8
Posted 14/05/2015 by de baard van alan moore in Columns
 
 

Nostalgie als Drug


In Brainfreeze Spreekt! laten we onze schrijvers aan het woord om hun frustraties, gefundeerde meningen, geek-outs en veel meer in epische online rants te steken. Deze reeks columns vormt de uitlaatklep van de Brainfreeze-crew over onderwerpen die ons, maar vooral ook jullie, onze lezers, aangaan. Vandaag heeft de baard van Alan Moore het over nostalgie...

Een tijdje terug werkte ik aan de review van The Art of He-Man and the Masters of the Universe. Het schrijven hiervan was een zware bevalling. Het is een simpel artbook. Wat kan daar zo moeilijk aan zijn? Je bent niet bezig om chocolade te maken van de nieuwe Alan Moore of op zoek te gaan naar de referenties in de nieuwste van Grant Morrison. Het antwoord was simpel. Een ander verhaal deed zijn uiterste best om zich naar voren te dringen in mijn brein.

Ik kocht het boek omdat zich in mijn hoofd herinneringen hadden gevormd van de posters van Earl Norem van wie er enkelen in het midden van de tachtiger jaren mijn jongenskamertje sierde. Een tweede herinnering was die van een schoolkamp waarin een klasgenoot een stapel He-Man minicomics had meegenomen. In mijn herinnering waren dat fantastische strips. En natuurlijk speelde ik als klein jongetje met de He-Man action figures die me waren gegund.

earl norm he-man poster

Het boek bevredigde me in zoverre dat het inderdaad het nodige artwork liet zien dat anders aan me voorbij was gegaan. Het deed me plezier om eer te kunnen bewijzen aan dat geweldige werk dat tekenaars en schilders besteed hebben aan He-Man and the Masters of the Universe. Maar wat me teleurstelde was het geurige kopje realiteit dat de schrijvers van dit boek me opdiende. Er was geen greintje creativiteit gestopt in het bedenken van het universum van He-Man. Het was een ordinair marketingplan van Mattel waar leven in werd geblazen door de tekenfilmstudio van Filmation en de comicbookmakers die later de minicomics en de gelijknamige comics zouden maken voor Marvel en DC Comics (die overigens niet zo heel goed waren) en de tekenfilms die ik lang geleden al was ontgroeid.

Het enige dat echt was, zijn de herinneringen.

Wat zegt het over mij dat ik een dergelijk boek in huis haal? Het is de tweede keer in 15 jaar dat ik mezelf ten prooi laat vallen aan de nostalgie. Ook nu zijn het de tekenfilms uit mijn kinderjaren die ik weer op zoek en eigenlijk valt het wederom enorm tegen.

Ik heb een vrij goed geheugen en vond mijn jeugd niet bijzonder. Waarschijnlijk ben ik hier niet alleen in. De meeste kinderjaren zijn niet zo bijzonder. Tegenover elke zomerdag waarop alles samenviel en je leuke dingen deed met je beste vrienden, kun je twee dagen zetten waarop het helemaal niet zo leuk was. Gewoon omdat je jezelf verveelde, op verjaardag moest naar je tante die je dan overlaadde met vieze plakzoenen of kleding moest kopen. Winkelen met je ouders.. Die nooit eens een keuze konden maken… Argh! (en dan laat ik alle scenario’s van mensen die in hun kinderenjaren wegzonken in een echte poel van narigheid nog buiten beschouwing).

Maar het geheugen is voor veel mensen een raar ding. Alle leuke dagen worden samen geregen tot één lange plezierige ketting en zo ontstaat het beeld dat je jeugd een langgerekte periode vol vreugde en jolijt was. Wie bereid is om kritisch te kijken ontdekt dat het vroeger zelden beter was.

he-man skeletor

Wat drijft een mens ertoe om dit soort dingen uit zijn vroege jeugd op te zoeken? Ik kan alleen voor mezelf spreken en stellen dat nostalgie een soort drug is. Je bent verslaafd aan de herinnering. Herinneringen aan momenten dat het leven simpel leek. De herinnering aan de eerste fantasiewerelden waar je in weg kon zinken. Je bent op zoek naar de bijzondere high van de allereerste keer. Maar je wordt nooit meer datzelfde jongetje van 6 jaar oud. Het was immers maar één keer 1985.

En is dat niet de tragiek? Jarenlang op zoek zijn naar iets wat je nooit meer kunt vinden omdat je het eigenlijk zoekt op de verkeerde plek? Je zet je hoed af voor iets dat geen respect verdient.

De voorbije week heb ik afscheid genomen van mijn handvol He-Man action figures. Ik heb ze op een plank in de slaapkamer van mijn kleine neefje neergelegd. Daar zitten ze nu te wachten op het moment dat hij oud genoeg is om ze te ontdekken.  Misschien maakt hij er zijn eigen herinneringen mee?

Het afscheid viel me niet zo zwaar als gedacht. Ik zal niet ontkennen dat ik met een licht melancholische blik naar ze heb gekeken. Maar toen ik ze eenmaal een plekje in de kast had gegeven, voelde ik me vrij…

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar