0
Posted 27/06/2015 by Donnie Darko in Columns
 
 

Donnie Darko’s Bi-Weekly Horror Digest #8


Het is soms moeilijk om het bos door de bomen te zien in de wereld van horror, exploitation en sleaze… In deze tweewekelijkse rubriek vertelt Donnie Darko je in hapklare brokken wat de moeite is om te bekijken (of ook niet) en waar je moet zijn om dat lekkers te kunnen bemachtigen.

V/H/S VIRAL

  • Jaar: 2014 (US), 2015 (EU)
  • Regisseur: Various
  • Korte inhoud: Nieuwe lichting korte filmpjes in de anthologiereeks.

Wij waren grote fans van de eerste delen van deze found footage anthology-franchise en keken bijgevolg heel hard uit naar dit derde deel. Helaas worden we niet beloond voor ons enthousiasme. Dat heeft voor een deel te maken met het feit dat Viral helemaal verschillend is van V/H/S en S-V/H/S, veel lichter van toon, minder brutaal en enerverend. De kenmerkende agressie is dus verdwenen… Daar konden we ons nog enigszins over zetten, maar 3 van de 4 verhaaltjes falen gewoon keihard. Het kaderend verhaal, Vicious Circles door Marcel Sarmiento, heeft een goede premisse, maar is ongelooflijk slecht uitgewerkt en wordt bovendien gekenmerkt door verschrikkelijke vertolkingen. Je kijkt beter naar The Signal uit 2007.

Het verhaaltje door Gregg Bishop, Dante The Great, is goedgemaakt, maar oh zo voorspelbaar. Dat laatste geldt overigens ook voor Parallel Monsters van Nacho Vigalondo, één van de meest overschatte regisseurs ooit. Hier doet hij iets heel gelijkaardigs als in Cronocrimenes (aka Time Crimes). Hij herhaalt dus eigenlijk zichzelf. Ja, we moeten toegeven dat er leuke ideeën inzitten, maar ze worden heel onhandig aangebracht.

Gelukkig eindigt Viral op een hoge noot en dus met het enige goede segment van de film, Bonestorm. Regisseurs Justin Benson en Aaron Scott Moorhead leveren een hyperkinetische en compleet oneerbiedig stukje cinema af, een kruising tussen Lords of Dogtown en Army of Darkness.

De ironie is echter dat het segment dat uit de cinemaversie geknipt is, Gorgeous Vortex van Todd Lincoln, en enkel als extra op de Blu-ray editie te zien is, nog het best van allemaal is. De reden om de kortfilm niet op te nemen in de anthologie heeft dan ook niets met kwaliteit te maken, maar het paste er gewoon niet in qua stijl. Daarvoor is het ding immers veel te experimenteel en afstandelijk, op een JG Ballard manier (denk Crash van David Cronenberg).

25-590x151

V/H/S VIRAL is op dit moment enkel verkrijgbaar op Blu-ray in de VS (regio A-release) en Duitsland. Hou er bij die laatste editie wel rekening mee dat het segment van Vigalondo in het Spaans is en er enkel Duitse ondertitels zijn. Voor de Britse DVD is het wachten tot oktober.

VHS-Viral-Trailer

THE AGGRESSION SCALE

  • Jaar: 2012
  • Regisseur: Steven C. Miller
  • Korte inhoud: Home Alone meets Rambo.

Toen we klein waren (en eigenlijk ook ver daarna) was het de gewoonte om elke kerst naar de twee Home Alone-films te kijken. Het zijn films die ons leven gekleurd hebben en die ons plezier blijven geven. Naarmate een mens ouder wordt begint hij zich wel af te vragen hoe dit soort film zich in de ‘echte’ wereld zou ontplooien. In deze film van Steven C. Miller krijgen we het antwoord. The Aggression Scale is met andere woorden de volwassen en meer duistere versie van de films die Macaulay Culkins carrière getekend hebben. Voeg daar nog een snuifje Rambo aan toe en je weet ongeveer wat je van deze home invasion mag verwachten. Toch hebben de makers ervoor gezorgd dat de film genoeg weerhaakjes bevat om hem nog aantrekkelijker te maken dan zijn high concept pitch.

Hier heeft de cast uiteraard veel mee te maken, maar alles verloopt ook net iets anders en gaat net iets verder dan je zou verwachten. Soms is het echter wel spijtig dat de focus iets meer op de groep gangsters ligt en dan op de twee tieners. De dochter is iets te eenzijdig geschreven en de zoon, op wie de titel van de film slaat, had net wat meer diepgang kunnen krijgen.

Zoals het geval is voor de meeste films die door Travis Stevens geproduceerd zijn (Cheap Thrills, Starry Eyes) krijg je echter ondanks de minpunten, meer dan waar voor je geld, en word je als kijker niet als een simpele consument behandeld. De passie voor het medium film spat van het scherm.

35-590x151

The Aggression Scale is voor een klein prijsje op Blu-ray te vinden in de UK.

the-aggression-scale_050034

ABC’S OF DEATH 2

  • Jaar: 2014 (US), 2015 (EU)
  • Regisseur: Various
  • Korte inhoud: 26 nieuwe manieren om dood te gaan.

