Random Article


Countdown to Star Wars The Force Awakens: Review Star Wars Episode I – The Phantom Menace

 

 
Overzicht
 

Genre:
 
Regisseur:
 
Scenario:
 
Acteurs: , , , , , , ,
 
Filmstudio:
 
Soundtrack:
 
Speelduur: 136 minuten
 
Taal: Engels
 
Score
 
 
 
 
 


User Rating
no ratings yet

 

Goed


De muziek van John Williams. Darth Maul.

Minder


Het vreselijke script. De abominabele dialogen. Bordkartonnen personages. De langdradigheid. Jar Jar Fucking Binks.


Nog 28 dagen en we zitten opnieuw in de cinema om de legendarische tekst ‘A long time ago, In a galaxy far, far away’ te aanschouwen. In 1999 zaten velen van ons met hetzelfde enthousiasme in de zaal voor The Phantom Menace. Voor velen bleek dat een grote teleurstelling. Brainfreeze herbekeek Episode I…

0
Posted 18/11/2015 by

 
Full Article
 
 

nog-28

Binnen een kleine maand breidt de Star Wars-saga uit van zes naar negen films. Het is een reis van 38 jaar met vele ups en downs. De meeste fans zullen die downs bij de prequeltrilogie plaatsen. De films die George Lucas zelf schreef en regisseerde vanaf 1999 staan namelijk in schril contrast met de originele trilogie. Velen slaakten daarom ook opgelucht adem toen bleek dat Lucas nauwelijks iets in de pap te brokken heeft bij The Force Awakens. Toch hebben ook de eerste drie chronologische films hun positieve kanten. In de aanloop naar Episode VII bekijken we nogmaals alle zes Star Wars-films en zetten we alle goede en negatieve elementen op een rijtje. Vandaag de horror van vele liefhebbers: Star Wars Episode I – The Phantom Menace.

Het gaat niet goed in de duizenden jaren oude republiek. Een nieuwe belasting op handelsroutes zorgde ervoor dat de Trade Federation een blokkade legde op de kleine planeet Naboo. Twee jedi’s, Qui-Gon Jin (Liam Neeson) en Obi-Wan Kenobi (Ewan McGregor) gaan de onderhandelingen met de leiders van de Trade Federation leiden. Eén en ander loopt natuurlijk fout. Achter de handelingen van die Federation blijkt een Sith te zitten en de twee worden verraden…

Droids

Een goede film kan je in principe vrij eenvoudig omschrijven. Het gaat om persoon of personen X die Y willen bereiken, maar tegengewerkt worden door situatie of persoon Z. Hoe ingewikkeld de film ook mag zijn, in de kern zit zo’n verhaal. Rechttoe, rechtaan. The Phantom Menace valt niet zo eenvoudig te beschrijven. De korte inhoud die je hierboven kan lezen, zit grotendeels in de tekst die je als inleiding op de film te lezen krijgt. Het verloop van de film is erg wanordelijk. Er is geen rechte lijn, geen doel waar de protagonisten naar toe willen raken. Er zijn wel kleinere doelen onderweg: Obi-Wan en Qui-Gon willen van Naboo weg raken,

Obi-Wan en Qui-Gon proberen gedurende de helft van de film van Tatooine weg te raken. Leuk hoor, maar een film heeft een eindmeet nodig, iets waar je als kijker voor kan supporteren. Je moet weten waar die protagonisten voor zitten worstelen. The Phantom Menace lijkt bij momenten wel nog het meest op een serie met afleveringen van pakweg 20-25 minuten. Telkens kleine verhaaltjes in een los overkoepelend geheel. Nu we het toch over tijd hebben. De film duurt veel te lang. De 136 minuten voelen daarbij nog eens als drie uur aan door het hierboven behandelde probleem.

Naboo

Een andere oorzaak van die langdradigheid is het negeren van het ‘show, don’t tell’ principe. Hierbij probeer je alle info over het verhaal en de personages aan de kijker mee te geven door de scènes zelf, door personages iets te laten uitvoeren waarin de info zit. Lucas doet dat niet en geeft alle informatie mee door dialogen. Het ene gesprek volgt het andere op. Toegegeven. Het is een vrij ingewikkelde wereld, maar daar heeft Lucas ten eerste zelf voor gekozen. Dezelfde wereld in de originele trilogie is veel simpeler weergegeven: de rebellen vechten tegen het rijk. Ten tweede heeft de kijker veel info niet nodig om van de film te kunnen genieten. Sommige dialoogscènes zijn ook erg kort, waardoor je echt tegen een heuse snelheid van het ene in het andere gesprek gegooid wordt.

