0
Posted 15/08/2015 by Donnie Darko in Columns
 
 

Donnie Darko’s Bi-Weekly Horror Digest #10 (Giant-Sized)


Het is soms moeilijk om het bos door de bomen te zien in de wereld van horror, exploitation en sleaze… In deze rubriek vertelt Donnie Darko je in hapklare brokken wat de moeite is om te bekijken (of ook niet) en waar je moet zijn om dat lekkers te kunnen bemachtigen.

CHOP

  • Jaar: 2011
  • Regisseur: Trent Haaga
  • Korte inhoud: Wraak, ledemaat per ledemaat, maar het is maar om te lachen…

Trent Haaga heeft fantastische dingen geproduceerd als scenarist (Dead Girl en Cheap Thrills), maar ook heel wat drek. Altijd heeft hij echter een interessante en vooral donkere visie op de mensheid, dat is wat ons zo aantrekt in ‘s mans werk en het verklaart ook waarom Haaga op dit project zit. Spijtig genoeg is hij als regisseur niet volwassen genoeg om de zwart-humoristische toon te doen werken. Daarenboven had hij nog eens veel te weinig middelen en goede acteurs voor handen om van Chop iets goeds te maken.

Bekijkbaar voor de ideeën, maar de uitwerking laat te wensen over.

2-590x151

Chop is redelijk gemakkelijk aan een laag prijsje te vinden op dvd.

chop-movie

DELIVER US FROM EVIL

  • Jaar: 2014
  • Regisseur: Scott Derrickson
  • Korte inhoud: Een stad die geplaagd wordt door bezeten mensen. Who you gonna call? Eric Bana, uiteraard!

De naam Scott Derrickson zou bij Brainfreeze-lezers ondertussen genoegzaam gekend moeten zijn als de regisseur van Marvel’s opkomende Dr. Strange-film. Genrefanaten kennen de man al iets langer als de instigator van de exorcisme in horror. Derrickson is namelijk de man achter het lichtelijk fantastische The Exorcism of Emily Rose. Niet alleen luidde hij de trend in, maar de onderschatte cineast zou ook verantwoordelijk zijn voor het einde ervan, de film te veel. Deliver Us From Evil is echter allesbehalve slecht, maar niemand gaf er nog om. Dat is spijtig, want het eerste uur is van een uiterst hoog niveau en weet het bovennatuurlijke wonderwel te rijmen met het genre van de procedurele thriller. Daarna zakt de film echter als een pudding in elkaar omdat de makers de nood voelden om het publiek aan een gigantische infodump te onderwerpen en Derrickson zelf iets te veel begint door te bomen over religie (of eerder geloof en het verlies ervan). Dat thema vind je heel vaak terug in zijn films, enigszins logisch gezien het soort film we aan het bekijken zijn en ook de fundamentalische achtergrond van de cineast, maar hier boomt hij iets te hard door. Naar het einde toe word je wel nog getrakteerd op een werkelijk fantastisch sequentie, het exorcisme, waar je acteur Sean Harris heel erg diep ziet gaan.

Alhoewel het scenario dus in zijn tweede helft wat in elkaar stuikt, kan je niet hetzelfde zeggen over de regie (die sfeer!) en de acteerprestaties. Die zorgen dat de film toch nog op niveau blijven en dienen dan ook als bewijs dat Derrickson de juiste man is om Stephen Strange naar het grote scherm te brengen.

35-590x151

Deliver Us From Evil is overal verkrijgbaar.

Deliver-Us-From-Evil-Movie-2014-Sean-Harris

VIOLENT SHIT

  • Jaar: 1989
  • “Regisseur”: Andreas Schnaas
  • Korte inhoud: De titel is hier accuraat. Ze hadden alleen het woord boring moeten toevoegen.

Vele mensen vragen zich af hoe je aan de amateuristische probeersels kan zien wie talent heeft en wie niet. Die mensen raden we aan om Bad Taste van Peter Jackson en Violent Shit van Andreas Schnaas eens na elkaar te bekijken. Dat zal een heuse openbaring zijn. Waar de eerste nog altijd een klassieker is, kan je van Violent Shit alleen maar zeggen dat het om een fantastische test gaat om je geduld op de proef te stellen. Wij konden hem uitkijken! Nu weten we echter niet of we daar trots op moeten zijn…

05-590x151

Er is een gelimiteerde boxset beschikbaar die vooral op conventies (bv. FACTS) verkocht wordt/werd.

violent-shit-2

STITCHES

  • Jaar: 2012
  • Regisseur: Conor McMahon
  • Korte inhoud: Een clown komt terug uit de dood om zijn jeugdige moordenaars een kopje kleiner te maken.

De Ierse horrorcinema heeft de laatste jaren, ondanks de crisis die daar zwaar huis hield, enkele fantastische filmpjes opgeleverd. Denk hierbij maar aan Isolation, Citadel en meest recent nog de immens leuke horrorkomedie Grabbers. Stitches is bij momenten even grappig omwille van die typische Ierse sensibiliteit, maar algemeen gezien is de film veel minder goed in elkaar gestoken (de montage en de timing zitten soms verkeerd). Dat drukt de pret echter niet in deze slasher die nog de moeite neemt om zijn personages af en toe de show te laten stelen. Stitches verdient op zijn minst al een prijs voor de meest inventieve en leuke kills die we de afgelopen jaren zagen.

3-590x151

Stitches is heel gemakkelijk te vinden aan dumpingsprijzen.

brog_image478-this-horror-movie-will-leave-you-in-stitches-jpeg-129667

THE BLOOD SPATTERED BRIDE

  • Jaar: 1972
  • Regisseur: Vicente Aranda
  • Korte inhoud: Een jonge bruid komt onder de invloed te staan van de vampier Carmilla en deze dwingt haar tot een reeks gruwelijkheden.

De titel van deze Spaanse, maar Engels gesproken, eurosleaze klassieker (voor ons toch) zal jullie waarschijnlijk bekend in de oren klinken. Dat ligt aan het feit dat het ook de titel is van één van de hoofdstukjes in Kill Bill van Quentin Tarantino. Voor de rest zijn er echter geen gelijkenissen, want deze film van Vicente Aranda kan volledig geplaatst worden in de Lesbian Vampire trend die zo populair was in de jaren 70. Net zoals Daughters of Darkness behoort de film eerder tot de meer cerebrale stroming binnen die trend ook al wordt het niveau van die Harry Kümel klassieker nooit behaald. Wat de film echter heel interessant maakt, naast de overduidelijke technische en plastische kwaliteiten, is de subtekst die er overduidelijk in aanwezig is. Er wordt gesproken over de rol van vrouwen, mannen en hun onderlinge machtsverhoudingen in de Spaanse maatschappij van de jaren 70. Die spanning tussen de seksen wordt dan ook nog eens gebruikt om over het fascisme te praten (Franco was immers nog aan de macht). In tegenstelling tot enkele andere critici zijn we er echter niet van overtuigd dat dit een overwegend anti-Franco of anti-patriarchale film is, daarvoor lijkt het einde veel te misogyn. Er zijn echter theorieën die dit tegenspreken…

Hoe het ook zij, het mag duidelijk zijn dat de film meer te bieden heeft dan de standaard T&A en het ook een schitterend document is over de mores in lang vervlogen tijden.

35-590x151

The Blood Spattered Bride is als bonus te verkrijgen op de regiovrije Blu-ray van Daughters of Darkness uitgegeven door Blue Underground.

bloodspatteredbride3

THE CRAZIES

  • Jaar: 1973
  • Regisseur: George A. Romero
  • Korte inhoud: In een klein stadje vindt er een uitbraak plaats van een synthetisch virus dat mensen verandert in moorddadige gekken.

Een vroege film van horrormaestro George A Romero. Minder bekend bij het grote publiek omdat er geen zombies in voorkomen. Ondanks het lage budget zie je toch duidelijk het genie en vooral de vooruitziendheid van Romero (bacteriële oorlogsvoering is nu beter gekend dan toen). De menselijke natuur heeft geen geheimen voor de man en deze legt hij op meesterlijke wijze bloot. De film toont voor een keer ook hoe een epidemie begint en uit de hand kan lopen. De meeste regisseurs zijn daar minder in geïnteresseerd en gaan onmiddellijk voor een post-apocalyptisch verhaal waar mensen zich proberen aan te passen aan de gewijzigde wereld.

