-franchise staat er bijvoorbeeld om bekend dat er heel veel cutscenes in steken, maar de gameplay is dan ook solide genoeg om op zichzelf te kunnen staan. Hier bestaat drie kwart uit overgebruikte third person cover based shooting en een kwartje uit quick time events. De Lycans, de gevreesde weerwolven in het spel, stellen ook niets voor. De paar keer dat je er een paar tegenkomt, verloopt het gevecht zo: de Lycan stormt op je af, je schiet een paar keer, je drukt op de dodge knop, de Lycan loopt weg, je schiet nog een paar keer, de Lycan draait zich terug om om terug op je af te stormen. Enzovoort tot alle wolfjes dood liggen te bloeden op de grond.

the order 1886 1

Dan forceren ze ook wat stealth door je strot. De paar verplichtte stealthsegmenten zijn zowel lineair, tactloos en als kers op de taart is er ook instant fail wanneer je gespot word. Stealthfanaten ergeren zich dood aan games die geen tweede kans geven indien je faalt. Dishonored, Thief, Metal Gear Solid, Splinter Cell, al deze games bieden de mogelijkheid aan om het af te trappen om jezelf te verbergen in een vuilbak of zo tot het iets minder gevaarlijk is om rond te lopen. In The Order word je gewoon terug naar start gestampt.

Naast de gameplay is er ook een verhaal, maar dat is simpelweg niet boeiend, wat eigenlijk een enorm probleem is als je jezelf verkoopt als een cinematische shooter. Ook maken veel personages beslissingen die niet heel logisch zijn, zoals het hoofdpersonage dat niet eens de moeite neemt om zichzelf te verdedigen wanneer hij word beschuldigd van bepaalde misdaden. De personages staan er maar voor spek en bonen bij in het algemeen. De ents uit The Lord of the Rings hadden nog betere levendigere acteerprestaties kunnen neerzetten dan de stijve planken die in de studio stonden te acteren. De developers van Ready at Dawn waren zo zeker dat hun opgeblonken drol van een spel een sequel ging krijgen dat heel het spel aanvoelt als de eerste act van een volledig spel. Ze eindigt The Order 1886 dan ook met een cliffhanger.

The Order 1886 valt enkel aan te raden als je je niet stoort aan games die amper gameplay aanbieden met een slecht geacteerd, oninteressant verhaal. 1/5

 

Comments

comments


TimothyVH

 
avatar