Deze conversaties lijken ook erg op elkaar. De reden hiervoor is dat alles voor een green screen gedaan is. Zo krijg je bijna een toneelvoorstelling-gevoel, maar dan zonder props. Er is nauwelijks interactie met de achtergrond. De personages drammen hun tekst af, terwijl op de achtergrond een bewegend schilderij staat.

boring the phantom menace

Die personages zijn stuk voor stuk bordkartonnen figuren. Ze hebben nauwelijks persoonlijkheid en achtergrond waardoor we ook hun beweegredenen niet kunnen begrijpen. De enige die een beetje een invulling krijgt is de kleine Anakin Skywalker die net als zijn toekomstige zoon Luke, vast zit op een planeet en droomt van een ander leven. Qui-Gon, Padmé, Obi-Wan,… ze lopen allemaal rond al een kip zonder kop. De vreselijke dialoog die ze dan nog eens moeten afdrammen is tenen krullend. Geen enkel gesprek klinkt natuurlijk. Elke conversatie botst met zowel de personages als de achtergrond. Neem nu het moment waarop Anakin, Qui-Gon, Padmé, Jar Jar en R2-D2 ongevraagd zijn huis binnen neemt. Anakin neemt Padmé onmiddellijk mee naar een achterkamertje, wat de aandacht even afleidt. De moeder van Anakin, die deze mensen helemaal niet kent, zegt eventjes goedendag en blijft dan gewoon naast Qui-Gon staan. Geen ‘what the fuck doen al die vreemden hier in mijn crib?’ Nee, onwennig, zwijgend staren… Behoorlijk onrealistisch.

Onlogische gebeurtenissen zijn er a volonté. De ene plothole na de andere volgt. Na de landing op Tatooine strubbelt Qui-Gon tegen als de koningin wil dat Padmé hem vergezeld naar Mos Eisley. Maar dat hij Jar Jar, een wezen dat niets goed kan doen, bijzonder onhandig is en bovendien het water als natuurlijke habitat heeft en R2-D2, een kleine robot die bijzonder weinig kan uitvoeren, meeneemt naar een door criminelen geregeerde hete woestijnstad is de logica zelve. Even later vindt toevallig een bijzonder gerenommeerde pod race plaats. Kandidaten van over het hele universum staan te drummen om deel te nemen. Toch is het normaal dat een snotaap van pakweg 10 jaar zich een dag voor de wedstrijd nog kan inschrijven… Really? Alsof pakweg Djibouti de dag voor het Wereldkampioenschap voetbal nog snel beslist een balletje mee te trappen.

Jar Jar binks

De humor in Star Wars is belangrijk. In de originele films is die vaak spot-on en kan het zowel kind als ouder bekoren. Hier is de humor enkel voor kinderen. Het is op zo’n kinderachtige manier gebracht dat het volwassen absoluut niet kan bekoren en hen zelf uit de film haalt. Denk hierbij aan de taal van de Gungans, met het woordje ‘dudu’. En natuurlijk het vreselijkste creatuur uit de moderne filmgeschiedenis: Jar Jar Binks, met voorsprong helemaal bovenaan in de lijst van fictieve creaturen die iedere filmfan wel eens een djoef op zijn muil wil geven.

De special effects voelen gedateerd aan. Jar Jar gaat niet op in de omgeving. De achtergrond en voorgrond vloeien niet in elkaar over. Je ziet dat alles niet echt is. Dat is nog een gevolg van de green screen en de filmtechnologie die toen nog niet zo ontwikkeld was. Doordat in de originele trilogie practical effects gebruikt werden, hebben die effecten veel meer de tand des tijds overleefd.

Als laatste nog een woordje over de antagonisten. Die zijn het grootste deel van de film verwaarloosbaar. Als je het grote geheel bekijkt, is de bad guy eigenlijk de Trade Federation. Dat zijn echter lafaards. Er komt geen enkele dreiging van uit. Zonder een stevige bad guy, is er nauwelijks conflict, geen spanning. De Sith komen eigenlijk maar op het einde in het spel. Dat is dan ook één van de weinige hoogtepunten in deze film: de lightsaberstrijd tussen Qui-Gon, Obi-Wan en Darth Maul. Een mooi georkestreerd gevecht, begeleid door de epische muziek van John Williams, het tweede pluspunt. Die respecteert en gebruikt de oude Star Wars-melodieën en breidt ze uit met nieuwe wijsjes die, zoals Duel of the Fates, onmiddellijk tot de top van Star Wars-muziek behoren.

darth maul

The Phantom Menace is een ontgoocheling. Het script en de dialogen zijn ronduit slecht. De special effects zijn verouderd en ook de regie is beneden alle pijl. Het duurt bijna twee uur vooraleer de film op gang komt, maar tegen dan zijn we deze menace al kotsbeu.

Comments

comments


Tom

 
avatar


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response



Gelieve een kleine rekensom te maken. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.