Romero maakt er een hectische en energetische film van waarin je zowel de kant van een groep gewone mensen volgt als het leger dat de situatie in de hand probeert te houden, maar daarin grandioos faalt. Vooral het procedurele element in het eerste deel van de film spreekt ongelooflijk aan omdat het zo realistisch overkomt en ook in de echte wereld kan voorkomen. Die herkenbaarheid is dan ook de kracht van de film en doet je de beperkte middelen en de soms amateuristische vertolkingen van de figuranten vergeven.

35-590x151

The Crazies werd door Blue Underground uitgegeven op een regiovrije Blu-ray.

screenshot-lrg-21-1024x576

ROSEMARY’S BABY

  • Jaar: 1968
  • Regisseur: Roman Polanski
  • Korte inhoud: Rosemary is er van overtuigd dat de vader van haar ongeboren kind de duivel is.

Eigenlijk moeten er niet veel woorden vuil gemaakt worden aan deze onvervalste klassieker en tweede deel in Roman Polanski’s ‘Apartment Trilogy’ (naast The Tenant en Repulsion). De film is een opmerkelijk homogene mengeling van paranoïathriller, satanische horror en body horror. Tegen de jonge mensen onder jullie die wat weigerachtig staan tegenover oudere films willen we enkel dit zeggen: Rosemary’s Baby voelt allesbehalve verouderd aan, zelfs 47 (!) jaar na de oorspronkelijke release. Voor een modern publiek is het eerste deel van de film misschien minder ambigu dan de bedoeling was – is Rosemary nu gek of niet? -, maar het is en blijft een prachtige exploratie van een personage.

45-590x151

Rosemary’s Baby is heel gemakkelijk te vinden op Blu-ray.

rosemary15

THIS FILM IS NOT YET RATED

  • Jaar: 2006
  • Regisseur: Kirby Dick
  • Korte inhoud: Exposé over het Amerikaanse censuurorgaan.

De MPAA is het censuurorgaan in de Verenigde Staten. In theorie mag je niet zeggen dat ze aan censuur doen, ze geven immers enkel een rating (bv. PG, PG-13, R en NC-17), maar in de praktijk komt het daar wel op neer.

In de documentaire van Kirby Dick leer je exact wat de MPAA is, waarom het orgaan precies opgericht werd en wie er in zetelt, maar nog belangrijker wat de gevolgen zijn van het systeem en hoe ontransparant het is. De docu is interessant, maar ze mist focus en wordt gehinderd door een dwaze gimmick om het geheel wat sensationeler te maken. Op zich geen probleem mocht er ook een climax geweest zijn.

This Film Is Not Yet Rated is en blijft echter interessant, ook voor leken, om eens een blik achter de schermen van Hollywood te krijgen, zeker omdat het gaat over iets wat niet vaak onder de aandacht komt.

3

This Film Is Not Yet Rated is op dvd verkrijgbaar in het VK.

not-yet-rated

TWO EVIL EYES

  • Jaar: 1990
  • Regisseur: George A. Romero, Dario Argento
  • Korte inhoud: Adaptaties van twee verhalen van Edgar Allan Poe.

Tegengestelden trekken elkaar aan. Het is een natuurwet, maar ook in de creatieve sector blijkt daar waarheid in te zitten.

George A Romero en Dario Argento kunnen niet meer verschillend zijn qua stijl, maar toch vonden ze in elkaar de perfecte medewerkers. Argento was al producer op Dawn of the Dead, maar twaalf jaar na die samenwerking zouden opnieuw het grote avontuur aangaan met Two Evil Eyes.

Oorspronkelijk bedoeld als een anthology met 4 verschillende verhaaltjes allemaal gebaseerd op de schrijfsels van Edgar Allan Poe, maar omwille van moeilijkheden om de planning van 4 regisseurs op elkaar af te stemmen moeten we het stellen met enkel de twee eerder aangehaalde grootmeesters. Eigenlijk is dat een geluk bij een ongeluk, want de film werkt beter als clash tussen Romero en Argento.

De Amerikaanse filmmaker blijft trouw aan het oorspronkelijke kortverhaal dat hij adapteert, The Facts in the Case of Mr. Valdemar. Romero bouwt zijn deel heel erg klassiek op, in EC Comics-stijl, naar een climax die heel erg veel voldoening geeft. De regisseur zou zichzelf uiteraard niet zijn mocht hij onderweg ook niet enkele rake opmerkingen over de hebzucht van de mens maken…

Argento’s deel, The Black Cat, is heel wat minder trouw aan Poe en kan eerder gezien worden als een synthese van en zelfs ode aan het volledige werk van de 19de eeuwse schrijver. Ook al is het barokke, operatische karakter van de Italiaanse filmmaker overduidelijk aanwezig (zowel in de vertolkingen als de mise-en-scene), je kan toch merken dat hij zich enigszins ingehouden heeft om de film een meer commercieel karakter te geven. Fans zullen dat zonde vinden, maar het zorgt er wel voor dat je wat meer voeling krijgt met de personages en het maakt de film gewoonweg beter. Wees echter gerust, make-fx tovenaar Tom Savini kon nog meer dan genoeg zijn talent ten toon spreiden…

3,5

Two Evil Eyes werd op dvd uitgegeven in de UK door Arrow Films en op regiovrije Blu-ray door de Amerikaanse uitgever Blue Underground.

two-evil-eyes

BLOOD DINER

  • Jaar: 1987
  • Regisseur: Jackie Kong
  • Korte inhoud: Twee broers proberen met menselijke offers een Egyptische godin terug tot leven te wekken.

Een groot deel van de fun in het schrijven van deze column is dat we niet alleen jullie nieuwe films kunnen doen ontdekken, maar dat we soms zelf ook op pareltjes kunnen stoten waarvan we het bestaan niet eens af wisten. We moeten nu al niet echt moeite doen om deze column gevuld te krijgen (we hebben immers nog honderden films klaar staan om te bekijken), maar dat houdt ons niet tegen om obsessief en blindweg bestellingen te blijven plaatsen op het internet!

Blood Diner is dus één van die pareltjes die we jullie van harte kunnen aanraden. Hierbij draait het vooral om de toon die regisseuse Jackie Kong in de film injecteert. Enerzijds is dit een typische film van het einde van de jaren 80: decadent, over-the-top en bij momenten hilarisch (op een zwart humoristische manier). Anderzijds doet Blood Diner qua stijl ook vaak terugdenken aan de tienerfilms uit de jaren 50 en 60 (zie ook Night of the Creeps). Zeker omdat het verhaal opgevat kan worden als de officieuze opvolger van drive-in klassieker Blood Feast van gore paus Herschell Gordon Lewis.

Fans van het betere exploitation werk kunnen overigens hun hartje ophalen, want de film bevat op zijn minst één echte gross-out scène (emetofoben, pas op) en genoeg T&A om de censuur in het harnas te jagen. Dit is een horrorkomedie die je niet wil missen!

3,5

Blood Diner is in Duitsland op Blu-ray  

blooddiner4

BLOOD AND BLACK LACE (aka Sei Donne per l’assassino)

  • Jaar: 1964
  • Regisseur: Mario Bava
  • Korte inhoud: Een gemaskerde moordenaar vergrijpt zich aan enkele Italiaanse modellen.

