5
Posted 19/03/2015 by nout in Comic Cons
 
 

Verslag: London Super Comic Con 2015


Brainfreeze stuurde nout met een press pass in de hand naar London Super Comic Convention, dewelke op 14-15 maart in het Excel Centre in Londen werd gehouden. Dit is zijn relaas…

kickassVoor je passie moet je offers maken, zoals opstaan om 2u30 met de ochtendstond in de droge mond. Stipt om 3u45 reden we richting Calais, om met de auto op de trein in een tunnel onder het Kanaal te rijden. Dat op zich is ook al een aparte ervaring. Tijdens de rit kreeg ik de tijd om mijn reisgenoten wat te leren kennen. Cynthia en Joël zijn goed getrainde conventie-veteranen, die een heel duidelijk plan klaar hebben: eerst bij die tekenaar, dan voor die signeersessie aanschuiven…

Ze praten honderduit over hun ervaringen met vriendelijke en minder aanspreekbare auteurs, hoe de vorige conventies liepen en wat ze van plan zijn op die van volgende week, volgende maand… Ik voel me meteen op mijn gemak: these are my people.

Hun ervaring loont ook: elk zijn ze zwaarder gepakt dan ik me kon voorstellen. Zelf heb ik een avond zitten wikken en wegen welke comics, trades en hardcovers ik de hele dag zou willen rondslepen en hoeveel gewicht mijn rugzak en schoudertas zouden tolereren. Geen scrupules bij hen: drie of vier zakken stevig voorgebonden op trolleys en karretjes, volgestouwd met schatten aan te signeren comics. Een internationale conventie-noob kan er nog iets opsteken.

Onze chauffeur was ook geen onbekende in het milieu. Peter is een bekend gezicht op F.A.C.T.S. in Gent, nu al meer dan 10 jaar. Bovendien had ik het aan zijn spontane gastvrijheid te danken dat ik aan een redelijk tarief in London geraakte. Hij praat honderduit over de tekenaars die hij ontmoette, zijn vorige ervaringen met conventies en comics, zijn voorliefde voor Spider-Man en cartoon-tekenaars. Onze interesses en levens kruisten op voldoende punten dat de rit heen én terug aangenaam en verrijkend verlopen.

Alle drie gingen ze al van bij de eerste editie naar LSCC, dus kan ik me zonder zelf veel te moeten doen laten rijden: Peter kent de weg zonder moeite, vindt de perfecte parkeerplaats onder het Excel Centre en al gauw staan we vooraan in de rij met meer dan een uur voor de deuren voor hen opengaan. Ik zal een uurtje langer moeten wachten, mijn persticket geeft me pas om 10:30 toegang. Go figure!

lscccosplayDe steward die me dat weet te zeggen lijkt het zelf erger te vinden dan ik, zo vriendelijk zijn ze er allemaal. De wachtrij in het Centre groeit steeds verder aan, maar neemt nooit buitensporige proporties aan. Het wordt een allegaartje van kleurrijke cosplayers (alles van Disco Predator, Emmett en andere LEGO-mannetjes, tientallen variaties op Deadpool en meer mangapersonages dan er in een Kamehameha!-shirt passen) en huis-en-tuin nerds en fanboys. Eenmaal die rij op gang kwam bleef ik even verweesd achter, en besloot dan maar de hal waarop de conventieruimte uitkwam even te verkennen. Het leek nog het meest op een vertrekhal in een luchthaven, met elke 30 meter een ingebouwd eetkraam (try a Baked Potato today!) en overal zit- en eetruimte. Nergens kreeg je het gevoel dat er te veel volk was, of je geen bewegingsruimte had. Op vaste plaatsen aan de muren hingen ook flacons hand sanitizer en de toiletten waren gratis (take that! Flanders Expo).

Ik had ook gelegenheid om het personeel aan het werk te zien, stuk voor stuk met veel enthousiasme en humor, maar streng professionalisme als daar reden toe was. Ze gaven meestal ook de indruk in eerste instantie ten dienste te staan van het publiek en niet er te zijn ondanks dat publiek, zoals je wel vaak zien bij grote bijeenkomsten.

Kort voor de opening kreeg ik mijn eerste bekendheid in de smiezen: Rich Johnston van Bleeding Cool (die in Londen woont en onze eigenste eindredacteur Arno vorig jaar nog naar New York Comic Con stuurde) stond uiteraard ook te wachten om binnen te mogen. Ik besloot toch maar me even voor te stellen en uiteraard was hij veel vriendelijker en vrijgevig met advies dan deze amateur verdiende. Stipt om 10:30 kon het echte avontuur eindelijk van start gaan.

cos2

De oppervlakte waarop het evenement doorging was, zo uit de losse pols, die van de hoofdhal van Flanders Expo (de beste referentie die ik voor zo’n dingen heb), maar gaf een net iets uniformere en licht ruimere indruk. Of dat nu door de infrastructuur kwam (alle booths leken te bestaan uit dezelfde prefab-bouwelementen) of de algemene inrichting, kan ik moeilijk zeggen. Op geen enkel moment, hoe dan ook, was er een claustrofobisch gevoel, ook al was aanschuiven en in de rij gaan staan zeker the order of the day.