De opzet: 26 regisseurs die 26 horrorfilmpjes presenteren met daarin de meest creatieve manieren om dood te gaan. Elke regisseur kreeg dan een letter uit het alfabet toegewezen. Het is uiteraard eigen aan anthologieën als The ABC’s of Death dat er hoogtes en heel veel laagtes zijn, dat is hier niet anders. Gelukkig opent en eindigt het geheel met twee meesterlijke kortfilmpjes: A is for Amateur (huurmoordenaar slaagt per ongeluk) en Z is for Zygote (soms moet je je kind loslaten). Daartussen zit vooral heel veel drek, filmpjes die enkel een aanloop zijn naar slechte climaxen.

Laten we het echter positief houden en nog enkele goede tot fantastische stukjes opsommen. De twee animatiefilmpjes: D is for Deloused (stop-motion) van Robert Morgan, die ook al het één van de betere stukjes in de eerste film had, en H is for Head Games van maestro Bill Plympton. Verder zijn ook nog de moeite: O is for Ochlocracy (wat als er een medicijn bestaat om zombies te genezen?), S is for Split (split-screens galore), T is for Torture Porn (de Soskas stellen niet teleur) en V is for Vacation. Door de band genomen biedt dit tweede deel in de reeks heel wat meer memorabele filmpjes dan de eerste, maar ze zijn wel van mindere kwaliteit. Volgende keer beter?

2-590x151

ABC’s of Death is op DVD gemakkelijk te vinden in de meeste winkels. Voor de Blu-ray moet je naar Engeland. De Duitse versie mijd je best als de pest, want daar werden omwille van het FSK (censuurorgaan) verschillende letters uit het alfabet verwijderd. De US Blu-ray bevat nog een making of van T is for Torture Porn.

ABCs-of-Death-2-D

FRIGHT NIGHT

  • Jaar: 1985
  • Regisseur: Tom Holland
  • Korte inhoud: Een tiener met een overactieve verbeelding is er van overtuigd dat zijn buurman een vampier is.

In een tijdperk waar moordende maniakken heer en meester waren kwamen af en toe toch nog enkele films uit die niet in het slashergenre pasten. Tom Holland, die tot dan toe enkel als acteur en scenarist bekend stond, leverde met zijn langspeelfilmdebuut één van de beste variaties op Hitchcock’s Rear Window af en deed dan ook nog eens innoverende dingen binnen het genre van de vampierenfilms (of laten we op zijn minst zeggen dat hij het genre moderniseerde). Geen klein bier als je ook maar eventjes nagaat hoe uitgemolken dat genre wel is.

Voor een groot stuk heeft dat uiteraard te maken met het personage van Jerry Dandridge, meesterlijk vertolkt door Chris Sarandon, die zowel charmant, grappig als angstaanjagend kan zijn.

Vergeet de remake uit 2011, maar koester het origineel. Niets kan een jaren 80 horrorfilm evenaren.

35-590x151

Fright Night is overal te koop op Blu-ray aan een heel klein prijsje.

fright_night-orig_600

FINAL DESTINATION 3 + 4 + 5

  • Jaar: 2006, 2009 en 2011
  • Regisseur: James Wong, David R. Ellis en Steven Quale
  • Korte inhoud: Het is nog steeds niet mogelijk om de dood te ontlopen.

Toen Scream uitkwam in 1996 betekende dat de boom van een nieuwe slasher-craze. Wes Cravens film deed dan ook spannende dingen met een subgenre dat tijdens de jaren 80 volledig uitgemolken werd. De nieuwe evolutie binnen het genre kwam er met de eerste Final Destination. Minstens even vernieuwend, maar helaas niet zo invloedrijk als Scream. Gelukkig voor ons was de film succesvol genoeg om een heleboel sequels op te leveren. De tweede was zonder twijfel een verbetering op de eerste en toonde ook aan wat de sterkte van de reeks is: een episch ongeluk in de eerste act van de film en dan een hele hoop creatieve kills. Kills waarbij de lange, ondraaglijk sadistische en over-the-top aanloop ernaartoe het beste van al is. De opbouw naar het orgasme als het ware.

De derde film is dan weer een stapje terug. Ja, het ongeluk is fantastisch en zeker hoe er naartoe gewerkt wordt, is zalig, maar daarna zakt het wat in elkaar. De kills zijn leuk, maar alles voor de climax is zo slap. Eerst en vooral is er het feit dat de doden vooral vallen door menselijke stupiditeit, maar ergst van al is dat de opbouw telkens onderbroken wordt (coïtus interruptus) en de uiteindelijke kill compleet uit het niets komt. Gelukkig is er nog Mary Elizabeth Winstead, een actrice die misschien niet de meest flashy carrière heeft, maar wel altijd erg goede vertolkingen aflevert.

De minpunten van de derde film verdwijnen echter in het niets bij de gebreken van de vierde. Hier doen de makers zelfs geen moeite om er iets van te maken. Het is een stuk stront, waarbij de makers compleet vergeten leken te zijn wat de essentie van de franchise uitmaakt.

De vijfde, en laatste film tot nu toe, probeert terug wat fun in de franchise te steken en bevat enkele schitterende kills, maar ook hier missen we het frisse van de eerste delen.

3-590x151

1-590x151

25-590x151

Final Destination 3, 4 en 5 zijn overal en heel gemakkelijk te verkrijgen. Als je het aan ons vraagt dan koop je best enkel de eerste drie films, want die zullen de tand des tijds wel doorstaan… 

Final_Destination_31

Comments

comments


Donnie Darko

 
avatar
Grr. Arghh!