Iedereen kent Dario Argento alsook de gialli, oftewel Italiaanse crimi’s, waar hij naam en faam mee maakte. Argento zuigt zelfs nu nog zoveel aandacht naar zich toe dat velen denken dat hij het genre binnen de cinema heeft uitgevonden! Niets is echter minder waar…

Het is inderdaad zo dat Argento het genre deed evolueren en succesvol maakte, maar Mario Bava was hem wel voor en krijgt bijlange niet de mainstream erkenning die hij verdient. Met The Girl Who Knew Too Much leverde Bava de basis aan van de giallo en met Blood and Black Lace perfectioneerde hij die vorm. Die laatste film wordt gekenmerkt door een visueel opulente stijl. Op een wiskundige, maar ook uiterst excessieve en expressionistische wijze brengt Bava zijn personages en de decors in beeld, badend in kleurrijk licht. Een feest voor de ogen. In tegenstelling tot latere gialli is er echter ook nog plaats voor het verhaal. Ja, dit is style-over-substance, maar het whodunnit gedeelte van de film is niet enkel een excuus voor de beeldenstorm. Als kijker probeer je samen met de politie te achterhalen wie achter de moorden zit en wat de moordenaar te verbergen heeft.

De giallo is en blijft echter de volgende stap in de evolutie naar wat in de jaren 80 de slasher zou worden. De moordenaar en zijn daden worden dus uitvoerig en op een fetisjistische manier in beeld gebracht. Bava neemt zijn tijd in de moordscènes, toont de erotische dans des doods tussen de gemaskerde dader (even iconisch als Michael Myers wat ons betreft) en zijn slachtoffers. Allemaal elementen die later in een meer uitgepuurde en abstracte vorm terug zouden komen. Iedereen met een beetje interesse in filmgeschiedenis of in film in het algemeen, dient Mario Bava te eren voor de grootmeester die hij is.

4

Blood and Black Lace werd in de UK op Blu-ray uitgegeven door Arrow Films. Deze editie kan ook als definitief beschouwd worden omwille van de verbluffende restauratie en de vele erg interessante extra’s die ze herbergt.

c12f4-Main

MADMAN

  • Jaar: 1982
  • Regisseur: Joe Giannonne
  • Korte inhoud: Zomerkamp + moordenaar = je kent dit verhaal…

Verken nooit in je eentje de bossen. Dat is wat de personages in het begin van de film te horen krijgen. Aangezien we met een slasher te maken hebben, slaan ze die goede raad uiteraard in de wind. Voor de rest zijn de personages intelligenter en minder irritant dan we van dit soort film mogen verwachten. Dat is misschien ook wel het probleem…

Madman is dus een ‘net niet’ verhaal geworden. Niet serieus genoeg om angst aan te jagen en niet campy genoeg om fun te zijn. Op het einde staat de kijker wel nog een leuke verrassing te wachten, maar tegen dan is het kalf al verdronken. De hele film lijkt gemaakt door mensen die aan de prozac zaten. Alles aan Madman is loom en traag. Competent gemaakt dat wel, maar je verveelt je al heel erg snel. De titel van deze productie beloofde zoveel meer. Laten we echter niet te negatief eindigen. Madman Marz is als personage wel leuk en de hele campfire tale vibe die de film heeft, verleent hem wel een soort charme. Bovendien is de manier waarop het hele final girl concept op het einde afgehandeld wordt wel nog verrassend. De extra’s die op de meest recente home video release staan (zie hieronder) maakt de aankoop van Madman toch nog essentieel. Filmgeschiedenis is altijd interessant en deze vroege slasher verdient daar zijn plaatsje in.

2,5

Madman is uitgegeven op Blu-ray door zowel Vinegar Syndrome als Arrow Films en zijn allebei perfect afspeelbaar op regio B spelers. Beide edities zijn bovendien compleet identiek.

Madman-inside

THE BO(O)GEYMAN

  • Jaar: 1980
  • Regisseur: Ulli Lommel
  • Korte inhoud: Spiegels brengen ongeluk.

Men zou zich de vraag kunnen stellen of deze film zo’n lang leven zou gehad hebben mocht hij niet op de Video Nasty-lijst gestaan hebben. Wij zijn geneigd om te denken van wel en helaas ligt dat niet aan het technische meesterschap van Ulli Lommel of zijn haast amateuristische acteurs (alhoewel Suzanna Love een genot is om bezig te zien). De film hangt namelijk met haken en ogen aan elkaar en is hij vaak heel erg oninteressant (zeker  in de eerste 40 minuten), maar toch kan je niet anders dan blijven kijken. Dat heeft veel te maken met de openingsscène waarvoor Lommel overduidelijk de mosterd haalde bij Halloween en dat zowel wat beeld als geluid betreft. Met die opening installeert de uit het arthouse milieu afkomstige regisseur een kinky en trashy sfeertje dat de hele film infecteert en op gezette tijdstippen terug naar boven komt. Dit alles maakt het ondanks zijn erg opvallende gebreken een unieke film.