Gebukt onder het gewicht van stapels en stapels comics en bundels, tussen de alomtegenwoordige en uitgebreide dealertafels van alle mogelijke comics en parafernalia, stonden er ook booths van Britse uitgeverijen Titan Comics, Markosia en 2000 AD. De grootste Amerikaanse uitgeversaanwezigheid kwam overduidelijk van Avatar Press, en in mindere mate ook Zenescope. Ook Valiant Entertainment was op de conventie, maar hadden geen eigen booth. Ze boden wel, via de conventie-organisatie, een exclusieve LSCC-editie van Ninjak #1 aan en hielden beide dagen portfolioreviews. Dat deden enkele van de andere uitgevers ook, Markosia en Titan in het bijzonder, en de opkomst daarvoor was indrukwekkend.

lsccvic

Victor Santos (The Mice Templar)

De meeste van die uitgevers hadden ook talent uit hun respectievelijke stallen meegebracht. Bij Titan zat Al Ewing moederziel alleen te signeren. Ik had hem voor mij alleen toen ik bij de booth arriveerde. Beeld je een jonge versie van Alan Moore in, met ongeveer dezelfde baard en een even zware stem en accent. Tijdens een informele babbel wist hij me te zeggen dat hij een idee had voor een derde story-arc van zijn 2000 AD-reeks Zombo met Henry Flint.

iron balloonAan de Avatar-booth stond het grootste schrijverskanon van de conventie: Garth Ennis. Om te mogen aanschuiven voor handtekeningen, moest je in het bezit zijn van een ticket (dit fenomeen zou nog terugkeren) dat je kon in ontvangst nemen door Avatar-boeken te kopen. Bill Christensen, de uitgever zelf, was ook aanwezig. 1000% Amerikaans in postuur en directe, no-nonsense aanpak. Verder vond je er ook nog Si Spurrier, Kieron Gillen en Max Brooks. Die eerste strikte ik na enkele pogingen voor een interview, de twee andere ontglipten me. Si sprak over zijn plaats bij Avatar en de verschillende projecten op zijn bord.

Bij 2000 AD was ik nog net op tijd om Ian Edginton even te spreken. Hij sprak me onder andere heel open over de deal die hij heeft met de uitgeverij, en waarom dat bij hem past. Het hele verhaal hoor je binnenkort wel tijdens een podcast.

De hele dag was er immens veel volk voor de spotlight guest-tafel. Daar waren gezeten Bill Sienkiewicz, Art Adams en Joyce Chin, Ed McGuinness en Dexter Vines, Brian Bolland, David Mack en de absolute sterren van de con: John Romita Junior en Klaus Janson. Om die rijen en rijen fans bij momenten een beetje te proberen voor zijn, had de conventie ook enkele official signing sessions voorzien op een andere plaats, waar je op geregelde tijd kon gaan aanschuiven voor die namen en enkele andere, zoals Dave Gibbons, Michael Avon Oeming, Simone Biancchi of Emanuela Lupacchino.

Ennis

Garth Ennis & nout

Achteraan de conventievloer lag Artist Alley, waar gemakkelijk meer dan honderd schrijvers en tekenaars zij aan zij zaten. Bekende (Lee Bermejo) en minder bekende (Victor Santos), semi-professionele (Babisu Kourtis) en veteranen (Mark Farmer, Mark Buckingham). Bij de schrijvers was er nooit heel veel volk. Ron Marz, die ooit nog Green Lantern Kyle Rayner bedacht, vertelde een leuke anekdote over hoe tekenaar Claudio Castellini ten tijde van de CrossGen-jaren naar de VS werd gebracht vanuit Italië voor 6 weken en iedereen toen Italiaans moest leren. Bij zijn aankomst gingen ze ook naar een footballwedstrijd. In de auto lag een extra outfit, en ze maakten hem wijs dat hij in de tweede helft zou moeten meedoen. Dat was traditie en niet deelnemen zou een enorme belediging zijn. De spelers waren heel grote mannen. Naarmate de match vorderde trok Claudio steeds bleker weg. Uiteindelijk mocht hij beschikken, tot zijn grote opluchting, maar tot vandaag gelooft hij wellicht dat hij maar net de dans ontsprongen is.

kabuki

In Artist Alley heerste de hele tijd een energetische sfeer: zoveel creativiteit en ijver bij elkaar laat niemand ongemoeid. Elke tekenaar die ik aansprak gaf een heel enthousiaste indruk en dat zorgde voor een heel positieve sfeer. In zo’n omgeving vliegt de tijd hard voorbij.

jrjr

Master at work: John Romita Jr., tekenaar van Superman, Kick-Ass en zowat iedere grote Marvel-held ooit…

Kort voor sluitingstijd vond ik Peter terug, die heel naarstig met zijn laatste te signeren boeken de tafels in AA afliep. Ook voor hem was het een heel productieve beurs geweest. Hij was zelfs tot bij John Romita Junior geraakt en op de schetslijst terechtgekomen. De schets zelf was nog niet beschikbaar en met zijn laatste geld en de nodige onderhandelingen kon hij een lid van de staf toch zover krijgen te beloven die naar hem op te sturen.

Aan de uitgang vonden we ook Cynthia en Joël, moe maar uiterst tevreden, terug. We hadden stuk voor stuk (zo goed als) elk vooropgelegd doel bereikt. Natuurlijk kon niet alles helemaal volgens plan verlopen, maar de positieve ervaringen wogen flink op tegen de teleurstellingen.

Op de terugtocht naar de auto, in de auto, terwijl we op de trein terug wachtten, in de trein en op het finale stuk terug naar België bleven we ervaringen uitwisselen, gezien talent opsommen, kennis delen over onze interesses en was het geen moment vervelend.

Uiteindelijk zou ik net geen 24 uur wakker zijn, maar had ik nog zoveel energie dat ik me niet eens zo moe voelde. Comics zijn de beste amfetamine.

LSCC heeft me helemaal ingepakt. Zo nerveus als ik was om met (toen nog) onbekenden het Kanaal over te steken en op mijn eentje zo’n beurs te verkennen, zo halsreikend kijk ik uit naar de volgende editie.

London baby!

Comments

comments


nout

 
avatar
I do comics. All. The. Time.