Bovendien is het een van de eerste slashers waar het bovennatuurlijke een grote rol speelt. Een element dat later in de jaren 80 aangewend zou worden om het op dat punt compleet uitgemolken genre nieuw leven proberen in te blazen.

2,5

The Bo(o)geyman is in zijn originele en ongecensureerde vorm op Blu-ray uitgegeven door het Britse 88 Films.

boogeyman-green-eyes

GUN WOMAN

  • Jaar: 2014
  • Regisseur: Kurando Mitsutake
  • Korte inhoud: Een man traint een junkie om wraak voor hem te kunnen nemen.

Rare jongens, die Japanners, maar wat een geschifte ideeën! Dat is hier niet anders en daarenboven is het nog eens een film die gedragen wordt door Asami. Ze begon haar carrière in de Japanse porno-industrie, maar onder genrefans is ze vooral bekend als de ster van de huidige splatstick (splatter-slapstick) boom. Denk hierbij aan films zoals Robogeisha, The Machine Girl en Gothic & Lolita Psycho.

Gun Woman werd met even weinig middelen gemaakt en is zeker even bloederig als de eerder aangehaalde films,  maar voor de rest is de toon wel helemaal anders. Een geloofwaardig verhaal moet je hier ook niet zoeken, maar de film is wel heel wat serieuzer. Dit is en blijft echter pure exploitation, als je daaraan zou twijfelen dan ben je nog niet aanbeland in de laatste 20 minuten van de film waarin Asami compleet naakt en bebloed mensen neerlegt op de plaats waar rijke lieden hun vleselijke lusten botvieren op lijken. Ranzig, maar ook smaakvol en tussen de waanzin klopt dat typisch Japanse melodramatische hart.

Samengevat, de film is niet voor iedereen, maar voor de mensen die dit soort gekheid appreciëren zeker de moeite.

3

Gun Woman is in de betere mediawinkel te vinden op dvd.

maxresdefault-2

TREMORS

  • Jaar: 1990
  • Regisseur: Ron Underwood
  • Korte inhoud: Een stadje in het midden van de woestijn wordt belaagd door aardwormen, grote aardwormen, met tanden.

Naar het einde van de jaren 80 toe begon de horrorcraze uit te doven en in de eerste helft van de jaren 90 was het armoe troef voor fans van het genre. De manier om in dat tijdperk toch nog wat horror in de zalen te krijgen was door verschillende stijlen te vermengen. In het geval van Tremors was dat komedie, Western en Creature Feature (denk aan die monsterfilms uit de jaren 50). Het is een heel moeilijk evenwicht om goed te krijgen en dat soort films voelen dan ook meer aan als een combinatie van scènes die niet bij elkaar passen. Niet zo bij Tremors, alles voelt heel organisch aan. Dat ligt uiteraard aan het schitterende scenario dat het uitgangsidee tot in de puntjes uitwerkt, een zeldzaam iets tegenwoordig, en de zelfverzekerde regie. Je zou haast niet geloven dat Ron Underwood een beginnend regisseur was.

De echte sterren van de film zijn echter de twee hoofdacteurs, Kevin Bacon en Fred Ward. Je gelooft dat ze reeds jarenlange vrienden zijn, maar wat nog indrukwekkender is dat Bacon en Ward hun personages geloofwaardig neerzetten als zowel dom genoeg om humor te creëren en slim genoeg om de graboids te slim af te kunnen zijn.

Tremors is een klassieker en bleek op creatief en financieel gebied zo succesvol dat er nog 3 sequels (een 4de is gepland voor dit jaar) zouden volgen en een tv-serie.

4

Tremors is gemakkelijk en goedkoop op Blu-ray te vinden.

tremorsb_f

Comments

comments


Donnie Darko

 
avatar
Grr. Arghh!